Oct 29, 2007

[புத்தகம்] Super Capitalism: The Transformation of Business, Democracy, and Everyday Life

ஒரு மங்கலான மாலையில், முதலாளித்துவம் என்ன என்பது பற்றிய சில ஆதாரமான கேள்விகளை எழுப்பி, என்னை தேடி படிக்க செய்த ரோசாவசந்த், அனாதை ஆனந்தன், சுகுணா திவாகர் மற்றும் இகாரஸ் பிரகாஷுக்கு நன்றிகள்.

சமச்சீரற்ற தன்மை என்பது இந்தியாவில் மட்டுமிருப்பதல்ல. Globalization மற்றும் Free market economy என்பது எப்படியொரு அங்குசமில்லாத ஆனால் மதம் பிடித்த யானை என்பதை பற்றி தொடர்ச்சியாக படித்தும், அவ்வப்போது சுட்டிகள் தந்தும் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். இந்தியாவின் பிரச்சனைக்கு எல்லாம் தீர்வு உலகமயமாக்கம் என்பது எப்படி முட்டாள்தனமோ, அதற்கு ஈடான இன்னொரு முட்டாள்தனம் சே குவாரா, மார்க்ஸ் பாணி கம்யுனிசம். இன்றைக்கு உலகமயமாக்கம் என்பது எவ்வாறு ஜனநாயகத்தின் மேலான நம்பிக்கையினை தொடர்ச்சியாக குன்ற செய்கிறது என்பது பற்றிய விவாதங்கள் இல்லாமல் மொன்னையாக எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது தான் மிகப்பெரிய வருத்தம். இதில் இன்னொரு பாதி, இவையனெத்துமே வளர்ச்சிக்கான ஆதாரங்கள் என்று நினைத்து கொண்டிருப்பதும் வருந்தத்தக்கது. இந்நிலையில் சமூகத்திற்கு தேவை வெறுமனே ஜல்லியடிக்கும், பின் நவினத்துவ பின்புலங்களை ஆதரித்து/எதிர்த்து கொண்டும், எதாவது டாஸ்மாக்கில் அடுத்த மார்க்வெஸ் நான் தான் என காரணங்கள் அடுக்கும் நபர்கள் தேவையில்லை. நமக்கு தேவை, பாலன்ஸ் ஷீட்டினை புரிந்து கொள்ளும், mergers & acquisitions, buy outs, leveraged buy outs போன்றவற்றினை புரிந்து கொண்டு, அதன் சாதக பாதகங்களை அலசும் மக்கள் தான் இப்போதைய தேவை. சுருங்கிக் கொண்டிருக்கும் உலகில் கார்ப்பரேஷன்கள் எப்படி பலமான பீடங்களாக மாறி வருகிறார்கள் என்பதும், 15 -17ஆம் நூற்றாண்டில் தேவாலயங்களுக்கு இருந்த மரியாதையும், அதிகாரமும், எப்படி 500 ஆண்டுகளில் கார்ப்பரேஷன்களின் கைகளுக்கு போயிருக்கிறது என்பது பற்றியும் விரிவான விவாதங்கள் அவசியம்.

இதைப் பற்றி தொடர்ச்சியாக படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதுதான் இந்த புத்தகத்தினை பற்றி படித்தேன். மிக முக்கியமான கேள்விகளை எழுப்பும் இப்புத்தகத்தின் சாராம்சம், கட்டுப்பாடுகளற்ற முதலாளித்துவம் [Super Capitalism] என்பது எப்படி பல்வேறு விதமான சமூக கட்டமைப்புகளை கேள்விக்குறியாக்கியிருக்கிறது என்பதும் அப்படி கேள்வியின் விளிம்பில் இருக்கும் கட்டமைப்புகள் எப்படி பர்சீலிக்கப்படுகின்றன என்பதும் மிகத் தீவிரமாக தேடி படிக்க வேண்டிய ஒரு கட்டாய கால சூழ்நிலையில் நாம் இருக்கிறோம்.

ராபர்ட் ரெயிச் எழுதியிருக்கும் இப்புத்தகம் Super Capitalism: The Transformation of Business, Democracy, and Everyday Life பொது வாழ்வின் மீதும் மக்களின் மீதும் அக்கறை கொண்டுள்ள அனைவரும் ஒரு முறை பார்க்க வேண்டிய புத்தகம். இது தாண்டி, போன இடுகையில், நவோமி க்ளெயினின். The Shock Doctrine என்கிற புத்தகத்தினை அறிமுகம் செய்திருப்பேன். அதையும் நீங்கள் ஒருமுறை படிக்கலாம்.

Q: What exactly is Supercapitalism?
A: It’s a turbo-charged, Web-based system in which anyone can buy almost anything anywhere on the planet. It’s powered by consumers and investors who search for great deals around the world with the click of a computer mouse. As a result, companies are in more intense competition than ever to attract and keep customers and shareholders.

Q: So it’s good, right?
A: Well, consumers and investors have never had it so good. Just look at how plentiful our choices have become over the past few decades. There used to be only three big auto companies, one telephone company, three tv channels, and one or two local savings banks, for example. And many products have become cheaper in real terms, with lots of innovations. Medical technology has made huge advances, and the average life span has increased dramatically. Look also at how the stock market has soared — the Dow went from 600 in 1980 to over 1300 today.

Q: Any downsides to supercapitalism?
A: You bet. Inequality hasn’t been this wide in 80 years. Jobs are far less stable, and the median wage is below where it was in 1980, adjusted for inflation. Main Streets are disappearing. And our planet’s environment is endangered.

Q: How are these bad trends connected to the good ones?
A: Where do we suppose the great deals come from? In part from lower payrolls — from workers who have to settle for lower wages and benefits. Or from companies that fight off unions. Or from CEOs and financiers who earn vast fortunes making ruthless decisions insuring the best deals for consumers and investors. Or from big-box retailers that kill off Main Streets because they undercut prices charged by independent retailers. Or from companies that pay pennies to twelve-year-olds in poor countries and wreak havoc on the environment. Today’s economy can give us great deals but too often at the expense of our common values.

Q: Aren’t you letting corporations off the hook?
A: Corporations are responding to our demands as consumers and investors. They have to, to stay competitive.

Q: So do you think this Faustian bargain is inevitable — that we’re trapped in it?
A: Not necessarily. That’s where democracy comes in. You see, we’re not just consumers and investors. We’re also citizens who have concerns about the common good. Democracy is a system for accomplishing what can only be achieved by citizens joining together with other citizens — to determine the rules of the game whose outcomes express that common good. Most of us don’t want to live in a two-tiered society divided between the very rich and the very poor, with a shrinking middle class. Most of us want stable jobs and stable neighborhoods, and we value our Main Streets. We want a sustainable environment. Most of us don’t want to exploit young children in poor nations.

Q: So there are tradeoffs?
A: Yes. The easier it is for us as consumers and investors to get better deals, the more intense the competition becomes among companies for our dollars. And the more intense that competition, the worse the consequences for many values we hold in common — including equality, steady jobs, Main Streets, the environment, and human rights at home and abroad.

Q: But you say we’re not addressing these tradeoffs. Why not?
A: Because democracy isn’t working. This is the central paradox of our age. Capitalism is triumphing but democracy is failing. We used to think of the two as linked. In fact, we used to call our system "democratic capitalism" — with the democratic process deciding the rules of the game and companies battling it out within those rules. But supercapitalism has replaced democratic capitalism. The consumers and investors in us have trumped the citizens in us. Although we’re doing better and better as consumers and investors, most of us feel less and less effectual as participants in a democracy.

Q: Why is democracy failing?
A: Because supercapitalism has overwhelmed politics. Remember, companies are in more intense competition than ever. Goaded by us, they have to do whatever is necessary to gain and keep competitive advantage. What drives this escalation is the fact that public policies often help some companies or industries while putting rivals at a disadvantage. As competition has intensified, so has this arm’s race. It’s no coincidence that there has been a mammoth increase in Washington lobbyists over the last twenty-five years (from 5,500 to over 32,000), Washington lawyers (26,000 to 77,000), corporate public relations specialists, and corporate-related campaign contributions.

Q: What can be done?
A: The real challenge is to keep the two realms — capitalism and democracy — separate. We have to end the corporate arm’s race. That means strict limits on corporate lobbying, on corporate spending for public relations intended to influence legislation, on legislators and public officials turning to lobbying when they leave office, and on corporate money otherwise flowing in politics.

Q: Easy to say, but isn’t that just about impossible to do?
A: Hard, but not impossible. Remember — it’s an arms race. Many corporations would rather not pay these escalating costs if they could be certain their competitors would refrain as well.

Q: How do we begin?
A: The first step is for the public — and the media — to give up several myths that distract us from genuine reform.

Q: What myths?
A: For example, beware of politicians or advocates who blame corporations and CEOs for the negative social consequences of supercapitalism — such as low or declining wages, job losses, widening inequality, loss of community, and global warming. For example, stop blaming Wal-Mart. Corporate executives are responsible for obeying the law but they can’t be more generous than the law requires. It’s illogical to criticize companies for playing by the current rules of the game. If we want them to play differently, we have to change the rules.

Q: Are you also suggesting we shouldn’t believe corporations or their spokesmen when they say they’re doing something to advance the public good or fulfill their social responsibilities?
A: Exactly. The bottom line is that companies aren’t in the business of the public good; they’re in the business of turning a profit. They may do good things to improve their brand image and curry favorable public opinion, so as to increase sales and profits. But they won’t act in the public interest at the expense of profits, and we can’t expect them to. The only way to get companies to do what’s in the public interest rather than purely in the interests of consumers and investors is to pass laws requiring them to do so.

Q: Any other myths?
A: The most basic myth is that corporations are people. As a result of this fallacy, the public assumes companies have duties and rights that properly belong to people. This blurs the boundary between capitalism and democracy, and leads to a host of bad public policies.

Q: Bad policies like what?
A: Consider the corporate income tax. Companies don’t really pay it; people do. The tax is passed on mostly to shareholders and to some extent employees and consumers. The false idea that companies pay taxes leads to the conclusion that they deserve to be represented in the political process. It would be more logical to get rid of the corporate income tax and have shareholders pay taxes on all income earned by the corporation on their behalf.

Q: You’re also saying that under supercapitalism, corporations can’t be moral or immoral, patriotic or unpatriotic, generous or greedy?
A: Exactly. That’s why it’s nonsensical to hold companies such as Arthur Andersen criminally liable, rather than the specific people responsible for breaking the law. Similarly, it’s illogical to confer on American-based companies special benefits or responsibilities because of their presumed American identity. Most companies these days are becoming part of an integrated global economy, and have worldwide connections regardless of where they’re based. And it's nonsensical to depend on corporate generosity to solve public problems. Corporations aren't charitable institutions.

Q: So corporations have no legitimate role in the political process?
A: Only people do. Shareholders themselves should be able to express their interests, but that’s different than the corporation doing so on their behalf. In fact, there should be "stockholder protection" laws analogous to "paycheck protection laws" (designed to protect union members from paying dues in support of union political activities they oppose). Stockholder protection laws would require that shareholders specifically agree to any corporate political activity. For example, if a company dedicates $100,000 to lobbying in a given year, shareholders who object would get a special dividend or additional shares representing their pro rata share of that expenditure.

Q: Are you optimistic?
A: Yes. While the triumph of supercapitalism has led, indirectly and unwittingly, to the decline of democracy, it’s not inevitable. We can have a vibrant democracy as well as vibrant capitalism. But to accomplish this, the two spheres must be kept distinct. The purpose of capitalism is to get the best deals for consumers and investors. The purpose of democracy is to accomplish ends we can’t achieve as individuals — and to set the rules of the capitalist game. We’re all consumers and many of us are investors, but these private benefits often come with social costs. We’re also citizens who have a right and a responsibility to participate in a democracy, and reduce those social costs. We can accomplish this larger feat only if we take our roles as citizens seriously, and protect our democracy. The first step, which is often the hardest, is to get our thinking straight.

Labels: , , , ,


Oct 26, 2007

[கொ.ப] தலித் இலக்கியம், பசுமாடு, ஹ்யுகோ செவிஸ், அசின்

இது கொள்கை பரப்பு இல்லை, கொத்து பரோட்டா, சுருக்கமாய். கொ.ப

காரசாரமாய் ஒரு நேர்காணல் ஆதவன் தீட்சன்யாவோடு. கீற்று இதழில் இடம்பெற்றிருக்கும் இந்நேர்காணலில் தெரிக்கும் நேர்மையும், உண்மையும் அனல் தெரிக்கிறது.

நடப்பிலிருக்கிற வன்கொடுமைத் தடுப்புச்சட்டங்களை அமல்படுத்துகிற பொறுப்பு
சாதிவெறியர்களிடமே ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்கள் அந்த சட்டங்களைக் குற்றுயிராக்கி குடலறுத்து கிடத்தியிருக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டில் மட்டுமல்ல, ஆந்திராவிலோ, பீகாரிலோ எங்கே பிறந்திருந்தாலும் தலித்தாக இருப்பதால்தான் கொடுமைக்கும் அவமானத்துக்கும் ஆளாகிறேன் எனும்போது, மொழியினால் எனக்கு என்ன நன்மை கிடைக்கிறது? குறிப்பிட்ட பூகோள எல்லைக்குள் பிறப்பதால் என்னை சுதந்திரமான மனிதனாக இந்த சமூகம் ஒப்புக்கொள்ளுமா? நான் குறிப்பிட்ட மாநிலத்தை சேர்ந்தவன், குறிப்பிட்ட மாவட்டத்தை சேர்ந்தவன், குறிப்பிட்ட மொழியைப் பேசக்கூடியவன் என்பதால் எனக்கு எந்த சமூக அந்தஸ்தும் கிடைப்பதில்லையே.

காஷ்மீரிலிருந்து கன்னியாகுமரி வரை மொழி,உணவு, உடை, மதம், நம்பிக்கைகள் என எல்லாமே வேறுபடுகிறது. எனக்கு கீழே இன்னொரு சாதி என்ற உணர்வு மட்டும்தான் எல்லோரையும் ஒன்றுபடுத்துகிறது. இந்த வேற்றுமையில் ஒற்றுமை தான் இந்தியா என்றால், இந்தியன் என்கிற தேசியக் கோட்பாட்டையும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. தமிழன் என்கிற பொது அடையாளத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.

தமிழன் என்கிற பொது அடையாளத்தை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்வது? தமிழன் என்கிற பொது அடையாளத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தி மற்ற அடையாளங்களைத் துறப்பதில் எனக்கு எந்த மனத்தடையும் கிடையாது. ஏனெனில் எனக்கு ‘தீண்டத்தகாத சாதி’ என்ற அடையாளத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. இதைத் துறப்பதில் எனக்கு எந்த சிரமமும் இல்லை. ‘நீங்களும் அதே மாதிரி துறக்கத் தயாராக இருக்கிறீர்களா’ என்பதுதான் எனது கேள்வி. உங்களுக்கு ‘தமிழன்’ என்ற அடையாளத்தைத் தவிர தொடத்தக்க ஜாதி, ஆண் போன்ற மீதி அடையாளங்கள் தான் முக்கியமாக இருக்கின்றன. அதிகாரமிக்க உனது அடையாளங்களை நீ துறக்கத் தயாராக இருந்தால், தமிழன் என்கிற பொதுக்குடையின் கீழ் ஒன்றுபடுவதற்கு எனக்கு எந்த மனத்தடையும் இல்லை.

பார்க்க: ஆதவன் தீட்சண்யா நேர்காணல்

இரண்டு வாரங்களுக்கு சில நண்பர்களோடு சவேரா ஹோட்டலின் பாரில் தாக சாந்தி செய்து கொண்டிருந்தோம் [கொண்டிருந்தார்கள் to be precise, நான் குடிச்சது அதே இத்துப் போன விர்ஜின் மேரி] அப்போது அங்கே உண்ண Beef இருக்கிறதா என்று கேட்டோம். பதில் இல்லை. பல பார்களில் சென்னையில் beef இல்லை. இது என்னடா புது கதையாக இருக்கிறதே என யோசிக்கும்போதே, தெஹல்காவில் சொல்லிவிட்டார்கள். இந்தியாவில் பசுமாடுகளை கொல்வது என்பதற்கு தனி சட்டமே இருக்கிறது. பிரச்சனை சைவம் / அசைவம் என்பதில் இல்லை. டெல்லி, ஹரியானா, கர்நாடகா என நான் படித்த தெஹல்கா அறிக்கையில் யார் யாரெல்லாம், உணவுக்காக பசுமாடுகளை கொன்றார்களோ, அங்கேயெல்லாம் ஹிந்துத்வா வெறியாட்டம் நடந்திருக்கிறது.

KL Ashok, secretary of the Karnataka Komu Souharda Vedike (a platform of over 200 organisations working against communalism), says, “We hear reports of at
least one incident of harassment every week. Recently in Mangalore a Christian
restaurant owner was beaten up. It was not even clear whether he served beef.” It does not matter that Karnataka (like all states except Gujarat) does not have a total ban on cow slaughter. Karnataka’s law provides for the slaughter of cows that do not yield milk, do not bear calves and are older than 12 years. In the Constitution, a Directive Principle (Article 48) suggests that the State, to promote animal husbandry, prohibit “the slaughter of cows and calves and other milch and draught cattle.”

Another Directive Principle, requiring the State to bring about a total prohibition on alcohol, is hardly implemented with equal passion. The myth is that Hindus do not eat beef. “There are 72 communities in Kerala alone who eat beef. Not all of them are Dalits. I think the most inconvenient question for the Hindutva brigade in the beef-eating issue is stating whether Dalits are Hindus or not,” says historian DN Jha. His 2001 book, The Myth of the Holy Cow, cannot be sold in India. The Indian publishers were forced to pulp copies of the book. Jha received death threats. “The cow is just an animal like any other animal,” says Jha.

பார்க்க: Cowed down - Tehelka

ஹ்யுகோ செவிஸ், வெனிசூலாவின் தலைவர். அதை விட ஐ.நா சபையில் பேசும் போது, புஷ்ஷினை சாத்தான் என சொன்னவர் என்ற அளவில்தான் நிறைய பேருக்கு அவரை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. சந்தை பொருளாதாரம் என எல்லாவற்றையும் கூவி கூவி விற்கும் அமெரிக்க பாணி முதலாளித்துவ முட்டாள்களும், மார்க்ஸ், லெனின், சே குவாரா என பெயரை மட்டும் படித்துவிட்டு எல்லாவற்றையும் அரசே நடத்த வேண்டும் என முண்டாசு கட்டும் எனதருமை மறை கழண்ட கம்யுனிஸ்டுகளும், ஒருமுறை ஹ்யுகோ செவிஸ் என்ன செய்திருக்கிறார் என்று படிக்க வேண்டும். மேற்கத்திய பொருளாதார சிந்தனையின் சீர்குலைவாக சொல்லப்படுவது, தொண்ணூறுகளில் அர்ஜென்டினா சந்தை பொருளாதாரத்தினை பின்பற்றுகிறேன் பேர்வழி என்கிற பெயரில் நாட்டின் மொத்த மதிப்பில் மூன்றுக்கு இரண்டு விகிதம் இழந்தது நினைவிருக்கும். இந்தியா போன்ற பல மொழிகள், பல இனங்கள், பல கலாச்சாரங்கள் இருக்கக்கூடிய இடத்திலும் ஒட்டு மொத்தமாக சந்தை பொருளாதாரத்தினை பின்பற்றுகிறேன் என ஒடியதில் ஏற்பட்ட பிரச்சனைகளால்தான் 'கற்றது தமிழ்' போன்ற படங்கள் முக்கியமாக பேசப்படுகின்றன. அப்படி என்ன செவிஸ் சாதித்தார் என்பதை கழுகு பாணியில் விவரிக்கிறது இக்கட்டுரை. இன்றைக்கு பல தென்னமரிக்க நாடுகளின் தலைவர்களுக்கு செவிஸ் கடவுள். வீழ்ச்சியின் விளிம்பில் நின்ற குட்டி, குட்டி தென்னமரிக்க நாடுகளை காபாற்றிய பெருமை செவிஸை சாரும். வெனிசூலாவின் அபிரிதமான கச்சா எண்ணெய் வளத்தில் அமெரிக்காவுக்கு சவால் விடும் ஒரு சில உலக தலைவர்களில் செவிஸும் ஒருவர். மில்டன் ப்ரீட்மெனின் கட்டுப்ப்பாடுகளற்ற சந்தைப் பொருளாதாரம் தான் அமெரிக்காவினை முன்னெடுத்து செல்லும் என்று கூவிக் கொண்டிருந்த வேளையில், ஜான் கென்னத் கால்பெரெய்த், நவோம் சாம்ஸ்கி போன்ற பொருளாதார மேதைகள் 'உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியே' உண்மையான வளர்ச்சி என்பதை சொல்லி, அதை செவிஸ் வெனிசூலாவில் சாதித்துக் காட்டியிருக்கிறார். கால்பெர்தியானோ (Galbraithiano) என்று விரியும் இக்கட்டுரை சமீப காலத்தில் எழுதப்பட்ட மிக முக்கியமான செய்தி கட்டுரை (கொஞ்சம் நிறையவே பழசானாலும்)

பார்க்க - கால்பெர்தியானோ

மற்ற படி இன்றைக்கு இஷ்டதேவதை அசின் பிறந்தநாள். அதற்கு என்னை கூப்பிட்டு ட்ரீட் கொடு என்று சொன்ன என்னுடைய எல்லா மானம் கெட்ட நண்பர்களுக்கும் [என்னையும் சேர்த்து தான்] ஒரே பதில் - "மெட்ராஸுல செம மழை, வெளிய எங்கயும் போக முடியாது மாமே, அப்புறம் பாப்போம்."

Labels: , , , ,


[ஆப்ரிக்கா] படம் > கபடம் > பாடம்

ஆப்ரிக்காவினை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்ட மூன்று படங்கள், படங்களை எப்போதோ பார்த்து விட்டேன். இருந்தாலும், இன்றைக்கு மேயும் போது சி.என்.எனின் தளத்தில் போட்டிருந்த இந்த சிறப்பு நிகழ்ச்சியினை பார்க்கும் போது பொறி தட்டியது [எங்க வீட்டு கூரையில இன்னமும் டிஷ் சொருகல, ஆக சி.என்.என் இணையத்துலதான் பார்த்துட்டு ஒடிட்டு இருக்கு வாழ்க்கை]. மேலும் நவோமி கிளேயினின் The Shock Doctrine பற்றி படித்துக் கொண்டிருந்த போது, ஏன் ஆப்ரிக்கா இன்னமும், அதை நிலையிலேயே இருக்கிறது என்பது பற்றிய பல கருத்துகள், மில்டன் ப்ரீடுமேனின் free market economy என்று சொல்லப்படும் அமெரிக்க முதலாளித்துவம் உலகமெங்கும் நிகழவேண்டுமெனில் ஏழைகள், நோய்கள், தீவிரவாதிகள், வெடிகுண்டுகள், அச்சுறுத்தல்கள் என பலவும் இருக்க வேண்டும். இதற்கும் அழகாக Disaster capitalism என்று பெயர் வைக்க அமெரிக்கர்களால் மட்டும் தான் முடியும். இதையும், இதற்கு முன்னால் நவோமி எழுதிய No Logo-வைப் பற்றியும் வேறொரு நாளில் விரிவாக எழுதும் எண்ணமிருக்கிறது.

Disaster Capitalism பற்றி புத்தகத்தினை ஒட்டி எடுக்கப்பட்ட குறும்படம் கீழே



The Constant Gardener

கென்யாவினை மையமாக வைத்து சொன்ன படம். எப்படி மேற்கத்திய நாடுகளில் இருக்கும் மருந்து கம்பெனிகள், ஆப்ரிக்க குடிமக்களை ஆராய்ச்சிகாக பயன்படுத்துகிறது என்பதையும், aid என்று சொல்லப்படும் உதவி என்கிற போர்வையில் உள்ளீடாக நடத்தப்படும் மருத்துவ ஆராய்ச்சிகள், மருந்துகளை சோதிக்கும் களமாக இருக்க வைக்க, கிருமிகளை அவர்களை பரப்பும் அயோக்கியத்தனம், இவற்றினை எப்படி நமது ஹீரோ எதிர்கொள்கிறார் என்பது தான் படம். City of God என்கிற உலகப்புகழ் பெற்ற படத்தினை இயக்கிய பெர்னாண்டோ மெரிலிஸ் தான் இதையும் இயக்கி இருக்கிறார். இந்த படத்தினைப் பார்த்து விட்டு கொஞ்சம் கூகிளில் மேய்ந்தால் எய்ட்ஸ் கூட அமெரிக்க பரப்பிய வைரஸ் போன்ற பல தில்லாங்கடிகளோடு கொஞ்சம் உண்மைகளையும் படிக்கலாம்.

Last King of Scotland

உகாண்டா, மத்திய கிழக்கு ஆப்ரிக்காவில் இருக்கும் ஒரு நாடு. அந்த நாடு உலகின் வெளிச்சதிற்கு வந்தற்கான ஒரே காரணப்பெயர் - இடி அமீன். இந்த பெயர் கேட்டாலே உலகம் நடுங்கும். அப்பேர்பட்ட இடி அமீனின் வளர்ச்சி, சடாலென பாதை மாறியது, அமெரிக்கா / ஜரோப்பா நாடுகளுக்காக மக்களை கொன்று குவித்தது என நீளும் கதையினை இடி அமீனின் ஆஸ்தான மருத்துவராய் இருக்கும் ஒரு ஸ்காட்லாந்திய மருத்துவரிடமிருந்து சொல்லப்பட்டிருக்கும் கதை. மருத்துவரின் பார்வையில் போகும் கதை தான் என்றாலும் இடி அமீன் என்கிற ஒரு சாதாரணன் எப்படி கொடுங்கோலனாக மாறினான் என்பதை தெள்ளத்தெளிவாக விளக்கும் படம். கருப்பின மக்களை எப்படியெப்படியெல்லாம் அடிமையாய் நடத்த முடியும் என்பதற்கும், அதிகாரமும், ஆட்சியும் கையில் இருப்பின் என்னவெல்லாம் நடக்க சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன என்பது பற்றியும் தெளிவாக விளக்குமிந்த படம்.

Blood Diamond

சியாரா லியோன் என்பது மேற்கு ஆப்ரிக்காவில் இருக்கும் ஒரு குட்டி நாடு. வெறுமனே 31% பேர் தான் படித்தவர்கள். வைரம் அமோகமாக கிடைக்குமிடம். உலகின் நிறைய இடங்களில் கிடைக்கும் conflict diamonds க்கு சியாரா லியோனும் ஒரு காரணம். அப்படிப்பட்ட நியதிகள், நிபந்தனைகள் இல்லாமல் எடுக்கப்படும் வைரத்திற்கு விலையதிகம். சாக்லெட் பாய் லியனார்டோ டி காப்ரியோ ஜிம்பாப்வேயிலிருந்து ஒடிவந்து சியாரா லியோனில் இத்தகைய வைரங்களுக்கான ஒரு இடைத்தரகன். அந்நாட்டில் ஏற்படும் உள்நாடு கலவரத்தில் மகனை இழக்கும் டேல் வெர்டியும் காப்ரியாவும் சேர்ந்து எப்படி அத்தகைய ஒரு வைரத்தினை எடுக்கிறார்கள் என்பதும், அங்கே வரும் ஒரு பெண் ரிபோர்ட்டர் இவர்களின் கதையினை உலகத்திற்கு எப்படி எடுத்து செல்கிறார் என்பதும் தான் கதை. கதையினை விட காட்டப்படும் ஆப்ரிக்காவும், மக்களும், குழந்தைகளும் அதிர வைப்பார்கள்.

இந்த மூன்று படங்களுக்கான ஒரே ஒற்றுமை, ஆப்ரிக்காவில் எடுக்கப்பட்ட படங்கள். இயற்கை வளங்கள், உழைக்க தயாராக இருக்கும் மக்கள், ஏகப்பட்ட பழங்குடி இனங்கள், இனச்சண்டைகள், கல்வியறிவின்மை, அழகாக இருக்கும் புவியியல் அமைப்பு, குரூரமாக நடத்தப்படும் காலனிகள் என என்னுடைய லிஸ்ட் நீண்டு கொண்டே இருக்கும். ஆனால், மிகக் குரூரமாய் உலகின் தேவைகளுக்காகவும், சுரண்டலுக்காகவும் தன்னை கொடுத்திருக்கும் கண்டமிது. இந்த படங்கள் அதை உறுதி செய்வதோடு, மேற்கு/வளர்ந்த நாடுகளின் வணிக / சமூக / அரசியல் தேவைகளுக்காக தொடர்ந்து பந்தாடப்படும் நாடுகள் கொண்ட கண்டம் என்கிற கண்ணோத்ததோடு பார்த்தால், நிறைய விஷயங்கள் புரியும். நம் தேவைகளுக்காக அடுத்தவரை அடிமையாக்கும் பழக்கம் இன்னமும் முழுமையாக ஒழியவில்லை என்பதுதான் அதிர வைக்கும் உண்மை.

Labels: , , , ,


Oct 24, 2007

[இலங்கை] அபு-கரீப் Vs. அனுராதாபுரம்

இதற்கு பெயர் தான் யுத்த தர்மமா ? இல்லை இதற்கு வேறென்ன பெயர் சொல்லுவீர்கள் ? அபு-கரீப்பின் நினைவுகள் [Pictures are NSFW - Not Safe For Work] இன்னமும் பசுமையாய் இருக்கின்றன, அமெரிக்காவின் அப்போதைய நிலைப்பாடும், மன்னிப்பும் மறந்திருக்காது என்று நினைக்கிறோம்.



Update: இன்றைய காலை [அக்.25,2007] தமிழ் தினசரிகளில் இந்த படம் ஒரு வெளிநாட்டு செய்தியாளாரால் எடுக்கப்பட்டது என்றும், அவ்வாறு செய்யவே இல்லை என்று இலங்கை அரசும், இந்த புகைப்படமே ஒரு போலியான புகைப்படம் என்று சொல்லியிருக்கிறது. ஒரு போலியான புகைப்படம் எடுத்து போட வேண்டிய அவசியம் ஒரு வெளிநாட்டு செய்தியாளருக்கு ஏன் வந்தது ?

Labels: , , ,


Oct 23, 2007

[உலகம்] Cost [Art] of War = 299,999,999 X $6,666

சுன் ட்சூவின் Art of War படித்திருப்பீர்கள். இல்லையென்றால் ஒரு எளிய வழியினை கடைசியில் சொல்கிறேன். மேலே சொன்னது ஒவ்வொரு அமெரிக்கனும் இராகில் நடந்த / நடந்து கொண்டிருக்கும் மற்றும் நடக்க போகும் போருக்காக கொடுக்கவேண்டிய தொகை. இந்த வாரம், அமைதி தூதுவர், உலக ரட்சகர் புஷ் ஐயா, செனட்டில் கெஞ்சி கூத்தாடி, $196 பில்லியன் டாலர்களை போருக்காக பெற்றிருக்கிறார். இதற்கு பின்னால், அடுத்த வருடம் வரும் அமெரிக்க தேர்தலில் போட்டியிடும் பெரும்பாலான வேட்பாளர்களும் போரினை தொடர்ந்து செய்வோம் என சொல்லி வருவதாக கேள்வி.

Digging into my pocket to pay for some candy that needs to be donated to my kid's school for Halloween, I asked myself what the Iraq war was costing me. It could end up being about $6,666 for me and the 299,999,999 other Americans. That's, ahem, pretty scary.

The Bush administration never promised that the Iraq war would be cheap. Before the invasion, a White House advisor estimated $200 billion, which was lowered by another official to $50-60 million. That was largely based on the fact that the U.S. operations in the 1991 Gulf War cost about $60 billion. In April 2003 one month after the invasion, Bush signed a supplemental appropriation for $79 billion in Iraq spending, and asked for another $87 billion war money (about $66 billion for Iraq) by the end of that year.

Now we have a better idea of the price tag. This week, Bush asked Congress for another $196 billion for Iraq and Afghanistan, a $46 billion increase over what he had requested earlier in the year. The annual budget for Iraq has steadily risen every year. The administration may well be on its way to spending more than $2 trillion, the cost of the Iraq war as projected by Nobel Prize-winning economist Joseph Stiglitz and former assistant secretary of Commerce Linda Bilmes last year.

Or, perhaps even more. In September, Bush said in an address to the nation that success in Iraq "will require U.S. political, economic, and security engagement that extends beyond my presidency." He said that he wanted to establish "an enduring relationship" with Iraqi leaders "in a way that protects our interests in the region and requires many fewer American troops." At that rate, my daughter will be paying for the war after she graduates from high school and college. That's pretty frightening, too.

Do-gooders are talking about how well the money could have been used to pay for kids' education, health care, AIDs research, etc. Here's another one. To sweeten efforts to get Israelis and Palestinians to settle their 60-year dispute, Americans could have written a check for every Israeli and Palestinian--17 million people--to the tune of $117,000

நோபல் பரிசு பெற்ற, நான் தொடர்ந்து படிக்கும் ஜோசப் ஸ்டிகில்டிஸ் [சுருக்கமாய் JS. அவர் எடிட்டராக இருக்கும் Economist's Voice / Berkeley Electronic Press படித்தால் உலகத்திற்கான சண்டைகள், எதற்காக, ஏன், நடக்க வேண்டும் என்பது புரியும்] இதுவரை அமெரிக்கா 2 டிரில்லியன் டாலர்கள் இந்த போருக்காக செலவு செய்திருக்கிறது என்று ஒரு கணக்கு சொல்கிறார். நம்மை போன்ற மத்திமர்களுக்கு ஒன்றுக்கு பிறகு 12 ஸீரோக்கள் போட்டால் வருவது தான் ஒரு டிரில்லியன். இந்திய மதிப்பில் 80,00,000 கோடிகள், அதாவது 80 லட்சம் கோடிகள். இதை கொஞ்சம் கூட வெட்கமில்லாமல் பறைச்சாற்றிக் கொண்டிருக்கும் அமெரிக்க அரசையும், அதனை வாழவைக்கும் அமெரிக்க மக்களையும் நினைத்தால், 'உங்களையெல்லாம் ஆண்டவனே நினைச்சாலும் காபாத்த முடியாது" வாழ்க புஷ்! வாழ்க அமெரிக்கா! வாழ்க War on Terror.

டைம் இதழின் மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கான வலைப்பதிவு

மேலே சொன்ன Art of War-ரை ஓசியில் படிக்க இந்த தளத்திற்கு சென்று உங்களை பதிவித்துக் கொள்ளுங்கள். மொத்த புத்தகமும், சிறு சிறு பகுதிகளாக உங்களுடைய மின்னஞ்சலுக்கு வந்து விடும். என்னைப் போன்ற மின்னஞ்சல் ஜங்கிகளுக்கு இந்த தளம் வரப்பிரசாதம்

Labels: , , ,


Oct 22, 2007

[பொது] கைக்காட்டி - அக்.22, 2007

Labels: , , ,


Oct 18, 2007

[சமூகம்] பாவம் கடவுள்!

இந்தியாவில் பல சமயங்களில் கடவுளாக இருப்பதுக் கூட கஷ்டம்தான். பாவம் கடவுள். இறை நம்பிக்கையற்ற என்னைப் போன்றவர்களுக்கு கூட கடவுள் என கருதப்படும் ஒரு உருவத்தினை இப்படி போட்டிருப்பது சங்கடத்தினை உண்டாக்குகிறது. தமிழக கிராமங்களில் ஒரு சொல்லாடல் உண்டு, நன்றாக இலையில் சோற்றைப் போட்டுவிட்டு 'வேறெதையோ' பக்கத்தில் வைப்பார்களாம். அந்த மாதிரி, 'கணபதி பாபா மோரியா' என நன்றாக கூவிவிட்டு, வயிறு முழுக்க சாப்பிட்டு விட்டு, மும்பையில் தூக்கியெறியப்பட்ட கடவுளர்கள். மார்க்வெஸ் படித்தேன், தெரிதா படித்தேன் என்று ஜல்லியடித்துக் கொண்டு பின் நவீனத்துவம் பேசுபவர்களை விட பிராக்டிகலாக பின்நவினத்துவத்தினையும், எக்ஸ்டின்சியலிசத்தினையும் தொடர்ந்து பின்பற்றுபவர்கள் நம் மக்கள் தான். இந்தியாவில் அரசியல் சிலையாக கூட இருந்துவிட்டு போகலாம், பிறந்த நாள், செத்தநாள் அன்று சுத்தம் செய்யப்பட்டு மாலை போடுவார்கள். இந்த மாதிரி கடவுளாக இருந்தீர்கள், தீர்ந்தது கதை.











Labels: , , ,


Oct 16, 2007

[பொது] கைக்காட்டி - அக்.16, 2007

Labels: , , , ,


Oct 15, 2007

[இந்தியா] Exclusive Growth - Inclusive Inequality

இந்தியாவில் 1991-க்கு பிறகு ஏற்பட்ட உலகமயமாக்கலால், வறுமைக் கோடு மெலிந்து விட்டது. முதல்வனில் ரகுவரன் சொல்வதுபோல, எல்லார் வீட்லயும் கேபிள் டிவி இருக்கு, செருப்பு போடறாங்க, தி.நகர்ல நகைக்கடையிலயும், புடவைக்கடையிலும் மக்கள் கியுவுல நிக்கிறாங்க என ஒட்டு மொத்தமாய் ஜல்லியடித்துக் கொண்டிருக்கும் அரசியல் கட்சிகள் ஒரு பக்கமும், OMR-ல ஒரு ப்ளாட் பார்த்தேன் DLF பில்ட் பண்றான், 70 லேக்ஸ் சொல்றான், லோன் போடலாமன்னு யோசிக்கிறேன், Why can't you take up a Sherton Loyalty card sir, we will give you 50% discount on your food bill, if you dine with 2 people, and 33% for 3 people and 20% for 4 and above என தொலைபேசியில் கொஞ்சும் வடக்கத்திய பெண்களும், இந்த தீபாவளி சாம்சங் தீபாவளி என மடக்கும் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இன்னொரு புறம் இருக்க, இந்தியாவில் எங்காவது ஒரு மூலையில் விவசாயிகளும்,நெசவாளர்களும்,மீனவர்களும் செத்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.

Center for Policy Research in India-விலிருந்து படித்த ஓரு அறிக்கை பகீரென்றது. ஐகாரஸ் பிரகாஷ் தன்னுடைய பதிவில் சாய்நாத்தின் புத்தகம் பற்றி சொல்லி இந்தியா நாறுகிறது என சொல்லியிருப்பார். கொஞ்சம் ஆழமாய் அரசாங்கம் கொடுக்கும் புள்ளிவிவரங்களையும், அறிக்கைகளையும் ஆழமாக ஆராய்ந்தால், உண்மை, நாறவில்லை ஆனால் பயமாகவும், வேதனையாகவும், வெறுப்பாகவும் இருக்கிறது. 'கற்றது தமிழோ', 'அன்னியனோ', 'இந்தியனோ' இல்லை இனிமேல் வரப்போகும் 'கந்தசாமியாலேயோ' எதையும் புடுங்க முடியாது என்பது தெள்ளத்தெளிவாக தெரிகிறது.

உதாரணத்திற்கு சில குறியீடுகள்

Exclusive Growth - Inclusive Inequality Total Report [20 பக்கம்]

Labels: , , ,


[இந்தியா] அருந்ததிராய் அவுட்லுக் கட்டுரை

நண்பர்களுக்காக, அவுட்லுக் இதழில் வந்த அருந்ததிராயின் கட்டுரை - உச்ச நீதி மன்ற நீதிபதி Y.K. சபர்வால் பற்றி. இது தாண்டி அவரை குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்ற ஜனாதிபதிக்கும், பிரதமருக்கான மனுவில் நீங்களும் கையெழுத்திடலாம்.

Scandal In The Palace
ARUNDHATI ROY

Scandals can be fun. Especially those that knock preachers from their pulpits and flick halos off saintly heads. But some scandals can be corrosive and more damaging for the scandalised than the scandalee. Right now we're in the midst of one such.

At its epicentre is Y.K. Sabharwal, former Chief Justice of India, who until recently headed the most powerful institution in this country—the Supreme Court. When there's a scandal about a former chief justice and his tenure in office, it's a little difficult to surgically excise the man and spare the institution. But then commenting adversely on the institution can lead you straight to a prison cell as some of us have learned to our cost. It's like having to take the wolf and the chicken and the sack of grain across the river, one by one. The river's high and the boat's leaking. Wish me luck.

The higher judiciary, the Supreme Court in particular, doesn't just uphold the law, it micromanages our lives. Its judgements range through matters great and small. It decides what's good for the environment and what isn't, whether dams should be built, rivers linked, mountains moved, forests felled. It decides what our cities should look like and who has the right to live in them. It decides whether slums should be cleared, streets widened, shops sealed, whether strikes should be allowed, industries should be shut down, relocated or privatised. It decides what goes into school textbooks, what sort of fuel should be used in public transport and schedules of fines for traffic offences. It decides what colour the lights on judges' cars should be (red) and whether they should blink or not (they should). It has become the premier arbiter of public policy in this country that likes to market itself as the World's Largest Democracy.

Ironically, judicial activism first rode in on a tide of popular discontent with politicians and their venal ways. Around 1980, the courts opened their doors to ordinary citizens and people's movements seeking justice for underprivileged and marginalised people. This was the beginning of the era of Public Interest Litigation, a brief window of hope and real expectation. While Public Interest Litigation gave people access to courts, it also did the opposite. It gave courts access to people and to issues that had been outside the judiciary's sphere of influence so far. So it could be argued that it was Public Interest Litigation that made the courts as powerful as they are. Over the last 15 years or so, through a series of significant judgements, the judiciary has dramatically enhanced the scope of its own authority.

Today, as neo-liberalism sinks its teeth deeper into our lives and imagination, as millions of people are being pauperised and dispossessed in order to keep India's Tryst with Destiny (the unHindu 10% rate of growth), the State has to resort to elaborate methods to contain growing unrest. One of its techniques is to invoke what the middle and upper classes fondly call the Rule of Law. The Rule of Law is a precept that is distinct and can often be far removed from the principle of justice. The Rule of Law is a phrase that derives its meaning from the context in which it operates. It depends on what the laws are and who they're designed to protect. For instance, from the early '90s, we have seen the systematic dismantling of laws that protect workers' rights and the fundamental rights of ordinary people (the right to shelter/health/education/water).International financial institutions like the IMF, the World Bank and the ADB demand these not just as a precondition, but as a condition, set down in black and white, before they agree to sanction loans. (The polite term for it is structural adjustment. ) What does the Rule of Law mean in a situation like this? Howard Zinn, author of A People's History of the United States, puts it beautifully: "The Rule of Law does not do away with unequal distribution of wealth and power, but reinforces that inequality with the authority of law. It allocates wealth and poverty in such indirect and complicated ways as to leave the victim bewildered."

As it becomes more and more complicated for elected governments to be seen to be making unpopular decisions (decisions, for example, that displace millions of people from their villages, from their cities, from their jobs), it has increasingly fallen to the courts to make these decisions, to uphold the Rule of Law.

The expansion of judicial powers has not been accompanied by an increase in its accountability. Far from it. The judiciary has managed to foil every attempt to put in place any system of checks and balances that other institutions in democracies are usually bound by. It has opposed the suggestion by the Committee for Judicial Accountability that an independent disciplinary body be created to look into matters of judicial misconduct. It has decreed that an FIR cannot be registered against a sitting judge without the consent of the chief justice (which has never ever been given). It has so far successfully insulated itself against the Right to Information Act. The most effective weapon in its arsenal is, of course, the Contempt of Court Act which makes it a criminal offence to do or say anything that "scandalises" or "lowers the authority" of the court. Though the act is framed in arcane language more suited to medieval ideas of feminine modesty, it actually arms the judiciary with formidable, arbitrary powers to silence its critics and to imprison anyone who asks uncomfortable questions. Small wonder then that the media pulls up short when it comes to reporting issues of judicial corruption and uncovering the scandals that must rock through our courtrooms on a daily basis. There are not many journalists who are willing to risk a long criminal trial and a prison sentence.

Until recently, under the Law of Contempt, even truth was not considered a valid defence. So suppose, for instance, we had prima facie evidence that a judge has assaulted or raped someone, or accepted a bribe in return for a favourable judgement, it would be a criminal offence to make the evidence public because that would "scandalise or tend to scandalise" or "lower or tend to lower" the authority of the court.

Yes, things have changed, but only a little. Last year, Parliament amended the Contempt of Court Act so that truth becomes a valid defence in a contempt of court charge. But in most cases (such as in the case of the Sabharwal...er... shall we say "affair") in order to prove something it would have to be investigated. But obviously when you ask for an investigation you have to state your case, and when you state your case you will be imputing dishonourable motives to a judge for which you can be convicted for contempt. So: Nothing can be proved unless it is investigated and nothing can be investigated unless it has been proved.

The only practical option that's on offer is for us to think Pure Thoughts.For example:

a. Judges in India are divine beings.

b. Decency, wholesomeness, morality, transparency and integrity are encrypted in their DNA.

c. This is proved by the fact that no judge in the history of our Republic has ever been impeached or disciplined in any way.
.
d. Jai Judiciary, Jai Hind.

It all becomes a bit puzzling when ex-chief justices like Justice S.P. Bharucha go about making public statements about widespread corruption in the judiciary. Perhaps we should wear ear plugs on these occasions or chant a mantra.

It may hurt our pride and curb our free spirits to admit it, but the fact is that we live in a sort of judicial dictatorship. And now there's a scandal in the Palace.

Last year (2006) was a hard year for people in Delhi. The Supreme Court passed a series of orders that changed the face of the city, a city that has over the years expanded organically, extra-legally, haphazardly. A division bench headed by Y.K. Sabharwal, chief justice at the time, ordered the sealing of thousands of shops, houses and commercial complexes that housed what the court called 'illegal' businesses that had been functioning, in some cases for decades, out of residential areas in violation of the old master plan. It's true that, according to the designated land-use in the old master plan, these businesses were non-conforming. But the municipal authorities in charge of implementing the plan had developed only about a quarter of the commercial areas they were supposed to. So they looked away while people made their own arrangements (and put their lives' savings into them.) Then suddenly Delhi became the capital city of the new emerging Superpower. It had to be dressed up to look the part. The easiest way was to invoke the Rule of Law.

The sealing affected the lives and livelihoods of tens of thousands of people. The city burned. There were protests, there was rioting. The Rapid Action Force was called in. Dismayed by the seething rage and despair of the people, the Delhi government beseeched the court to reconsider its decision. It submitted a new 2021 Master Plan which allowed mixed land-use and commercial activity in several areas that had until now been designated 'residential'. Justice Sabharwal remained unmoved. The bench he headed ordered the sealing to continue.

Around the same time, another bench of the Supreme Court ordered the demolition of Nangla Macchi and other jhuggi colonies, which left hundreds of thousands homeless, living on top of the debris of their broken homes, in the scorching summer sun. Yet another bench ordered the removal of all "unlicensed" vendors from the city's streets. Even as Delhi was being purged of its poor, a new kind of city was springing up around us. A glittering city of air-conditioned corporate malls and multiplexes where MNCs showcased their newest products. The better-off amongst those whose shops and offices had been sealed queued up for space in these malls. Prices shot up. The mall business boomed, it was the newest game in town. Some of these malls, mini-cities in themselves, were also illegal constructions and did not have the requisite permissions.But here the Supreme Court viewed their misdemeanours through a different lens. The Rule of Law winked and went off for a tea break. In its judgement on the writ petition against the Vasant Kunj Mall dated October 17, 2006 (in which it allowed the construction of the mall to go right ahead), Justices Arijit Pasayat and S.H. Kapadia said:

"Had such parties inkling of an idea that such clearances were not obtained by DDA, they would not have invested such huge sums of money.

The stand that wherever constructions have been made unauthorisedly demolition is the only option cannot apply to the present cases, more particularly, when they unlike, where some private individuals or private limited companies or firms being allotted to have made contraventions, are corporate bodies and institutions and the question of their having indulged in any malpractices in getting the approval or sanction does not arise."

It's a bit complicated, I know. A friend and I sat down and translated it into ordinary English. Basically,

a. Even though in this present case the construction may be unauthorised and may not have the proper clearances, huge amounts of money have been invested and demolition is not the only option.

b. Unlike private individuals or private limited companies who have been allotted land and may have flouted the law, these allottees are corporate bodies and institutions and there is no question of their having indulged in any malpractice in order to get sanctions or approval.

The question of corporate bodies having indulged in malpractice in getting approval or sanction does not arise. So says the Indian Supreme Court. What should we say to those shrill hysterical people protesting out there on the streets, accusing the court of being an outpost of the New Corporate Empire? Shall we shout them down? Shall we say 'Enron zindabad'? 'Bechtel, Halliburton zindabad'? 'Tata, Birla, Mittals, Reliance, Vedanta, Alcan zindabad'? 'Coca-Cola aage badho, hum tumhaare saath hain'?

This then was the ideological climate in the Supreme Court at the time the Sabharwal "affair" took place. It's important to make it clear that Justice Sabharwal's orders were not substantially different or ideologically at loggerheads with the orders of other judges who have not been touched by scandal and whose personal integrity is not in question. But the ideological bias of a judge is quite a different matter from the personal motivations and conflict of interest that could have informed Justice Sabharwal's orders. That is the substance of this story.

In his final statement to the media before he retired in January 2007, Justice Sabharwal said that the decision to implement the sealing in Delhi was the most difficult decision he had made during his tenure as chief justice. Perhaps it was. Tough Love can't be easy.

In May 2007, the Delhi edition of the evening paper Mid Day published detailed investigative stories (and a cartoon) alleging serious judicial misconduct on the part of Justice Sabharwal. The articles are available on the internet. The charges Mid Day made have subsequently been corroborated by the Committee for Judicial Accountability, an organisation that counts senior lawyers, retired judges, professors, journalists and activists as its patrons. The charges in brief are:

1.That Y.K. Sabharwal's sons Chetan and Nitin had three companies: Pawan Impex, Sabs Exports and Sug Exports whose registered offices were initially at their family home in 3/81, Punjabi Bagh, and were then shifted to their father's official residence at 6, Motilal Nehru Marg.

2. That while he was a judge in the Supreme Court but before he became chief justice, he called for and dealt with the sealing of commercial properties case in Delhi. (This was impropriety. Only the chief justice is empowered to call for cases that are pending before a different bench.) .

3. That at exactly this time, Justice Sabharwal's sons went into partnership with two major mall and commercial complex developers, Purshottam Bagheria (of the fashionable Square 1 Mall fame) and Kabul Chawla of Business Park Town Planners (BPTP) Ltd. That as a result of Justice Sabharwal's sealing orders, people were forced to move their shops and businesses to malls and commercial complexes, which pushed up prices, thereby benefiting Justice Sabharwal's sons and their partners financially and materially.

4. That the Union Bank gave a Rs 28 crore loan to Pawan Impex on collateral security which turned out to be non-existent. (Justice Sabharwal says his sons' companies had credit facilities of up to Rs 75 crore.)

5. That because of obvious conflict of interest, he should have recused himself from hearing the sealing case (instead of doing the opposite—calling the case to himself.)

6. That a number of industrial and commercial plots of land in NOIDA were allotted to his sons' companies at throwaway prices by the Mulayam Singh/ Amar Singh government while Justice Sabharwal was the sitting judge on the case of the Amar Singh phone tapes (in which he issued an order restricting their publication.)

7. That his sons bought a house in Maharani Bagh for Rs 15.46 crore. The source of this money is unexplained. In the deeds they have put down their father's name as Yogesh Kumar (uncharacteristic coyness for boys who don't mind running their businesses out of their judge father's official residence.)

All these charges are backed by what looks like watertight, unimpeachable documentation. Registration deeds, documents from the Union ministry of company affairs, certificates of incorporation of the various companies, published lists of shareholders, notices declaring increased share capital in Nitin and Chetan's companies, notices from the Income Tax department and a CD of recorded phone conversations between the investigating journalist and the judge himself.

These documents seem to indicate that while Delhi burned, while thousands of shops and businesses were sealed and their owners and employees deprived of their livelihood, Justice Sabharwal's sons and their partners were raking in the bucks. They read like an instruction manual for how the New India works.

When the story became public, another retired chief justice, J.S. Verma, appeared on India Tonight, Karan Thapar's interview show on CNBC.He brought all the prudence and caution of a former judge to bear on what he said: "...if it is true, this is the height of impropriety...every one who holds any public office is ultimately accountable in democracy to the people, therefore, the people have right to know how they are functioning, and higher is the office that you hold, greater is the accountability...." Justice Verma went on to say that if the facts were correct, it would constitute a clear case of conflict of interest and that Justice Sabharwal's orders on the sealing case must be set aside and the case heard all over again.

This is the heart of the matter. This is what makes this scandal such a corrosive one. Hundreds of thousands of lives have been devastated. If it is true that the judgement that caused this stands vitiated, then amends must be made.

But are the facts correct?

Scandals about powerful and well-known people can be, and often are, malicious, motivated and untrue. God knows that judges make mortal enemies—after all, in each case they adjudicate there is a winner and a loser. There's little doubt that Justice Y.K. Sabharwal would have made his fair share of enemies. If I were him, and if I really had nothing to hide, I would actually welcome an investigation. In fact, I would beg the chief justice to set up a commission of inquiry. I would make it a point to go after those who had fabricated evidence against me and made all these outrageous allegations.

What I certainly wouldn't do is to make things worse by writing an ineffective, sappy defence of myself which doesn't address the allegations and doesn't convince anyone (Times of India, September 2, 2007).

Equally, if I were the sitting chief justice or anybody else who claims to be genuinely interested in 'upholding the dignity' of the court (fortunately this is not my line of work), I would know that to shovel the dirt under the carpet at this late stage, or to try and silence or intimidate the whistle-blowers, is counter-productive. It wouldn't take me very long to work out that if I didn't order an inquiry and order it quickly, what started out as a scandal about a particular individual could quickly burgeon into a scandal about the entire judiciary.

But, of course, not everybody sees it that way.

Days after Mid Day went public with its allegations, the Delhi high court issued suo motu notice charging the editor, the resident editor, the publisher and the cartoonist of Mid Day with Contempt of Court. Three months later, on September 11, 2007, it passed an order holding them guilty of criminal Contempt of Court. They have been summoned for sentencing on September 21.

What was Mid Day's crime? An unusual display of courage? The high court order makes absolutely no comment on the factual accuracy of the allegations that Mid Day levelled against Justice Sabharwal. Instead, in an extraordinary, almost yogic manoeuvre, it makes out that the real targets of the Mid Day article were the judges sitting with Justice Sabharwal on the division bench, judges who are still in service (and therefore imputing motives to them constitutes Criminal Contempt): "We find the manner in which the entire incidence has been projected appears as if the Supreme Court permitted itself to be led into fulfilling an ulterior motive of one of its members.The nature of the revelations and the context in which they appear, though purporting to single out former Chief Justice of India, tarnishes the image of the Supreme Court. It tends to erode the confidence of the general public in the institution itself. The Supreme Court sits in divisions and every order is of a bench. By imputing motive to its presiding member automatically sends a signal that the other members were dummies or were party to fulfil the ulterior design."

Nowhere in the Mid Day articles has any other judge been so much as mentioned. So the journalists are in the dock for an imagined insult. What this means is that if there are several judges sitting on a bench and you have proof that one of them has given an opinion or an order based on corrupt considerations or is judging a case in which he or she has a clear conflict of interest, it's not enough. You don't have a case unless you can prove that all of them are corrupt or that all of them have a conflict of interest and all of them have left a trail of evidence in their wake. Actually, even this is not enough. You must also be able to state your case without casting any aspersions whatsoever on the court. (Purely for the sake of argument: What if two judges on a bench decide to take turns to be corrupt? What would we do then?)

So now we're saddled with a whole new school of thought on Contempt of Court: Fevered interpretations of imagined insults against unnamed judges. Phew! We're in La-la Land.

In most other countries, the definition of Criminal Contempt of Court is limited to anything that threatens to be a clear and present danger to the administration of justice. This business of "scandalising" and "lowering the authority" of the court is an absurd, dangerous form of censorship and an insult to our collective intelligence.

The journalists who broke the story in Mid Day have done an important and courageous thing. Some newspapers acting in solidarity have followed up the story. A number of people have come together and made a public statement further bolstering that support. There is an online petition asking for a criminal investigation. If either the government or the courts do not order a credible investigation into the scandal, then a group of senior lawyers and former judges will hold a public tribunal and examine the evidence that is placed before them. It's all happening. The lid is off, and about time too.

Labels: , , , ,


Oct 4, 2007

[இந்தியா] பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு!

பஞ்சாப் , ஹரியானாவின் விவசாயிகளுக்கு காசு கொடுக்க மறுக்கும் மத்திய அரசு, ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து கோதுமையினை இறக்குமதி செய்திருக்கிறார்கள். கொள்முதல் விலையாக ரூ.9 [ஒரு கிலோவிற்கு என்று நினைக்கிறேன்] இந்திய விவசாயிகளுக்கு தர மறுத்த நடுவண் அரசு தான், கிலோ ரூ.13-க்கு மட்டமான கோதுமையினை இறக்குமதி செய்து விநியோகித்திருகிறது. இந்த வார பிஸினஸ் டூடேயில் படித்தது. ஆனால் அமைச்சர்களோ அடுத்த 11 மாதத்துக்கு தேவையான சரக்கு நம்மிடத்தில் இருக்கிறது என்று ஜல்லியடிக்கிறார்கள். வாங்கி சாப்பிட்ட மக்களுக்கோ எல்லா வியாதியும் வருமளவுக்கு quality control பார்த்திருக்கிறார்கள். இந்தியாவில் நீங்கள் விவசாயியாக இருந்தால், ஒழுங்கு மரியாதையாக நகரங்களுக்கு வந்து கூலியாட்களாக வேலை பாருங்கள். அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக விவசாயமெல்லாம் பார்க்காதீர்கள் என்று சொல்லாமல் சொல்வது போல இருக்கிறது.

பார்க்க: சி.என்.என்.- ஐ.பி.என் செய்தி

ராஜின்ந்தர் பூரிக்கு இருக்கக்கூடிய தைரியம் சும்மா சொல்லக்கூடாது. அவுட்லுக் போன்ற ஒரு முக்கியமான பத்திரிக்கையில் திமுக தலைவர் கருணாநிதியினை கிழித்திருக்கிறார். இதில் கருணாநிதியினை உள்ளே தள்ளச் சொல்லும் சட்டம் வேறு.

"Did Ram study engineering in college? He was a drunkard. There is no historical evidence that Ram ever existed," Tamil Nadu CM M. Karunanidhi has said. It matters little what Ram was or was not. What matters is that this veteran politician has violated Section 153-A of the Indian Penal Code by creating disaffection among communities. Under law, he can be prosecuted and sent to prison for three years.

அடுத்து ராஜின்ந்தர் பூரி கிழிக்க வேண்டிய கியுவில் இருப்பவர்கள் - ஜெயலலிதா, அத்வானி, சோனியா, மன்மோகன் சிங் மற்றும் மொத்த சங் பரிவார் கும்பல். எழுத்தினை படித்தப் போதே இது ஒரு ஆரஞ்சு பார்ட்டி என்று கண்டிப்பாக தெரிகிறது. "மவனே நீ மெட்ராஸ் வராமயா போய்டுவே, அப்ப வைச்சுகறோம் மச்சி கச்சேரிய"

முக்கிய எச்சரிக்கை: இதய பலவீனம் கொண்டவர்கள், சடாலென உணர்ச்சி வசப்படுபவர்கள், திமுக தொண்டர்கள் இதை படிக்காமல் இருப்பது நல்லது.

பார்க்க - அவுட்லுக் - புல்ஸ் ஐ

அருகருகே இரண்டு ட்ரெயின்கள் ஸ்டேஷனுக்கு வந்ததில் ஏற்பட்ட நெரிசலில், உத்தரபிரதேஷின் முஹல்சராயில், ஏற்பட்ட தடியடியில் 14 பெண்கள் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். இறந்த பெண்கள் அனைவரும் பீகாரினை சேர்ந்தவர்கள். ஜூதியா என்கிற பண்டிகையினை கொண்டாட உத்தரபிரதேஷுக்கு வந்திருந்தவர்கள். ஜூதியா என்பது அம்மாக்கள் தங்கள் மகன்கள் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று வேண்டுவது, எப்படி தமிழ்நாட்டில் பெண்கள், தங்கள் கணவன்கள் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்று வரலட்சுமி நோன்பு இருப்பார்களோ அதைப் போல. ஆனால் இந்த தடியடி வெறும் நெரிசலால் மட்டும் ஏற்பட வாய்ப்பில்லை., இவ்வளவு பெண்களும் ஏன் இரண்டு டிரெயின்களை பிடிக்க இவ்வளவு அவசரப்படவேண்டும், 10 நிமிட இடைவெளியில் ஒரே இடத்துக்கு போக இரண்டு டிரெய்ன்களை எப்படி ரெயில்வே நிர்வாகம் அனுமதித்தது [கோயம்பேடு போன்ற பஸ் நிலையங்களில் இது சாத்தியம்] பல கேள்விகள், ஆனால் போனது அப்பாவி உயிர்கள். இந்தியாவில் உயிர்களுக்கான மரியாதை இவ்வளவுதான். நண்பர் சுரேஷ், கொத்து பரோட்டா எழுதிய போது எழுதிய பின்னூட்டத்தில் ஏன் எல்லா ஊர்களின் இருண்மையான பக்கங்களை மட்டுமே எழுதுகிறீர்கள் என கேட்டிருந்தார். உண்மையில் நிழலுலகத்தினை விட Establishment மிக பயங்கரமானதாக இருக்கிறது. இதைப் பற்றிய முழுமுச்சான செய்திகள் நாம் படிக்கும் செய்தித்தாள்களில் இடம் பெறும் 'தகுதி' பெறுமா என்று தெரியவில்லை, அதனாலேயே ஒரு கவன ஈர்ப்பாக இருக்கட்டுமே என்று இருண்ட பக்கங்களை எழுதுகிறேன்.

பார்க்க - டி.என்.ஏ செய்தி

India Shining என்கிற தேசபக்தி பிரச்சாரத்தினை கையிலெடுத்து அதற்கு அரசு பணத்தினை வாரியிறைத்து வீட்டுக்கு போனார்கள் பி.ஜே.பியினர். அப்போது காங்கிரஸ் மிக சாதுர்யமாக, வேலை கிடைக்கலை, வருமானம் இல்ல என சொல்வது போல ஒரு விளம்பரத்தினை போட்டு கல்லா கட்டி ஆட்சியிலும் அமர்ந்தாகி விட்டார்கள். டெல்லியிலிருக்கும் இருக்கைககளில் மந்திர மாயாஜாலங்கள் இருக்கும் போலிருக்கிறது. பின்னே, பி.ஜே.பியினர் செய்த அதை தவறினை கொஞ்சம் ஸ்மார்ட்டாக, India@60 என்கிற பெயரில் நியுயார்க் நகரில் ஒரு பெரும் கூத்தினை 10 மில்லியன் டாலரில் [சுமார் 40 கோடி] அரசாங்கம் செய்து முடித்திருக்கிறது.

The $10-million mega promotional blitz of India@60 makes for an interesting story, The four-day marketing showcase, named IncredibleIndia@60, and abbreviated to India@60, had a singular purpose of promoting the country in the financial capital of the world. The branding campaign that began on 23 September was part of the 60th anniversary celebrations to commemorate Indian Independence. It was organised by the Ministry for Tourism and Culture, and the Confederation of Indian Industry (CII), an industry body.

இதில் என் கண்ணில் பட்ட ஒரு விளம்பரத்தின் வாசகம் தான் என்னை அதிர செய்தது "Ninety per cent of MNCs make a profit in India,” screamed a billboard in the ultra-expensive Times Square advertising space, in a bid to project India as a favourable investment destination." இந்த நாட்டில் ஒரு பக்கம் ஏழை விவசாயிகளுக்கு ரு.9 வழங்க முடியாத அரசு, விபத்தில் இறந்துப் போன அப்பாவி பெண்களுக்கு நஷ்டஈடு தர வருடங்களை இழுத்தடிக்கும் அரசு, பிரச்சனைகளை உள்நோக்காமல் ராமரா, பாபரா, கருணாநிதியா, ஜெயலலிதாவா என பொறுப்பின்றி பேசி திரியும் ஊடகங்கள், இவைகளுக்கு நடுவில், இந்திய பெருமையினை நிலைநாட்ட நியுயார்கில் செலவு 40 கோடி ரூபாய்கள். எங்கே போகிறோம் நாம் ? அப்புறம் ஏன் நாடு முழுக்க ஏற்றத்தாழ்வுகள் வந்து, ஆயுத போராட்டம் நடக்காது ?

பார்க்க - பிஸினஸ் வேர்ல்டு செய்தி [அனுமதி தேவை]

Labels: , , , , ,


Oct 3, 2007

[இலக்கியம்] நாகார்ஜூனன் தீராநதி பேட்டி

சேது சமுத்திர அலை இன்னமும் ஒயாத நிலையில் ஒரு இளைப்பாறலுக்காக, தீராநதியில் வெளிவந்த நாகார்ஜூனனின் பேட்டி. நண்பர்கள் நாக.இளங்கோகவன், அரவிந்தன் மற்றும் மாற்று கருத்து தெரிவித்தவர்களுக்கு நன்றிகள். உங்களுடைய கேள்விகளுக்கான பதில்கள், இன்னும் சமீபத்தில் சேகரித்த சில விஷயங்களோடு தனியாக ஒரு பதிவினை வார இறுதியிலோ அல்லது அடுத்த வாரமோ போடுகிறேன்.

தீராநதி பேட்டி

நவீன இலக்கியவாதி என்ற அடையாளத்தை மீறி ஒரு கள இயக்கவாதியாக செயல்பட்டவர் நாகார்ஜுனன். ஒரு காலத்தில் பேசப்பட்ட அளவிற்கு எதிர்ப்புகளை சம்பாதித்தவர். சில வருடங்களாக லண்டன் ஙிஙிசி_யில் பணி. சமீபத்தில் சென்னை வந்திருந்தவரை தீராநதிக்காக சந்தித்தோம். முரட்டுத்தனம், அடவாடியான ஆள் என்ற பழைய அடையாளங்கள் எதுவுமின்றி பக்குவமாய் பேசினார். இவ்வளவு இயல்பான மனிதரா இவர் என்று நம்மை யோசிக்க வைத்தது அவரது நடவடிக்கைகள். காலம் நாகார்ஜுனனை எவ்வளவோ மெருகேற்றி இருக்கிறது என்பதை உணர்த்தியது. முப்பது ஆண்டுகளுக்கு மேலாக தமிழ்நவீன இலக்கியப் பரப்பில் தீவிரமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் நாகார்ஜுனனின் முதல் நேர்காணல் இது.

தீராநதி : உங்களுடைய பின்புலத்திலிருந்து நமது உரையாடலைத் தொடங்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் உங்களின் இயக்கம் குறித்த தகவல்கள் எதுவும் தமிழிலக்கியப் பரப்பில் அவ்வளவாகப் பதியப்படவே இல்லை. ஒரு வாசகப் புரிதலுக்காக இத்தகவல்கள் உதவுமென்பதால், பேச்சை இம்மய்யத்திலிருந்து தொடங்குவோம்?

நாகார்ஜுனன் : என்னுடைய அம்மா, தி. ஜானகிராமன், ஜெயகாந்தனின் அதிதீவிர வாசகி. நான் பிறந்தது பிராமண சமுதாயத்தில்தான் என்றாலும்கூட திருமூலர், சிவவாக்கியர், வள்ளலார் போன்றவர்களின் அறிமுகம் எங்கள் குடும்பத்தில் இயல்பாக நடந்திருக்கிறது. எங்கள் தாத்தாவின் மூலமாக இந்த அறிமுகம் நடந்திருக்கிறது என்று சொல்லலாம். தாத்தாவின் தாயார் வள்ளலாரின் பாடல்களை மனப்பாடம் செய்யாமல் நன்கு பாடக்கூடிய ஆற்றல் பெற்றவராக இருந்தார். சாதியைத் தாண்டி யோசிக்கின்ற அழுத்தம் எங்களது வீட்டில், ஒரு சீர்திருத்த அளவில் இருந்துகொண்டிருந்தது என்று சொல்வேன்.

ராமானுஜரின் மரபை ஏற்கக்கூடிய ஆண்டாள் பாசுரங்களை என்னுடைய அம்மா இசைநயத்தோடு வீட்டில் பாடுவார். அவருக்கு கர்நாடக சங்கீதம் நன்றாக வரும் என்பதால், அந்த இசை ராகங்கள் எங்களது வீட்டை எப்போதும் சுற்றிக்கொண்டே இருக்கும். ஒரு சாதாரண பிராமணக் குடும்பத்தில் நிலவுகின்ற கட்டுப்பாடுகள், நீக்குப் போக்குகளோடுதான் நாங்கள் வளர்ந்தோம்.

தஞ்சாவூரில் நான் பள்ளிப்படிப்பில் இருந்த பருவத்தில் எல்லா ஆசிரியர்களும் திராவிட இயக்கத்தினுடைய பெரிய தாக்கத்திற்கு ஆட்பட்டவர்களாக இருந்த காரணத்தினால், என் தமிழ்ப்பற்றைப் பார்த்துவிட்டு, என்னை அவர்களின் வீட்டுப் பிள்ளையைப் போல எடுத்து வளர்த்தார்கள். குறிப்பாக, இவர்கள் எல்லோரும் Protastant கிறிஸ்துவப் பிரிவைச் சார்ந்தவர்கள். ஆபிரஹாம் பண்டிதர் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர்கள். பிற்பாடு சென்னை வந்த நாளில் சாந்தோம் கத்தோலிக்க கிறிஸ்துவர்கள் என் தமிழ்ப்பற்றைக் கண்டு வியந்து, தன் மகனைப் போல அரவணைத்தார்கள். தமிழில் படிக்கவேண்டும், தமிழில் சொந்தக் கற்பனை வளத்தோடு கவிதை, கட்டுரை, கதைகள் எழுதவேண்டும் என்று உத்வேகப்படுத்தினார்கள். இந்த மாதிரியான ஓர் அழுத்தத்துடன் என் தமிழார்வம் செயல்பட்டது. ஆனால் என் பதினைந்தாம் வயதில் இந்த அழுத்தத்திலிருந்து நான் முற்றிலுமாக விலகிவிட்டேன். றிஹிசிக்கு பிற்பாடு தமிழை நான் முறையாகப் பயிலவே இல்லை. அந்த அளவுக்கு பெரிய இடைவெளி உண்டானது. சயின்ஸ் படிக்கவேண்டும் என்று தமிழை நிறுத்தியேவிட்டேன்.

PUCவரை எந்தத் தமிழ் வாத்தியார்களுடைய கண்டிப்பும், அரவணைப்பும் ஒரு வரப்பிரசாதமாக இருந்ததோ, அதுவே பிறகு பெரிய தொந்தரவாக மாறிவிட்டது.

எங்கள் மாமா சேதுராமன் சென்னை ‘நாரதகான சபா’வில் இருந்து செயலாற்றி, பின் அதிலிருந்து விலகி, ‘பிரம்மகான சபா’ தொடங்கியவர் என்பதால், அந்த சபாக்களில் எப்போதும் இசைக் கச்சேரியும், நாடகங்களும் சகஜமான ஒரு நிகழ்வாக நடந்துகொண்டே இருக்கும். எம்.எஸ். சுப்புலக்ஷ்மி, வசந்தகுமாரி போன்ற பெரிய கர்நாடக இசைக் கலைஞர்கள் எல்லோரும் சர்வசாதாரணமாக வந்து எங்கள் வீட்டில், சபாவில் பாடி இருக்கிறார்கள். அதே போல எம்.எஸ். விசுவநாதனுடைய உதவியாளரான ஜோசப் கிருஷ்ணா, இளையராஜாவின் குருநாதரான தன்ராஜ் போன்றவர்களெல்லாம் எங்கள் மாமாவின் நண்பர்கள். நவாப் ராஜமாணிக்கம், அவ்வை சண்முகம், ஆர்.எஸ். மனோகர், புல்லாங்குழல் மாலி, நாடக ஆசிரியர் சோ இப்படி எல்லோரும் என் மாமாவின் நெருங்கிய சிநேகிதர்கள். இதில் ‘சோ’வும், என் மாமாவும் விவேகானந்தா கல்லூரியில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். இப்படிக் கலைஞர்களின் தினசரி புழக்கத்தின் நடுவில் நான் வளர்ந்தேன். சங்கீதம், நாடகம், இலக்கியப் பரிச்சயம் எல்லாம் எனக்குள் இயல்பாகப் பதிந்திருக்கிறது. வேறு எங்கிருந்தோ இதை திடீரென்று யாரும் எனக்கு எடுத்துவந்து கொடுக்கவில்லை. இப்படியான ஒரு சூழலில் வளர்ந்த எனக்கு, இந்த ரசனை வரவில்லை என்றால்தான் தப்பு. எங்களின் வீட்டில் பலருக்கு அது வரவேயில்லை. அப்படியான ஒரு தப்பும் நடந்திருக்கிறது என்பதால் அதையும் சேர்த்தே குறிப்பிட விரும்புகிறேன். எந்தப் பின்புலத்தின் நடுவில் இருந்து இந்த ரசனையோடு வளர்ந்தேனோ அதுவே பிறகு பெரிய தொந்தரவாக எனக்குள் மாறிவிட்டது. நான் இதிலிருந்து விலகினேன். சபா நாடகங்களை வெறுத்தேன். கர்நாடக சங்கீதம் கேட்பதையே தவிர்த்தேன். பெரிய புரட்சி எனக்குள் நடந்திருக்கிறது. ஆகையால் இதிலிருந்து விலகி நான் ஓடிவிட்டேன். படிப்பு விஷயத்தில் நான் கெட்டிக்கார மாணவன் என்பதால், எனக்கு ஐ.ஐ.டி.யில் இடம் கிடைத்தது. உடனே ‘பி.டெக். சேர்ந்துவிட்டேன். நான் பி.டெக். படித்த அந்த ஐந்தாண்டுகளும் சென்னை மயிலாப்பூர் பிராமண பிரச்னைகள், பழக்க வழக்கங்கள் என்று இவற்றிலிருந்து நான் முற்றிலுமாக விலகிவிட்டேன். இதே காலகட்டத்தில் நெருக்கடி நிலை அமலாக்கத்தில் இருந்த காரணத்தினால் எமர்ஜென்ஸியை எதிர்க்கின்ற இடதுசாரியக் கருத்துக்களினால் நான் ஆகர்ஷிக்கப்பட்டேன். இது எதுவுமே எங்கள் வீட்டிற்குத் தெரியாது. இதை நான் ரகசியமாகவே செய்தேன். நான் ஐ.ஐ.டி.யில் படித்த காலத்தில் பல பொறியியல் கல்லூரி மாணவர்கள் இலக்கியம் வாசிப்பவர்களாக, இடதுசாரிகளாக இருந்தார்கள். அவர்களில் பல பேர் ‘மனஓசை’, ‘கசடதபற’, ‘பிரக்ஞை’, ‘கணையாழி’ போன்ற இதழ்களின் வாசகர்கள். இவ்வாறான ஒரு சூழல் அன்றைக்கு அங்கிருந்திருக்கிறது. இன்றைக்கு அதை நினைத்துக்கூடப் பார்க்க இயலாது.

1971_இல் தமிழ்நாட்டில் நடைபெற்ற தேர்தலில் எங்கள் குடும்பத்தினர் எல்லோரும் ஒட்டுமொத்தமாக தி.மு.க.வை எதிர்த்து ஸ்தாபன காங்கிரஸ் மற்றும் ராஜாஜியின் சுதந்திரா கட்சியை ஆதரித்தார்கள். அவர்களின் அந்த ஆதரவு மனநிலை என்பது எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான். ‘சோ’ அன்றைக்கு பிராமணர்கள் மத்தியில் பெரிய சக்தியாக விளங்கினார். நானோ இடதுசாரி, இந்திரா காங்கிரஸின் ஆதரவாளராக இருந்தேன். அப்போது எனக்கு 13 வயது. வீட்டிலுள்ள எல்லோரிடத்திலும் இந்தக் கூட்டணிக்குத்தான் நான் ஓட்டுப் போடப் போகிறேன் என்று சொல்லியிருக்கிறேன். குறிப்பாக, என் தாத்தாவிடம் வங்கிகளை தேசியமயமாக்கியது சரி, மன்னர் மானிய ஒழிப்பு கொண்டு வந்தது சரி என்று விவாதித்திருக்கிறேன். 72_இல் நக்ஸல்பாரி இயக்கத்தின் தூண் தோழர் சாரு மஜும்தார் கொலை செய்யப்பட்டபோது, அதற்காக நான் வருந்தியது இன்றைக்கும் எனக்கு ஞாபகத்தில் இருக்கிறது. இதையெல்லாம் ஒரு அரிதான சூழலாக இன்று நான் பார்க்கிறேன்.

1974, 75_ல் மிகத் தீவிரமாக சென்னை சிந்தாதரிப் பேட்டையில் நடந்த தொழிலாளர் போராட்டத்தை நான் நேரடியாக நின்று பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு விளிம்பில் இருந்துகொண்டு இவற்றைக் கவனித்திருக்கிறேன். ஆனால், இவை யாவையும் என் படிப்பைப் பாதிக்கவில்லை. படிப்பு விஷயத்தில் வெகு தீவிரமான மாணவனாக நான் இருந்ததனால், என் படிப்புக்கெடாமல் பார்த்துக்கொண்டேன். என்னுடைய ‘கேரியர்’ ஒன்றாகவும், என்னுடைய ‘அவுட் லுக்’ ஒன்றாகவும் ஒரு முரண்பாட்டோடு சென்றிருக்கின்றன. இந்த முரண்பாடு 1975, 76_ல் உச்சத்திற்கு வந்தது. இந்த சமயத்தில் அமெரிக்க வல்லரசு வியந்தாமில் தோல்விகண்டு வெளியேறியது. அப்போது இந்தப் படிப்பை நாம் ஏன் படிக்கின்றோம் என்ற பெரும் கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது. நாம் முதலாளிகளுக்கு சேவை செய்வதற்காக இந்தப் படிப்பைப் படிக்கின்றோமா? அல்லது அரசாங்கத்திற்கு சேவை செய்வதற்காக இந்தப் படிப்பைப் படிக்கின்றோமா? என்று யோசிக்கத் தொடங்கினேன். ஆனாலும் 16, 17 வயது ஒரு மாணவனின் மனநிலையோடு நின்று இதனால் நமது ‘கேரியர்’ _ பாழாகிவிடக்கூடாது என்று மனதிற்குள்ளாகவே போட்டு அப்படியே அமுக்கிவிட்டேன். இதற்கிடையில் இன்னொன்றை நான் சொல்லவேண்டும். எமர்ஜென்ஸி காலகட்டத்தில் பல ரகசிய செய்திகள் என் மூலமாகவும் பரிமாறிக் கொள்ளப்பட்டன.

குறிப்பாக எனக்கு ஞாபகமுள்ள தகவல்கள்: ஜெயபிரகாஷ் நாராயணனின் பேச்சு அடங்கிய ஒலிப்பேழையை நான் விநியோகம் செய்தது, இ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிபாட்டின் பேச்சுகள் அடங்கிய ஒலிப்பேழையை நான் எடுத்துச் சென்றது. தி.மு.க.வின் ஆட்சி கலைக்கப்பட்டபோது, கைதானது எத்தனை பேர்? கைது செய்யப்பட்டவர்களில் எத்தனை பேர் சிறைக்குள்ளாகவே கொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்ற செய்திகள் என் மூலமாகவும் ரகசியமாகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்பட்டன. இதற்கெல்லாம் நான் ஒரு ‘கூரியராக’ இருந்திருக்கிறேன்.

அப்போது தலைமறைவாக இருந்த ஜார்ஜ்ஃபெர்னாண்டஸ் சென்னை வந்தபோது அவரை ரகசியமாக சந்தித்துப் பேசியவர்களில் நானும் ஒருவன். ஒரு சிக்கலான காலகட்டத்தில் ஆச்சர்யமான காரியங்களைச் செய்யக்கூடிய மனநிலை எனக்கு இருந்திருக்கிறது. அப்போதிலிருந்து பல இடதுசாரித் தலைவர்களை நேரடியாக நான் சந்தித்துப் பேசியிருக்கிறேன். எனக்கு மார்க்ஸியத்தின்மீது ஒரு பயமும், ஒரு ஈடுபாடும் சேர்ந்தே இருந்தது. என் குடும்பச் சூழ்நிலையை எடுத்துக்கொண்டால் மார்க்ஸிய தத்துவப் புத்தகங்களைப் படிப்பது என்பது கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்கமுடியாத ஒன்றாக இருந்தது. அதை நான் மீறினேன். அந்தப் புத்தகங்களைத் தேடித் தேடிப் படித்தேன். பல காரியங்களில் படு தீவிரமாகச் செயல்பட்டேன். நான் அப்படிச் செய்த சில விஷயங்களுக்காக 1976_இன் கடைசியில் என் வீட்டிற்கு என்னைத் தேடி போலீஸ் வந்தது. வந்தவர்கள் போலீஸ் என்பதைக்கூட அனுமானிக்க முடியாத நிர்மலமான மனோநிலையில் எனது குடும்பத்தினர் இருந்தார்கள். நம் பிள்ளையையெல்லாம் போலீஸ் தேடாது என்று நம்பிக்கையோடு அவர்கள் வாழ்ந்தார்கள். இப்படி ஒரு காலகட்டம் முடிந்து, 1978_இல் இன்னொரு பருவமாக ஆன்மிகத்தின் மீதான தேடலால் ஆட்பட்டேன். அப்போது மார்க்ஸியத்திற்குள்ளாகப் போகலாமா? வேண்டாமா? என்ற பெரிய கொந்தளிப்பு எனக்குள் நடந்தது. அதை என்னால் சமாளிக்க முடியாமல் தவித்தேன். படித்தே இதற்கு ஒரு தீர்வைக் காணமுடியும் என்று நம்பினேன். அனுபவத்தின் மூலமாக இதற்கு தீர்வைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்பது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது. ஏனென்றால், அனுபவம் பயத்தைக் கொடுக்கக்கூடியதாக இருந்தது. இன்றைக்கு இவற்றையெல்லாம் படிப்பவர்கள் பலர் இதைப் பெரிய அசட்டு நம்பிக்கை என்றுகூட சொல்லலாம். அதில் நியாயம் இருக்கிறது. படிப்பதன் மூலம், விவாதிப்பதன் மூலம், நண்பர்களைச் சந்திப்பதன் மூலம், இதைக் கடந்து செல்ல நான் முயற்சித்தேன். இதே காலத்தில் என்னுடைய கல்விப் பருவம் முடிந்தது. உடன் வேலை கிடைத்து பம்பாய் நகருக்குச் சென்றுவிட்டேன். இந்தப் பிரச்னைகளை நான் நேரடியாக நின்று சந்திக்கவில்லை. இதை நேரடியாக நின்று சமாளிக்கும் எவ்வித பின்புலமும் இதற்கு முன் நான் புழங்கிய வட்டங்களில் இருக்கவில்லை. ஆகையால் பம்பாய்க்குச் செல்வதுதான் சரியென்று முடிவெடுத்தேன். ஆக, அங்கு சென்றதும் அந்தச் சமூகத்திற்குள் நான் தனியனானேன். ஒரு நவீன வாழ்க்கையை தனி மனிதனாக எதிர்கொண்டேன். என்னுடைய குடும்பம், வர்க்கச் சாய்விலிருந்து முற்றிலுமாக மீண்டும் விலகினேன். அங்கிருந்த இரண்டாண்டுகளில் தொழிற்சங்கவாதிகள், நாடகப் பிரியர்கள், கலைஞர்கள், இலக்கியவாதிகள், வெறும் பொறுக்கிகள் என்று பெரிய வட்டம் எனக்கு நண்பர்களாக அமைந்தது. என்னுடன் இருந்தவர்களில் பலர் நக்ஸல்பாரி இயக்கத்துடன் செயல்பட்டு, காவல்துறையின் ஒடுக்குமுறைக்கு ஆளாகி வங்காளத்திலிருந்து தப்பித்து வந்து தலைமறைவாகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்தப் பின்புலத்தோடு என்னுடன் அறிமுகமானார்கள். இவர்களைச் சந்தித்த பின்புதான் தமிழ்நாட்டிலிருந்தும், குடும்பப் பின்புலத்திலிருந்தும் வெட்டி வாழ்வது என்பது எவ்வளவு அவசியமானதாக இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தேன். இந்த அணுகுமுறையை என் வாழ்நாளில் திரும்பத் திரும்ப பயிற்சி செய்து பார்த்திருக்கிறேன். எப்போதெல்லாம் பெரிய மன நெருக்கடிக்கு ஆளாகிறேனோ அப்போதெல்லாம் நான் தமிழ்நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் கூட அப்படித்தான். இன்று இதைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது என்னால் இதைக் கணித்து உணரமுடிகிறது.

இதே காலத்தில் பல புத்தகங்களை நான் வாசித்தேன். இதில் முக்கியமாக படித்தது எக்ஸிடென்ஷியலிஸமும், ஸ்ட்ரக்சுரலிஸமும்தான். இவை இரண்டையும் நான் பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. சிந்தனையளவில் ஏற்படுகின்ற உயரிய மட்டத்தில் இவை இரண்டும் வெவ்வேறானதல்ல; ஒன்றேதான்.

மார்க்ஸியம் என்பது ஒரு Utopiaவை நமக்குக் காட்டுகிறது. அதேபோலத்தான் இவையும் ஒரு Utopiaவைக் காட்டுவதில் மட்டுமின்றி அதை அலசுவதில் ஒன்றாகின்றன. மார்க்ஸியத்திலிருந்து கடந்து வந்த சிந்தனைகள்தான் இவை. மார்க்ஸியத்தின் சாய்வுகள் இவற்றில் உண்டு. நானும் மார்க்ஸியத்தின் சாய்வு கொண்டவன்தான். அதில் எந்தவிதச் சந்தேகங்களும் இல்லை. மார்க்ஸியவாதிகளின் தியாகங்கள் என்றைக்கும் ஒப்பற்றவை. உலகத்தில் ஜாதி, மத, இன அடையாளங்களைக் கடந்து நாம் எல்லோரும் ஓரிடத்திற்குச் செல்லமுடியும் என்றால் அவ்விடம் கார்ல் மார்க்ஸின் கல்லறை ஒன்றாகத்தான் இருக்கமுடியும். நான் லண்டன் மாநகரத்தில் வாழ்ந்து அதை இன்று நேரடியாகக் காண முடிகிறது. இது வேறு எந்த சிந்தனையாளருக்கும் கிடைக்காத மிகப் பெரிய பேறு. கார்ல் மார்க்ஸிற்கு கிடைத்திருக்கிறது. மார்க்ஸிய சித்தாந்தத்தின் மீதான பல சிக்கல்கள் இன்றைக்கு இருக்கின்றன. அந்தச் சிக்கல்களைக் கூர்ந்து பார்க்கக்கூடிய இடத்தில்தான் இந்த எக்ஸிடென்ஷியலிஸமும் ஸ்ட்க்சுரலிஸமும் போஸ்ட் ஸ்ட்ரக்சுரலிஸமும் சேர்கின்றன. மார்க்ஸிய சிக்கல்களைப் பார்க்கும் முறை, அணுகும் முறை எப்படி என்று இவை நமக்கு சொல்லிக் கொடுக்கின்றன. அந்த இடத்தில் இவை ஒன்றாகச் சேர்கின்றன. அப்படிச் சேரும் இடத்தை நான் அடைந்தேன். இங்குதான் நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டேன் இல்லையா? படித்தே இதைக் கண்டடைவது என்ற என் கருத்தியல் தோற்றது. அதனால் நான் பதற்றத்திற்கு ஆளானேன்.

இப்பதற்றத்தோடு எக்ஸிடென்ஷியலிஸத்திலிருந்து நான் நகர்ந்து ஸ்ட்ரக்சுரலிஸத்திற்கு சென்றேன். அப்படி நான் நகர்ந்து சென்றபோது எஸ்.வி.ஆர். போன்றவர்கள் அதிர்ச்சிக்குள்ளானார்கள். ஏனென்றால் அவர்கள் ஸ்ட்ரக்சுரலிஸத்தை ஓர் நிர்ணயவாதமாகப் பார்த்தார்கள். நான் அவ்வாறு அணுகவில்லை. எப்போதும் எது ஒன்றைப் புதிதாக அணுகினாலும் அதை நான் குழப்ப மனநிலையோடுதான் அணுகியிருக்கிறேன். எக்ஸிடென்ஷியலிஸத்திகும் போஸ்ட் ஸ்ட்க்சுரலிஸத்திற்கும் உள்ள இணக்கப்பாடுகளை, முரண்பாடுகளை நான் படைப்பு ரீதியாகவே பார்த்தேன். இந்த மாதிரியான முழுமையான ஒரு செயல்பாட்டுச் சூழலில் நான் எழுத வந்தேன். 1981_இல் என்னுடைய முதல் போர் எதிர்ப்பு சினிமா கட்டுரை ஒன்று ரமேஷ் என்ற என் சொந்தப் பெயரில் கணையாழியில் பிரசுரம் கண்டது. தமிழ் வாத்தியார்களின் நச்சரிப்பிலிருந்து தப்பித்து ஓடிய நான் மீண்டும் இளைஞனாகத் தமிழில் எழுத வந்தது இப்படித்தான்.

தீராநதி: தமிழ்நாட்டில் அறிவு ஜீவிகளாக இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஆல்பர்ட், தமிழவன், அ.மார்க்ஸ், எஸ்.வி. ராஜதுரை, கோவைஞானி, எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி போன்றவர்களுடன் உங்களுக்கு எப்படி தொடர்பு உண்டானது?

நாகார்ஜுனன்: அன்றைக்கு நான் வேலை செய்த நிறுவனம் இன்றைய நாளில் மிகப் பெரிய மல்டி’நேஷனல் கம்பெனிக்கான அடையாளத்தோடு வளர்ந்திருக்கிறது. என்னுடைய வாழ்க்கையைப் போலவே என்னுடைய பணியும் பெரிய முரண்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தது. இந்திய அணுசக்தித் துறைக்காக அணு உலைகளைக் கட்டுவதற்கான வேலைகளை வடிவமைப்பதற்கான ஓர் குழுவில் நான் வேலை செய்தேன். என்னுடைய பௌதீக, கணிதவியல் அறிவை இதற்குப் பயன்படுத்திக் கொள்வது என்று அந்நிறுவனம் முடிவெடுத்தது. அப்போது அணுசக்தியின் வரலாறு பற்றிய நிறைய புத்தகங்களை நான் படித்தேன். 1974_இல் முதல் அணுகுண்டு சோதனையை இந்திய அரசு நடத்தியது. அந்த சமயத்தில் பிரச்னையை கையிலெடுத்து ஜார்ஜ் ஃபெர்னாண்டஸ் ‘புத்தா ஹாஸ் ஸ்மைல்ட்’ (Buddha has smiled) என்ற கட்டுரையை எழுதினார். அதை நான் வாசித்தேன். அதையட்டி ஹிரோஷிமா, நாகசாகி பற்றியும், பசிபிக் தீவுகளில் பிகினிஸ் அட்டாலில் நடந்த பிரெஞ்சு சோதனைகளைப் பற்றியும் அவ்வப்போது நிறைய படித்தேன். அப்படி படிக்கும்போது நிறைய கேள்விகள் எனக்குள் எழுந்தன. அணு விஞ்ஞானிகள் ராபர்ட் ஓப்பன்ஹைமர், நீல்ஸ் போஹர் அல்லது அவர்கள் சந்தித்த தத்துவார்த்த பிரச்னைகள் பற்றி ஏற்கெனவே அரைகுறையாகத் தெரிந்த விஷயத்திலிருந்து ஆழமாகப் படிக்கத் தீர்மானித்தேன். இந்தப் படிப்பறிவோடு என்னுடைய வேலையும் இரண்டாண்டு கடந்தது. அப்போதே இதிலிருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்குள் துளிர்விட ஆரம்பித்துவிட்டது. இந்த மாதிரியான படிப்பறிவின் மூலம் இந்திய அணுசக்தி திட்டம் என்பதன் விளக்கம் அணுமின் உற்பத்திக்கான திட்டம் மட்டுமே அல்ல; அது அணு ஆயுத உற்பத்திக்கான திட்டமாகவே வெளிப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன். அப்படிப் புரிந்து கொள்வதற்கான நியாயமான தரவுகள், சான்றுகள் என்னிடம் இருந்தன என்று கூட சொல்லலாம். ஆக, இவ்வளவு கேடுகளை விளைவிக்கக் கூடிய ஒரு செயல் திட்டத்திற்குள்ளாக நானும் ஒரு பகுதியாகப் பணிபுரிகிறேன் என்று நினைக்கும்போது பெரிய அதிர்ச்சி என்னைப் பற்றிக் கொண்டது. அப்போது நாம் படித்த அறம், நமக்கு சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்ட அறம் எல்லாம் வெறும் வார்த்தைகள் மட்டும்தானா என்ற கேள்வி எனக்குள் எழுந்தது. அப்போது நக்ஸல்பாரிகள் சொல்வதுதான் உண்மைபோல, அவர்கள் குறிப்பிடுவதைப் போல, இந்திய அரசாங்கம் மிகக் கொடூர சக்தியாக இருக்கிறது என்பது புரிய வந்தது. இதில் இவ்வளவு கோடி புழங்குகிறது என்றால் எதற்கு? இந்தியா ஒரு வல்லரசாக மாறுவதற்கு என்பது புலனானது. இதற்கு ஒதுக்கப்படும் கோடிக்கணக்கான தொகை கல்வி மேம்பாட்டிற்காக ஏன் ஒதுக்கப்படவில்லை? சுகாதார மேம்பாட்டிற்காக ஏன் ஒதுக்கப்படவில்லை? சிறார், பெண்கள், தொழிலாளர் மேம்பாட்டிற்காக ஏன் ஒதுக்கப்படவில்லை? இதைக் கேள்வி கேட்காமல் வெறும் அரசியல்வாதிகளையே குறை கூறிக் கொண்டு திரிகிறார்களே எதற்கு? இதுவல்லவோ பிரச்னை என்று சக ஊழியர்களிடம் நான் கேள்வி எழுப்பியபோது, இதற்கான பதில் அவர்களிடம், ஏன் யாரிடமும் இல்லை.

எனக்குத் தெரிந்த வழக்கமான கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தோழர்கள் யாரிடமும் இதற்கு பதில் இல்லை. அப்போது இந்திய அரசுக்கும் அறிவியலுக்குமான உறவு பற்றிய என்னுடைய கேள்விகளை அவர்கள் எதிர்கொள்ள மறுத்தார்கள். எதிர்கொள்ளாமல் போனாலும் பரவாயில்லை இப்படி கேட்பதையே அவர்கள் விரும்பவில்லை. என்னுடைய அறிவிற்கும், படிப்பிற்கும், அனுபவத்திற்கும் உட்பட்ட அளவிற்கு கிடைக்கின்ற புத்தகங்களில் எல்லாம் பதிலைத் தேடினேன். அந்தத் தேடலின் மூலம் என்னைப் போலவே பலரும் இதற்கு பதில் தேடிக் கொண்டு அலைகிறார்கள் என்பது புரிந்தது. இந்தக் கேள்விகளை எழுப்புவதற்கான தார்மீக நியாய உணர்வு அன்றைய காந்திய சிந்தனைவாதிகளிடமும், தீவிர இடதுசாரிகளிடமும், விஞ்ஞானம் படித்தவர்களிடமும் இருப்பதை நான் கண்டேன்.

ஆனால் இவர்களில் காந்தியவாதிகள், விஞ்ஞானிகள் போன்றோர் கடுமையான தேசியவாதிகளாக இருந்தார்கள். ஆனால் என்னிடமோ தேசியவாதம் என்பது துளியும் இல்லை. எமர்ஜென்ஸிக்குப் பிறகு தீவிர இடதுசாரிகள் மீதான ஈர்ப்பு எனக்குள் உண்டான பிற்பாடு என்னிடமிருந்த தேசியவாதம் காணாமல் போய்விட்டது.

இந்த மாதிரியான கேள்விகளை எழுப்பியதாலேயே என்னுடைய வேலை ஒரு கட்டத்திற்குமேல் போய் விட்டது. இந்தச் செயல் திட்டத்திலிருந்து நான் வெளியேற்றப்பட்டேன். என்னுடைய வேலை போனது என்பது தற்செயலான விஷயமல்ல; நான் வெளியேறியாக வேண்டிய ஓர் அழுத்தத்தை அவர்கள் பல தரப்புகளிலிருந்து கொடுத்தார்கள். பிறகுதான் நான் ராஜினாமா செய்தேன். சரி, வேறு எங்காவது வேலைக்குப் போகலாம் என்று முடிவெடுத்த போதே இதே துறை சார்ந்து எங்கு நான் பணிபுரிந்தாலும் இந்த நெருக்கடி தொடரும் என்று மறைமுகமாக எனக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. இனி இது வேலைக்காகாது என்ற கட்டத்தில் சென்னையிலுள்ள என்னுடைய பேராசிரிய நண்பர்களைப் பிடித்து தத்துவத்தில் பிஹெச்டி படிப்பதற்காக மீண்டும் பம்பாய் சென்றேன். அங்குள்ள பேராசிரியர்களிடம் அறிவியலுக்கும் அதிகாரத்துக்குமான உறவைப் பற்றி விவாதித்தேன். இப்பிரச்னைகளை ஆராய அவர்களால் ஒரு போதும் உதவமுடியாது என்பது ஒரு கட்டத்தில் எனக்குப் புரிந்துபோனது. அதற்குத் தகுந்தாற்போல அவர்களும் ‘இப்பிரச்னைகள் குறித்து விவாதிப்பது, எழுதுவது எல்லாம் இன்றைய நாளில் சாத்தியமில்லை அதற்கான சூழல் இப்போது இந்தியாவில் இல்லை’ என்று விளக்கினார்கள். ‘ஏதாவது நமது சக்திக்கு உட்பட்டு தத்துவம் குறித்து பேசி விவாதித்துக் கொண்டிரு, அதுவே நல்லது’ என அறிவுறுத்தினார்கள். இந்தக் கேள்விகளை எழுப்பினால் நம்மை வெளியில் அனுப்பாத ஒரு துறை இருக்கிறதா என யோசித்தேன். அதற்கு சரியான துறை ஆங்கிலப் பத்திரிகைத் துறைதான் என்று கருதி ‘சண்டே அப்சர்வர்’ பத்திரிகையில் சில கட்டுரைகள் எழுத ஆரம்பித்தேன். அதற்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. அதன் பின் ‘டெக்கான் ஹெரால்ட்’ பத்திரிகையில் வேலை கிடைத்து என் 25_வது வயதில் நிருபராக பெங்களூருக்கு வந்துசேர்ந்தேன். இதே சமயத்தில்தான் எக்ஸிடென்ஷியலிஸத்தைப் பற்றியும் ஸ்ட்ரக்சுரலிஸத்தைப் பற்றியும் நிறைய கட்டுரைகள் ‘படிகள்’ இதழில் வெளி வந்தன. என் வாழ்க்கைக்குள் நடந்த பல பிரச்னைகளை ஒரு தத்துவார்த்த ரீதியில் தமிழில் அன்றைக்கு அணுகிய பத்திரிகைகள் படிகள், பரிமாணம், இலக்கிய வெளிவட்டம் போன்ற பத்திரிகைகள்தான் என்பதை அடித்துச் சொல்வேன். இப்பிரச்னைகள் குறித்த விவாதங்கள் தமிழில் அணுகப்பட்டது, நிகழ்த்தப்பட்டது எனக்கு ஆச்சர்யத்தைக் கொடுத்தது. நானும் தமிழில் அப்போது எழுதிக் கொண்டுதான் இருந்தேன். ஆனால் நான் எழுதிக் கொண்டிருந்த கணையாழி இப்பிரச்சனைகளை அணுகவோ கண்டுகொள்ளவோ இல்லை. நான் முன்பே சொன்னது போல இடதுசாரித் தன்மையான பத்திரிகைகள்தான் இவற்றை அணுகின. அதுவும் வெறும் உணர்ச்சி ரீதியிலான அணுகல் அல்ல அது; அறிவுரீதியான அணுகல்.

அன்றைக்கு இப்பிரச்னையை அணுகிய பத்திரிகைகளுக்குள் எந்த தேசியவாதமும் இல்லை. ஆனால் இன்றைக்கு இருக்கிறது. தமிழ்த் தேசியவாதம் உள்ளிருக்கிறது.

ஆக, ஒரு உயர்ஜாதி பின்புலத்திலிருந்து வந்து, பெரிய அலைக்கழிப்புகளுக்கு ஆளாகி, ஒரு சிதறுண்ட மனநிலையில் வாழ்ந்த என்னை இப்பத்திரிகைகள் ஈர்த்தன. இப்பத்திரிகைகளின் சொல்லாடல்கள், வார்த்தைகள், களன்கள், கருத்துக்கள், பின்புலங்கள் எல்லாவற்றையும் என்னுடையதாக நான் உணரத்தொடங்கி இவற்றுடன் இணைந்து செயல்பட ஆரம்பித்தேன். நான் செயல்படத் தொடங்கிய காலகட்டத்தில் தான் மேற்சொன்ன நபர்களுடனான உறவுகள் எனக்கு கிடைத்தன. இந்த உறவுகள் இன்றுவரை தொடர்கின்றன. என் பின்புலத்தை மீறி வாழ இவையே உதவியிருக்கின்றன. தவிர, ஆங்கிலப்பத்திரிகைத் துறையில் பணியாற்றிய இருபதாண்டுக்கால அனுபவம், பல புதிய சமூகக் கதவுகளைத் தானாகத் திறந்தது. இதில் எஸ்.வி. ராஜதுரையுடன் எனக்குண்டான நட்பு ரொம்ப சுவாரஸ்யமானது.

தீராநதி: எஸ்.வி.ராஜதுரையுடன் உங்களுக்கு எப்படி நட்பு ஏற்பட்டது?

நாகார்ஜுனன்: 1970களிலேயே ஒரு தேர்ந்த அறிவு ஜீவியாக அவர் அடையாளம் காணப்பட்டார். மேலை நாட்டு புதிய கோட்பாடுகளை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் காரியத்தை அவர் அப்போதே செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார். நான் குறிப்பிடும் இவ்வாண்டுகளிலேயே அவரது எக்ஸிடென்ஷியலிஸம் பற்றிய அறிமுக நூல் வெளியானது, கூடவே அந்நியமாதல் பற்றியும் அவர் ஒரு நூலை எழுதி வெளியிட்டார். நெருக்கடி நிலை பிரகடன காலகட்டத்துக்குப் பிறகான சமயத்தில் அவர் கலந்து கொண்டு உரையாற்றிய பல கூட்டங்களில் பங்கு பெற்றிருக்கிறேன். அதுமட்டுமல்லாது ‘மக்கள் சீனம்’ பற்றி நடந்த பல கூட்டங்களில் அவருடன் இருந்திருக்கிறேன். அன்றைக்கு மாம்பலம் ரயில்நிலையம் அருகில் உள்ள மங்கேஷ் தெருவில் இதற்கென்றே ஒரு தனி அலுவலகம் செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. அவர்கள் இப்பிரச்னைகள் தொடர்பான சில துண்டறிக்கைகளை வெளியிட்டார்கள். கூட்டங்களை, விவாதங்களை ஒருங்கிணைத்தார்கள். அதிலெல்லாம் நான் பங்கு பெற்றிருக்கிறேன். அப்போது பிற்காலத்தில் இவர் நமக்கு நெருங்கிய நண்பராவார் என்ற எந்த நினைப்பும் எனக்கு இருக்கவில்லை. கார்லோஸ§க்கோ (தமிழவன்), எஸ்.வி.ராஜதுரைக்கோ பல ஆண்டுகள் அரசியல், தத்துவ பின்புலன்கள் இருந்தன. அப்போது நானோ ஒரு சின்னப் பையன். ஆனால் நான் அவர்களிடம் எழுப்பிய அதிகாரத்துக்கும் அறிவியலுக்குமான உறவு என்ன? சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிறைந்த இந்தியா போன்ற ஒரு சமுதாயத்தில் ஏன் கம்யூனிஸம் திரும்பத் திரும்ப தோல்வியை அடைகிறது? என்ற பல்வேறு கேள்விகளை, அக்கேள்விகளுக்குள் உள்ள உக்கிரத்தைப் பார்த்து அவர்கள் என்னை மதித்தார்கள். சமமாக பாவித்தார்கள். இந்த அணுகுமுறை என்னை வியப்புக் கொள்ளச் செய்தது. நானும் இவர்களும் எப்படிச் சமமாகிறோம். இவர்கள் என்னை எப்படிச் சமமாக பாவிக்கிறார்கள் என்று யோசித்தபோது ஆச்சர்யத்திற்குள் தள்ளப்பட்டேன். இந்த உறவே பிற்காலத்தில் என்னை நண்பனாக்கியது.

தீராநதி: இந்தக் கால கட்டத்தில்தான் நீங்கள் இந்திய அரசு விண்ணில் ஏவிய ‘அக்னி’ ஏவுகணையைக் குறித்து கட்டுடைப்புச் செய்து ஒரு கட்டுரையை எழுதி இருந்தீர்கள் அல்லவா?

நாகார்ஜுனன்: இந்தக் கேள்வியின் மூலம் நீங்கள் அந்தச் சரடை சரியாகப் பிடித்துவிட்டீர்கள். அது எனக்கு மிக மிக சந்தோஷமாக இருக்கிறது. அப்துல் கலாம் வரும் காலங்களில் பெரிய அளவில் ஓர் அரசியல் சக்தியாக வளர்ந்து வருவார் என்பதை சுமார் 18 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே நான் அக்கட்டுரையின் மூலம் சொல்லி இருக்கிறேன். அப்படி என்னால் சொல்ல முடிந்திருக்கிறது. ஏனென்றால் நானும் அதில் ஒருவனாக, ஒரு பகுதியாக செயல்பட்டிருக்கிறேன். அப்போதே இது எப்படி வளர்ந்து அரசியல் சக்தியாக உருவெடுக்கும் என்பதை அனுமானிக்க என்னால் முடிந்திருக்கிறது. அந்தக் கட்டுரை ‘புறப்பாடு’ இதழில் 1989_ஆம் ஆண்டு வெளியானது’. கலாம் ஒரு குறியீடாக வளர்வார் என்கிற அனுமானம் அந்தக் கட்டுரையில் உண்டு.

தீராநதி: இன்றைக்கு அந்தக் குறியீட்டை நிஜ வடிவத்தில் பார்க்கும் போது உங்களுக்கு என்ன தோன்றுகிறது?

நாகார்ஜுனன்: ஒரு கோணத்தில் யோசித்தால், இதையெல்லாம் நாம் எப்போதோ பார்த்துவிட்டோம், சொல்லிவிட்டோம் என்பதில் ஆச்சர்யம் உண்டாகிறது. அதையும் தாண்டி இதைச் சொல்லக்கூடிய வாய்ப்பு அன்றைக்கு எனக்கிருந்திருக்கிறது. அதனால் இவற்றைச் சொல்ல முடிந்திருக்கிறது என்றும் தோன்றுகிறது. ஒரு விதத்தில் சொல்லப்போனால் ஒரு மாணவனின் தீர்க்க தரிசனம்தான் அது என்பதாகவும் படுகிறது.

தீராநதி: கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் அப்துல் கலாம் என்பவர் சமூக மதிப்பீடுகளுக்குள் மிகப் பெரிய Icon னாக கட்டமைக்கப்பட்டு, ஆட்சி செய்திருக்கிறார். இதை வைத்து இன்றைக்கு நம் சமூகத்திற்குள் ‘அறிவியலின் அதிகாரம்’ என்பது என்னவாகச் செயல்படுகிறது எனச் சொல்ல முடியுமா?

நாகார்ஜுனன்: கடந்த ஐந்தாண்டுகளில் இல்லை. அவர் 1998_இலேயே ICON _ஆகி விட்டார்.

தீராநதி: ஆமாம். ஆனால் சமூக அரசியலுக்குள் இந்தக் குறிப்பிட்ட ஐந்தாண்டுகளில்தான் ஆளுமை செலுத்தி இருக்கிறார். இதை வைத்து சமூகத்திற்குள் ‘அறிவியலின் அதிகாரம்’ என்னவாகச் செயல்படுகிறது என்று விளக்கச் சொல்கிறேன்?

நாகார்ஜுனன்: சொல்லப்போனால் அறிவியலின் ஒரு பக்கம்தான் இன்றைக்கு வெளியில் வந்திருக்கிறது. இதைத் தாண்டி பல்வேறு அறிவியல் துறைகள் இந்தியாவிற்குள் இருக்கின்றன. என்னுடைய துணைவி கூட ஒரு வகை சார்ந்த அறிவியலைப் பற்றித்தான் ஆய்வு செய்து வருகிறார். இந்தியா அரசியல் சுதந்திரமடைந்ததற்குப் பின்பு அறிவியலுக்குப் பல வழிகள் திறந்திருந்தன. உதாரணமாக, Larry Baker _இன் மக்களுக்கான Architecture அல்லது ஆதிவாசி சமூகங்கள் பாவிக்கும் மூலிகை மருத்துவம். ஆனால் இவற்றுக்கெல்லாம் வேண்டிய முக்கியத்துவம் தரப்படவில்லை. அதே சமயம் வெறும் அணு இயற்பியலை வைத்து அணுகுண்டுகளைத் தயாரித்துக் கொண்டே போவதும் அறிவியல்தான். இப்படி பல அறிவியல் துறைகள் இருக்கின்றன. இவையெல்லாம் ஒன்றுக்கு ஒன்று முரண்பாடுகள் கொண்டவை. இவற்றையெல்லாம் ஒன்றுபோல காட்டுகின்ற ஒரு தன்மை இன்றைக்கு வளர்ந்திருக்கிறது. அது மிகப் பெரிய பொய். விவசாயத்தை அடிமைப்படுத்தியே செயல்படுத்தி இருக்கின்றன. ‘பசுமைப் புரட்சி’ தான் சரியென்று வாதாடிய எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் இன்றைக்கு மூலிகைகளையெல்லாம் சேர்த்துக் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று மாற்றிச் சொல்லக் கூடியவராக மாறி இருக்கிறார். இது மாதிரி பெரிய புரட்டுகள் எல்லாம் சமூகத்தில் இன்றைக்கு நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. செய்திப் பொய்களும், காலப்பொய்களும் உண்மையைப் போல் சமூகத்திற்கு முன் எடுத்து வைக்கப்படுகின்றன. இப்படி அறிவின் முறையும், அறிவின் களன்களும் பலதரப்பட்டதாக இருக்கின்றன. இதில் சிலவற்றிற்கு அரசியல் வர்க்கச் சாய்வு இருப்பதால் சிலவற்றிற்கு பொதுக் களத்தில் அதிக அங்கீகாரமும், அதிக இடமும் இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் எப்போதும் உண்டு. இந்தியா போன்ற நாட்டில் இரண்டு வகையாக அறிவியலுக்கு முக்கியமான இடம் கொடுக்கப்படுகிறது. ஒன்று _ விண்வெளித்துறை. இரண்டு _ அணுசக்தி. (நான் இவற்றினால் வாழ்க்கை ரீதியான பாதிப்புக்குள்ளானதால் எல்லோரையும் போல விஞ்ஞானியாக இல்லாமல் மொழிக்குள் செயல்படுகின்ற விஞ்ஞானியாக எப்போதோ மாறிவிட்டேன்). ஆக, அரசுக்கும் விஞ்ஞானத்திற்குமான உறவு என்பது இந்தியாவில் தெளிவாக இருக்கிறது. தேச, தேசிய, ராணுவ நலன்கள் சார்ந்தவை அவை. தனியார் நிறுவனங்களின் நலன் சார்ந்தவை என்பதில் சந்தேகமே தேவையில்லை. இதற்கு சமீபத்திய சான்று: தமிழகத்தில் டாடா நிறுவனம் செயல்படுத்தப் போகின்ற டைட்டானியம் ஆக்ஸைடு ஆலை. இந்தச் செயல்திட்டத்தின் மூலமாக தென் தமிழகம் இந்தியாவின் வல்லரசு முஸ்தீபுகளின் களமாக மாறியிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். இந்திய அணுசக்தித் துறையோடு காலம் காலமாக டாடா நிறுவனம் என்பது பின்னிப் பிணைந்தது என்பதை நீங்கள் சுலபமாகப் புரிந்துகொள்ளலாம். ஸ்ட்ரக்சுரலிஸத்தின் அடிப்படையிலான ஓர் ஆய்வை நாம் செய்தோம் என்றால் இதனுடைய ‘லேயர்’கள் நமக்குப் புலப்படும். அதன் மறுபக்கங்கள் என்ன என்பது வெளிவரும். நான் முன்பு கூடங்குளத்தில் செய்ய முற்பட்டது அது போன்ற ஆய்வுதான். நாங்கள் கூடங்குளத்தில் வெளிக்கொண்டு வந்தது அதன் விளைவுகளைத்தான். அதன் விளைவுகளை மக்களிடத்தில் படிப்படியாக வெளியே எடுத்து வந்தோம் என்றால், அணுசக்தியின் மைய அரசியல் என்ன என்பது வெளிவர ஆரம்பித்துவிடும். வெறும் எதிர்ப்பைப் பற்றி மட்டுமே எடுத்துச் சொன்னால் அந்த எதிர்ப்புகளை விட பெரிய எதிர்ப்புகள் வருகின்றபோது முந்தைய எதிர்ப்பு காணாமல் போய்விடும். ஆகையால் வெறும் எதிர்ப்பை மட்டுமே மக்களுக்குப் புரிய வைக்காமல், அதன் மைய அரசியல் சர்வதேச அளவில் எந்த எந்தச் சரடுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை எடுத்து விளக்கினால் அதன் அபாயம் என்ன என்பது வெளிச்சமாகும். அதுதான் நமக்குத் தேவை. ஆனால், கூடங்குளம் பிரச்சனையில் செய்ததை இன்று மீண்டும் செய்துகாட்ட வேண்டியிருக்கிறது. இல்லையேல் இந்த எதிர்ப்பு சர்வதேச அரசியலை நோக்கிக் குவியாமல் போய்விடும்.

தீராநதி: கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் நிறுவ அரசு செயல்பட்ட போது அதை எதிர்த்து நிறைய கட்டுரைகளை நீங்கள் எழுதினீர்கள். அதையும் தாண்டி ஓர் இயக்கமாக மாறி களத்தில் நின்று பேசினீர்கள். அச்சமயத்தில் உங்களின் ஆக்ரோஷமான பேச்சுக்கு மக்களிடம் ஆதரவு இருந்ததா? ஏனென்றால், நீங்கள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்ற அதே வேளையில் தான் ரஷ்யா அத்திட்டத்திற்கு செயல்வடிவம் கொடுத்தது? அந்த அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன்?

நாகார்ஜுனன்: மக்கள் மத்தியில் ஆதரவு ஒருபுறம் இருந்தது, ஒருபுறம் இல்லை என்று இரண்டையும் சேர்த்துத்தான் சொல்ல வேண்டும். நானோ அல்லது எங்களுடைய அமைப்போ இந்த எதிர்ப்புக்குத் தலைமை தாங்க முடியும் என்ற எந்த எண்ணமும் எனக்கு இருக்கவில்லை. இந்த எதிர்ப்பியக்கத்திற்கு அரசியல் கட்சிகளோ, அறிவுஜீவிகளோ தலைமை தாங்கக் கூடாது என்பதில் நான் ரொம்பத் தெளிவாக இருந்தேன். இந்தப் பார்வை எனக்கு மட்டுமல்ல; என்னுடன் அன்று பணிபுரிந்த எல்லோருக்குமே இருந்தது. அதே கவனத்தோடு அரசியல் தலைவர்களிடம் இந்த எதிர்ப்பியக்கத்தின் தலைமை போகாமல் நாங்கள் பார்த்துக் கொண்டோம். சில நேரங்களில் எங்களையும் மீறி அது அரசியல் தலைவர்களிடம் சென்றது. ஆனால் நாங்கள் அதை வெட்டினோம். அது, அங்குள்ள மக்கள் எதிர்ப்பு இயக்கமாகவே இருக்க வேண்டும் என்பதில் நாங்கள் ரொம்பவே தெளிவாக இருந்தோம். என்னுடைய ஆக்ரோஷமான பேச்சுகள் அந்த இலக்கைக் குறித்துத்தான் அமைந்தன. தமிழ்நாட்டைப் பொறுத்தவரை ஒரு ஷிtணீtவீst செயல்திட்டத்தை மக்களே எதிர்த்தது என்பது முதன்முதலில் கூடங்குளத்தில்தான் நடந்தது. அதன் தீவிரம் பிறகு பல்வேறு இடங்களுக்குப் பரவியது. பல்வேறு நாடுகளில் அணுசக்தி பற்றி அறிவார்ந்த தளத்தில் நடத்தப்பட்ட தரவுகளை, செய்திகளை மக்களிடத்தில் வெகு சீக்கிரமாக எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் நாங்கள் இருந்தோம். அதை நாங்கள் ரொம்ப வேகமாகச் செய்தோம் என்றுதான் நினைக்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் குறிப்பிட்டதைப் போல ஆக்ரோஷத்தோடு செயல்பட்டோம். நான் பல சமயங்களில் ஆக்ரோஷம் இல்லாதவனாகவே இருந்திருக்கிறேன். ஆனால் இவ்விஷயத்தில் அறிவின் இடைவெளியை நிரப்புவதற்காக அந்த ஆக்ரோஷம் தேவையாக இருந்தது என்பேன். ‘‘நீங்கள் ஒரு கேட்டலிஸ்ட்டாக இருக்கலாம். ஆனால் நீங்கள் இயக்கம் கட்ட முடியாது. மக்கள்தான் இயக்கத்தை கட்ட வேண்டும். அப்படி இயக்கம் உருவாகும் போது நீங்களும் பங்கேற்கலாம். ஆனால் கேட்டலிஸ்ட்டாக இருப்பது உங்களது பங்கு’’ என்ற மிஷேல் ஃபூக்கோவின் கோட்பாட்டை இந்தப் பிரச்னையில் நான் நடைமுறைப்படுத்திப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அன்று இதை யாரிடமும் நான் சொல்லவில்லை. எனக்குள் ரகசியமாக வைத்துக் கொண்டேன்.

அப்போது நாங்கள் கூடங்குளம் பற்றி ஒரு வீடியோ படம் எடுத்தோம். அதற்கு பலர் பொருளாதார ரீதியில் உதவினார்கள். சினிமாத் துறையைச் சார்ந்தவர்கள் உதவினார்கள். இதுவெல்லாம் ஆச்சர்யமான விஷயம். அப்படி நாங்கள் எடுத்த படத்தை மக்களுக்கு அடக்க விலையில் விநியோகித்தோம். இதையெல்லாம் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால் இதுபோல விஷயங்களுக்கு யாரும் உதவ மாட்டார்கள் என்ற பொதுக் கருத்து அப்போது பொய்யானது என்பதற்காகத்தான். ஆக, பத்து ஆண்டுகள் அத்திட்டம் செயல் வடிவம் பெறாமல் காலம் கடத்தப்பட்டதற்கான காரணங்களில் ஒரு காரணமாக எங்களின் அமைப்பு, வீடியோ படம் இருந்தது. இதில் இன்னொரு ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் ‘இந்து’ பத்திரிகை என்பது இந்திய அணுசக்திக் கொள்கை’யை முழு விருப்பத்துடன் ஆதரிக்கின்ற ஒரு பத்திரிகை. எந்தக் காலகட்டத்திலும் அணுசக்தியினால் பெரிய ஆபத்து இருக்கிறது என்பதை ஏற்காத பத்திரிகை. இதை பத்திரிகை மட்டத்தில் அல்லாமல் ஒரு ‘தேசிய சேவையாக’ அவர்கள் செய்கிறார்கள். ஆனால் அதே பத்திரிகையில் எங்களுடைய கூடங்குளத்திட்ட எதிர்ப்புச் செய்திகளை முதன் முதலாக கொண்டு வந்தோம். அப்படிச் செய்வது அன்று மிகப்பெரிய சவாலாக இருந்தது எங்களுக்கு. இதை மிகப் பெரிய வெற்றியாகத்தான் கருதுகிறேன். ஆக, அன்றைக்கிருந்த ‘இந்து’வின் பத்திரிகை பலத்தை உடைத்தோம். அதில் என் நண்பர் ஏ.எஸ். பன்னீர் செல்வத்திற்குப் பெரிய பங்கிருந்தது.

உதாரணமாக கூடங்குளம் திட்டத்தை நிறைவேற்றும் நோக்கில் ராஜீவ் காந்தியுடன் கோர்பச்சேவ் கையெழுத்துப் போட வந்த கட்டத்தில் சரியாக நாங்கள் எங்களின் கேள்விகளை டெல்லியில் வைத்து எழுப்பினோம். அச் செய்தி எல்லா தேசிய பத்திரிகைகளிலும் வெளியாகியது. இந்து பத்திரிகையும் வேறு வழியின்றி அதை வெளியிட்டது.

தீராநதி: இடதுசாரி அரசியலை, இயக்கவாதிகளை நீங்கள் நற்தன்மையோடு பேசுவதால் இந்தக் கேள்வியை எழுப்புகிறேன். பிரான்ஸில் சார்த்தர் அல்ஜீரிய விடுதலைப் போருக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டபோது அங்கு ஆளும் வர்க்கமான வலதுசாரிகளால் கடுமையான பாதிப்புக்குள்ளாக்கப்பட்டார். அதே சார்த்தரை இடதுசாரிகளும் ஒரு கட்டத்தில் தீவிரமாக எதிர்த்தார்கள். ஆல்பர் காம்யு, மரியாக், சார்த்தர் எல்லோரும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்கள் என்று எழுதி இடதுசாரிகள் கொச்சைப்படுத்தினார்கள். இந்தியாவில் கூட அருந்ததி ராய் தீவிர இடது சாரிகளான நக்ஸல்பாரிகளை ஆதரித்து அவர்களின் தலைமையில் ஆட்சி அமைய வேண்டும் எனப் பேசிவிட்டு, அவர்கள் அதிகாரத்திற்கு வரும் நாளில் அவர்களால் கொல்லப்படும் முதல் நபர் நானாகத்தான் இருப்பேன் என்கிறார். இப்படியான ஓர் அணுகுமுறையில் இடதுசாரிகளுக்கும் வலதுசாரிகளுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாக நீங்கள் நம்புகிறீர்களா?

நாகார்ஜுனன்: நீங்கள் எழுப்பி இருப்பது ஒரு பெரிய கலாச்சாரக் கேள்வி! இடதுசாரிகள் இந்தியாவிலும் சரி, பிற நாடுகளிலும் சரி வேகமாக நிறுவனமயமாகிவிட்டார்கள். நான் ஏன் மார்க்ஸிய வாதியாக என்னை அறிவித்துக் கொள்ளவில்லை? மார்க்ஸ், போன்றவர்களின் சிந்தனைகளைப் பின்பற்றவில்லை என்றால் என்னைப் போன்ற யாருமே இன்று இல்லை. அதே சமயத்தில் கலாச்சார தளத்தில் ஒப்பீட்டளவில் சுதந்திரத்தன்மை இடதுசாரி நிறுவனங்களிடம் பொதுவாக இருப்பதில்லை. மேலும் பிரான்ஸை வைத்து இக்கேள்வியை நீங்கள் எழுப்புகிறீர்கள். 1968 மாணவர் புரட்சி பிரான்ஸில் நடந்த போது இடதுசாரி கட்சிகள் அப்புரட்சியை எதிர்க்கக் கூடிய ஒரு நிலையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். கடைசியாக அவர்கள் ஆதரிக்கும் ஒரு நிலை உருவான போது ஏறக்குறைய புரட்சி முடியும் தருணத்தில் இருந்தது. அந்தக் களத்தினுடைய முக்கியத்துவம் அவர்களுக்குத் தெரிய வருவதற்கு முன்னால் அந்தக் கணம் அவர்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து நழுவிப் போனது. ஆனால் சார்த்தர் அப்புரட்சியின் ஒரு மையமாக இருந்தார். ‘கருத்து மக்களைப் பற்றிக் கொண்டால் அது புரட்சியாகும்’. புரட்சி பற்றி மார்க்ஸ் சொன்ன அசாதாரணமான வாக்கியம் இது. வரலாற்றில் திரும்பத் திரும்ப இதேதான் நடக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் புதியதாக நடக்கிறது. புரட்சி எப்படி நடக்கும் என்பதை நம்மால் ஊகிக்க முடியாமல் இருக்கிறது. அதுதான் புரட்சியின் ஆச்சர்யமும்கூட. ரஷ்யாவில் நடந்ததும் இப்படித்தான். இடது சாரிகளின் ஒப்பற்ற தியாகங்களுக்கு முன்னால் நானெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை. ஆனாலும் இவர்களின் அறத்தன்மையில் எங்கேயோ பிழை இருக்கிறது. இன்றைய அரசியலுக்குத் தலைமையேற்கும் போதெல்லாம் நிறுவனமாகி விடுகிறார்கள். என் தூரத்து உறவினர்களில் இரண்டு நபர்கள் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளில் முக்கியப் பங்கு வகித்தவர்கள். அவர்கள் இருவரும் பெரும் ஆளுமையாகச் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவர் _ என்.கே. கிருஷ்ணன் (தோழியர் பார்வதி கிருஷ்ணனின் கணவர்). இன்னொருவர் கேரளத்துக்காரர். என் துணைவியின் உறவினர். அவர் இப்போது உயிருடன் இல்லை. அவரது பெயரைக் குறிப்பிட வேண்டாம் என்று நினைக்கிறேன். ஹிரேன் முகர்ஜி போன்ற பல தலைவர்களிடம் மணிக்கணக்காக தனியாக அமர்ந்து பேசியிருக்கிறேன். அவர்கள் என் கருத்தைக் காது கொடுத்துக் கேட்டார்கள். தங்களது கட்சி நிறுவனமாகிவிட்டது என்பதை ஒப்புக் கொண்டார்கள். அதனால் சார்த்தரைப் போன்று மாற்றுக் கருத்தை முன் வைப்பவர்கள் தங்களது நிறுவனத் தன்மைக்கு எதிரானவர்கள் என்ற பயத்தோடுதான் பார்த்தார்கள். இன்னும் பார்க்கிறார்கள். கட்டுண்ட அளவில் இப்பிரச்சினைகளை அணுகலாம் என நினைக்கிறார்கள். உதாரணமாக சிறிவிமை எடுத்துக் கொண்டால் ரொம்ப ஆச்சர்யமாக இருக்கும். மேல்மட்டத்தில் அவர்களால் வெளியிடப்படும் ‘ஜர்னல் ஆஃப் ஆர்ட்ஸ் _அண்ட் ஐடியாஸ்’ இதழை எடுத்துக் கொண்டால் அதில் எதைப் பற்றியும் கட்டுரைகள் வெளியாகும். ஹோமோஸெக்ஷ§வாலிடி பற்றி அலசல் இருக்கும். ஆனால் தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கத்தின் சார்பில் வெளியிடப்படும் இதழில் என்ன கட்டுரைகள் வருகின்றன? கட்சி நிலைப்பாடு உள்ள கட்டுரைகள் தான் பெரும்பாலும் வரும். தமிழ்ச்செல்வன் செயலாளராக இருந்தாலும் கூட அதுதான் நிலை. ஆக, மேல்மட்டத்தில் பரிசோதனைகள் அனுமதிக்கப்படும். கீழே வரவர இறுகிக் கொள்கிறது.

தீராநதி: சார்த்தர் போன்றோரின் புதிய சிந்தனையை தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்கள், புதிய புதிய கோட்பாடுகளை தமிழுக்குள் கொண்டு வந்து பரீட்சார்த்த முயற்சிகளை மேற்கொண்டவர்கள், ஒரு கட்டத்தில் அந்த சித்தாந்தங்களுக்குள்ளாகவே நின்று நிறுவனமயப்பட்டு விடுகிறார்களே ஏன்? மீண்டும் இவர்களும் ஒரு மிநீஷீஸீ னை உருவாக்குவதிலேயே தன் முழுபலத்தையும் செலவிடுகிறார்களே, ஏன்?

நாகார்ஜுனன்: பெரும்பாலும் அறிவுஜீவி என்பவர் ஒரு blind spotஇல், குருட்டு இடத்திற்குள் வாழ்கிறார். நாம் ஒரு சித்தாந்தத்தை, அணுகல் முறையை ஏற்றுக் கொண்டோம். அது மார்க்ஸியமாக இருக்கலாம், அல்லது வேறு ஒன்றாக இருக்கலாம். அப்படி நாம் ஏற்றுக் கொண்ட அந்தத் தத்துவம் ஒரு விஷயத்தை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை, அல்லது தப்பாக அவ்விஷயத்தைப் பார்க்கிறது, அது பார்க்கும் பார்வையில் ஓர் அறத்தன்மை இல்லை, சமத்துவத் தன்மை இல்லை, பரஸ்பரத் தன்மை இல்லை, இதில் பல குழப்பங்கள் உண்டு என்கிற போது, அதை தைரியமாக சந்திப்பதற்கு அந்த அறிவுஜீவிக்குள் ஓர் அற உணர்வு இல்லை, அறிவு நாணயம் இல்லை என்கிற போது அவர், இதே மாதிரியான தீறீவீஸீபீ, sஜீஷீt க்குள்போகிறார். அப்படி ஓர் அறிவு ஜீவி செய்யும் போது அவர் சார்ந்திருக்கும் சமுதாயம் பெரிய இழப்பைச் சந்திக்கிறது. அந்த அறிவுஜீவி அறம் சார்ந்த தற்கொலை செய்து கொள்கிறார், நீதிசார்ந்த தற்கொலை செய்து கொள்கிறார் என்பேன். வேறு என்னதான் சொல்ல முடியும்?

சார்த்தர், தெரிதா, ஃபூக்கோ, மாதிரியானவர்களின் வாழ்க்கை அதீதமான திறந்த வாழ்க்கையாக இருக்கிறது. ஆனாலும் அதற்குள்ளும் சொல்லத்தக்க சில ரகசியங்கள் உண்டு. அப்படி அந்த ரகசியங்கள் வெளியே தெரிய வரும் போது அவர்கள் அப்பிரச்சினையை உயர்ந்த அறத்தன்மையோடு அணுகுகிறார்கள். அதேபோல் என்னிடமும் பல ரகசியங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நான் பலருக்கு துரோகங்கள் செய்திருக்கிறேன். அவற்றை நான் மறைக்கவும் பார்த்திருக்கிறேன். அப்படி நீங்கள் சொல்வதைப் போல் நானும் முரட்டுத்தனமாக பல விஷயங்களை இன்னும் மறைத்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறேன். ஆனால் அவை வெளியில் தெரிய வரும்போது ஏற்றுக் கொண்டு அனுகுவதில் ஒரு அறத்தன்மையை கடைப்பிடிக்க முயற்சிக்கிறேன். வெறும் அற உணர்வோடு மட்டும் இப்பிரச்னையை நாம் அனுகினால் ஒரு கிறிஸ்துவ மத கட்டமைப்பிற்குள் நாம் தள்ளப்படும் அபாயம் உண்டு. மண்டியிட்டு பாவமன்னிப்பு கேட்பது போலாகி விடும் அது. ஆகையால் அற உணர்வோடு கூடிய அழகியல் தன்மையில் அதனை நாம் அணுக வேண்டும்.

இந்தத் தன்மையை காந்தியிடம் நீங்கள் பார்க்கலாம். சில சமயம் ஐன்ஸ்டீனிடம் நீங்கள் பார்க்கலாம். தாஸ்தாயெவ்ஸ்கி, செக்காவிடம் நீங்கள் பார்க்கலாம். அண்மையில் நெல்சன் மண்டேலாவிடம் இதைப் பார்க்க முடிந்தது. மண்டேலா காப்ரியல் கார்ஸியா மார்க்வெஸ் மீது ஸ்த்ரீலோலன் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுந்த போது அவர் உயர்ந்த அறவியல் மட்டத்தில் அதை அணுகினார். இப்படிப் பலரைக் குறிப்பிடலாம். நமது எல்லா அறிவு ஜீவிகளும் இந்த அற_அழகியல் தன்மைக்காக ஒரு முறை தனக்குள்ளாக தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டும்; வேண்டியிருக்கிறது.

தீராநதி: எந்த ஒரு வரலாற்றை நாம் வாசிக்கும்போதும் அதனுள் வன்மம் என்பதும் கோபம் என்பதும் ஓர் இழையாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு கண்ணோட்டத்தில் வரலாறு என்பதை கோபத்தின் வழியாக நாம் அளவிடுகிறோம். வரலாற்றை வெறும் கோபம் என்ற அளவீட்டோடு மட்டுமே பார்ப்பது சரியா? அதன் அடி ஆழத்தில் இருக்கின்ற ஆன்மிக தரிசனத்தையும், விடுதலையையும் சேர்த்துப் பார்க்க வேண்டாமா?

நாகார்ஜுனன்: நீங்கள் சொல்லும் கருத்தை நான் இவ்வாறு பார்க்கிறேன். வரலாறு என்பதை நாம் புறம் சார்ந்து மட்டுமே பார்க்கிறோம். ஆனால் வரலாறு வெறும் புறம் சார்ந்தது மட்டுமே அல்ல. மிகப் பெரிய அகப் பாய்ச்சல் என்பது வரலாற்றில் நடக்கும். பெரும் மக்கள் கூட்டமே எது சரி, எது தவறு என்பதில் சில மாற்றங்களை உருவாக்கிக் கொள்ளும். அதற்கு சில சிந்தனையாளர்கள் காரணமாக இருப்பார்கள். அது சிவவாக்கியராக இருக்கலாம். வால்டேராக இருக்கலாம். பெரியாராக இருக்கலாம். அம்பேத்கராக இருக்கலாம். புத்தராக இருக்கலாம். அந்தத் தலைவர்கள் கூட அந்தச் சமயத்தில், தாம் என்ன செய்கிறோம் என்பதை அவ்வளவு தீவிரமாக நினைக்கமாட்டார்கள். ஆனால் ஒரு வரலாற்று ஆய்வாளரின் நிலை அப்படியல்ல; அவருக்குக் கொஞ்சம் இடைவெளி கிடைக்கிறது. வரலாற்றில் நடந்திருக்கும் அகப் பாய்ச்சலையும் புறப் பாய்ச்சலையும் பார்க்கக் கூடிய ஓர் இடம் கிடைக்கிறது. அதைத் தான் நமக்கு மார்க்ஸ் கொடுத்தார். மார்க்ஸ், நீட்ஷே எல்லாம் நம்மிடம் என்ன கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்றால் வரலாற்றிற்குள் அகப் பாய்ச்சல், புறப் பாய்ச்சல் என்பது எப்படி நடக்கிறது என்பதைப் பார்க்கும் அளவீடுகளை கொடுத்திருக்கிறார்கள். பதினெட்டாம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு மனித மனங்களில் நடந்த பெரும் சிந்தனைப் பாய்ச்சல் _ அறிவொளிக்குப் பிறகு காண்ட், ஹெகல், ஷோப்பன்ஹீர், Êரூசோ, இப்படி பலர், இவர்களில் ஒருவர்தான் மார்க்ஸ். இவர்கள் எல்லாம் இல்லை என்றால் நமக்கு மார்க்ஸ் இல்லை. இவர்கள் எல்லாம் சேர்ந்துதான் வரலாற்றை எப்படிப் பார்ப்பது என்பதற்கான புதிய அறிவுக் களனை உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அதற்கப்புறம் அது முழுமையடையவில்லை. வரலாற்றில் அகப்புறப் பாய்ச்சல் நடப்பதற்கான சாத்தியப்பாடுகள், காரணங்கள் யாவை என்ற முக்கியமான கேள்வி மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது. இதை ஆராயும் போது அந்த அகப்புறப் பாய்ச்சலுக்குள் சமன்பாடுகள் ஏற்படுகின்றன. உயர்ந்த ஒரு நிலையில் அந்த சமன்பாட்டை நீங்கள் அணுகும்போது, அகம் என்பது ஒரு முழுமையான (முழுமை என்பதை மோசமான அர்த்தத்தில் நான் சொல்லவில்லை) வலிமையாக இருக்கும்போது உங்களுடைய அறம் என்பது பலப்படும். உங்களின் நோக்கமும் அறவழி வந்து சேரும். அகம் என்பது பலவீனப்படும் போது வழிமுறைகளும், நோக்கங்களும் ஒன்றுக்கு ஒன்று எதிராகும். அப்போது அந்தத் தத்துவம் தோற்கும். இது மார்க்ஸியத்திற்கு நடந்திருக்கிறது. உலகத்தில் உயர்ந்த தத்துவம் என்றால் அது மார்க்ஸியம்தான். ஆனால் அது தோற்று இருக்கிறது. அதில் ஒன்றும் ஆச்சர்யமில்லை. எந்த ஒரு உயர்ந்த தத்துவமும் தோற்கும். தோற்கவில்லை என்றால் அது உயர்ந்த தத்துவமில்லை. ஒரு தத்துவம் தோற்றால்தான் அதிலுள்ள உயர்ந்த விஷயங்கள் புலனாகும். தொடர்ந்து ஜெயித்துக் கொண்டே இருந்தால் அது மோசமான தத்துவம்தான். முதலாளித்துவம் ஜெயித்துக் கொண்டே இருக்கிறது, அது சரியா? இல்லை.

ஆக, இதையெல்லாம் நுட்பமாக கண்டடைகின்ற, அதாவது வரலாற்றின் விநோதங்களை விநோதங்களாகக் கண்டடைகின்ற டிஸ்கவரி மற்றும் க்யூரியாஸிட்டி மரபு என்பது பற்றிய வலியுறுத்தல் பொதுவாக இந்திய மரபுச் சிந்தனையில் இருப்பதில்லை. ஏற்கெனவே இருக்கின்ற ஒன்றை விளக்குவது என்பது இந்திய மரபில் இருக்கிறது. இந்திய தரிசனங்கள் என்று சொல்லும் ஏழு மரபுகளை நீங்கள் கண்டாலும் அது ஏற்கெனவே இங்கு இருக்க கூடிய ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறது. வரலாறு போன்ற ஒரு புதிய அறிவுக்களனை புதிதாக விளையாடி ‘டிஸ்கவர்’ செய்வது என்பது பெரும்பாலும் நடக்கவில்லை. அப்படியே இருந்தாலும் அதில் வலியுறுத்தல்கள் இல்லை. இந்திய சமுதாயத்தில் புது விஷயங்களைத் தேடிக் கண்டடைகின்றவனிடம் அது இருக்கிறது. ஆனால் மரபான சிந்தனையாளர்களிடம் அது இல்லை. மிகப்பெரிய பிரச்னை இது. பொருள் முதல்வாதமற்ற சிந்தனை மரபை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு இதை நான் சொல்கிறேன். நமது மரபில் தரிசனம் என்பதில் வலியுறுத்தல் இருக்கின்றதே ஒழிய தரிசனத்திற்குள்ளாக ஒரு விளையாட்டு இருக்கிறது, அதில் வலியுறுத்தல் இல்லை என்கிறேன். மேற்கத்திய தத்துவங்களிலும் இந்தப் பிரச்னை இருக்கிறது. ஆனால் கம்மியாக இருக்கிறது. இதுதான் தெரிதாவின் புதிய கண்டுபிடிப்பு.

தீராநதி: நீங்கள் வலியுறுத்தும் டிஸ்கவரி, விளையாட்டுடன் கூடிய வலியுறுத்தல் ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியிடம் நடந்திருக்கிறதல்லவா?

நாகார்ஜுனன்: எதிர்மறையாக நடந்திருக்கிறது. 1977லிருந்து 81 வரை பல கட்டங்களாக அவரது பேச்சை நான் கேட்டிருக்கிறேன். எல்லோரும் கிருஷ்ணமூர்த்தியை ஒரு படிக்கல்லாக கடந்ததைப் போல நானும் கடந்தேன். அந்தச் சமூக மட்டத்திற்குள் நான் வாழ்ந்ததால் கடந்தேன். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை விட ஜே.கே.வின் அமைப்பு இறுகிய நிறுவனமாக மாறிவிட்டது. இந்திய மத்திய அரசுடன் ரொம்ப நெருங்கிய நிறுவனமாக அது இருந்தது. அதேசமயம், அவர் இங்கு சுதந்திரத்தைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார். என்னால் இந்த முரண்பாட்டை ஜீரணிக்க முடியவில்லை. புப்புல் ஜெயக்கர் தான் அவருடைய நெருங்கிய சீடர். அவர் இந்திரா காந்தியினுடைய உதவியாளர். எதிர் சுதந்திரம் என்ற நிலையில் அரசை ஆதரித்து ஒரு பெரும் கூட்டம் இங்கு வாழ்ந்தது_ அதை எப்படி இவர் சுதந்திரம் என்ற பேச்சின் மூலம் ஆகர்ஷித்தார் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நான் குறிப்பிடுவது வெறும் அரசியல் சுதந்திரம் மட்டுமல்ல; ஏனென்றால் நெருக்கடிநிலை காலகட்டத்தில் நாம் இழந்தது வெறும் அரசியல் சுதந்திரம் மட்டுமல்ல. பலர் வாழ்வியல் சுதந்திரத்தை இழந்தார்கள். அதை ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் அரசோடு நல்ல உறவுடன் இருந்தார். என்னுடைய சமூக மட்டத்திலுள்ள பலர் ஈர்க்கப்பட்டு அவர் பின்னால் போனார்கள். ஆனால் நான் அதிலிருந்து விலகினேன். மார்க்ஸியத்தின் பாலும் இலக்கியவாதிகளின் பாலும் நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். காண்ட், ஃபூக்கோ போன்றவர்களிடமிருந்து நான் கற்றுக் கொண்டது என்னவென்றால் தத்துவவாதிகள் வரலாற்றை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான். ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி வரலாற்றை அரூபமாக எதிர்கொண்டார். கட்டுமானமாக வரலாற்றை எதிர்கொள்ளவில்லை. அதுதான் பிரச்னை. எப்படி வரலாற்றை கட்டுமானமாக எதிர்கொள்ள வேண்டுமென்றால், வெறும் நிகழ்வுகளின் மூலமாக மட்டுமல்ல; சிந்தனையோட்டத்தின் மூலமாகவும் எதிர்கொள்ள வேண்டும். ஆனால் இவர் நிகழ்வுகளை மட்டுமே வைத்துப் பேசுகிறார். உணர்வுகளை மட்டுமே வைத்துப் பேசுகிறார். அதற்கு சில மதிப்புகள் உண்டு. அவற்றை நான் மறுக்கவில்லை. அதனால் தான் அவரது சுதந்திரம் என்ற கருத்தாக்கத்தை நான் இன்று வரை நிராகரிக்கவில்லை. ஆனால் அவரது நிறுவனத்தை என்றோ நிராகரித்து விட்டேன். இங்குதான் என்னுடைய ஒட்டுமொத்த சிந்தனையும் எல்லாமே பிரெஞ்சுப் புரட்சியை நோக்கிப் போகிறது. வேதாந்தத்தை நோக்கிப் போகவில்லை?!

தீராநதி: அப்போது ஒரு காலத்தில் உங்களை நீங்கள் வேதாந்தியாக அறிவித்துக் கொண்டீர்களே, அதற்கு என்ன அர்த்தம்?

நாகார்ஜுனன்: அன்றைக்கு எனக்கிருந்த ஒரே வழி என்பது நவீன வேதாந்தம்தான். என்னுடைய பெயரை நான் தேர்ந்தெடுத்ததிலேயே அதற்கான சான்றுகள் இருப்பதை நீங்கள் பார்க்கலாம். நாகார்ஜுனன் என்ற பெயரை நான் சூட்டிக் கொண்டபோதே எனக்கு இது தெரிந்தது. இந்திய மரபில் நாகார்ஜுனனுக்கு அடுத்த கட்டம் என்ன வருகிறது_ வேதாந்தம். எதிர்மறையான ஒரு இடத்திலிருந்து இப்பெயரை நான் தேர்ந்தெடுத்துத் தான் சூட்டிக் கொண்டேன். என் வாழ்வில் வேதாந்தத்திற்குள் செல்வதற்கான நிறைய அழுத்தங்கள் இருந்தன. ஆனால் நான் போகவில்லை. நவீன வேதாந்தம் என்கின்ற ஒரு பாலத்தை நான் கடந்தேன். அவ்வளவுதான். என்னைப் பொறுத்தளவில் பிரெஞ்சுப் புரட்சி என்பது மீண்டும் மீண்டும் சமுதாயம் கடக்கும் வரலாற்றுக் கட்டம்; அதில் இணையும் மொழி_விஞ்ஞானி நான்; திரும்பத் திரும்ப அதன் மையத்திற்கு நாம் வந்து நின்று கொண்டுதான் இருப்போம்.

தீராநதி: உங்களின் சமூகரீதியான, அதாவது பிராமண அடையாளத்திலிருந்து நான் வேறானவன் என்பதைக் காட்டுவதற்காக நீங்கள் வலிந்து இவற்றை மறுக்கிறீர்களா?

நாகார்ஜுனன்: நான் என்றைக்கோ தன்_அடையாள அரசியலிலிருந்து விலகிவிட்டேன். தன்_அடையாள அரசியல் என்பது ஒரு முட்டுச்சந்து, சிந்தனை ரீதியாக அது முட்டுச்சந்து. அரசியல் ரீதியாக ஆட்களைத் திரட்டுவதற்காக அதை நீங்கள் பயன்படுத்தலாம். அதற்கான சில நியாயங்கள், கட்டாயங்கள் சில காலகட்டங்களில் ஏற்படும். தன்_ அடையாள அரசியல் மனிதர்களை உருவாக்கப் போவதாக வாக்குறுதி கொடுக்கிறது. வாக்குறுதி மட்டுமே கொடுக்கிறது. ஆனால் அது போதாது. மனிதர்கள் என்ற நிலையிலிருந்து உயர்ந்து அவர்களை கலைஞர்களாக்க வேண்டுமே? அதி மனித நேயர்களாக மாற்ற வேண்டுமே? இதை நாம் எப்போது செய்யப்போகிறோம்?! இதுதான் என் கேள்வி. விடுதலை என்பது அடையாளங்களின் ஊடாக அன்றி அடையாளங்களை மீறிச்சென்று கலாரீதியான புரட்சியில் கலப்பதில்தான் பெருகும்.

தீராநதி: நமது பேச்சை உங்களின் படைப்புகளுக்குள் திருப்புவோம். நீங்கள், எம்.டி.எம். போன்றவர் ஒருகாலத்தில் நிறைய வேலை செய்திருக்கிறீர்கள். ஆனால் அவற்றை ஒருபுத்தகமாகத் தொகுத்து அடுத்த தலைமுறையினருக்குக் கொடுப்பதில் ஆர்வமோ, முனைப்போ இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. உங்களைப் போன்ற அறிவுஜீவிகள் தொடர்ந்து ஒருநிலையில் இல்லாமல் விமீtணீ மனப்பான்மையில் கடந்து கொண்டே இருந்ததால் இவற்றையெல்லாம் தொகுத்துக் கொடுக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடாமல் விட்டுவிட்டீர்களா?

நாகார்ஜுனன்: தொகுக்காமல் இருப்பதை நான் பெரிய பிரச்னையாக நினைக்கவில்லை. 1980களிலிருந்து 1996வரை இடைவெளியே இல்லாமல் கிட்டத்தட்ட 17 வருடங்கள் நான் தொடர்ந்து எழுதி இருக்கிறேன். 1996 லிருந்து இன்றைக்கு வரை கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்கள் பெரிய இடைவெளியை விட்டு இருக்கிறேன். ஆனால் இந்தப் பத்து வருடங்களிலும் நான் நிறைய மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன், எழுதி இருக்கிறேன். ஆனால் வெளியிடவில்லை. அதுதான் பிரச்னை. 1991_ல் என்னுடைய மொத்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பு: கலாச்சாரம், அ_கலாச்சாரம், எதிர்_கலாச்சாரம் புத்தகமாக, வெளிவந்தது. 1992_இல் ஐஸன்ஸ்டைன் சினிமா கட்டுரைகளின் மொழிபெயர்ப்பு வெளியானது. 1995_இல் கல்குதிரை சார்பாக வெளிவந்த மார்க்வெஸ் சிறப்பிதழில் என்னுடைய பங்களிப்பு இருந்திருக்கிறது. அது தொடர்பாக பல எதிர்வினை இருக்கிறது. அவற்றை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். 1994_95_இல் ‘வித்யாசம்’ பத்திரிகையைக் கூட்டாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம். இன்று இவற்றை நான் திரும்பி எப்படிப் பார்க்கிறேன் என்றால் 1996_லிருந்து திரும்ப நான் மாணவ நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டேன். ஒரு புதுமொழியைப் பயில ஆரம்பித்தேன். ஆக, எழுதாமல் இருப்பது, தொகுக்காமல் இருப்பது, வெளியிடாமல் இருப்பது என்ற இம்மூன்றுக்கும் ஒரு தொடர்பு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் இம்மூன்றையும் நான் செய்திருக்க வேண்டும். அப்படிச் செய்யாமல் இருந்தது உங்களின் பொதுவான போக்கில் பார்த்தால் தவறுதான்.

தீராநதி: உங்களின் தொடர்நகர்வு தான் இதற்கான காரணமா என்று கேட்கிறேன்?

நாகார்ஜுனன்: எதிலிருந்தும் நான் முற்றாக நகரவில்லை. ஆனால் ஏதோ ஒன்று நகர்ந்திருக்கிறது. அந்த நகர்வு என்ன என்பதைச் சொல்கிறேன். குருநாதர் என்ற எதிர்பார்ப்பு மனநிலையிலிருந்து நான் விலகி ஒரு மாணவ மனநிலையை எய்திவிட்டேன். நான் மாணவ மனநிலைக்கு மாறியதற்கான காரணம் என்னவென்றால், நம் சூழலில் புற நிலைமைகளும் அக நிலைமைகளும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை முன்னதாகவே உணர்ந்து கொண்டேன்.

இந்தக் காலகட்டத்திற்கு முன்னால் ‘வித்யாசம்’ இதழில் ‘நகல்களின் பரப்பில் கலையின் எதிர்விதி’ என்ற ஒரு கட்டுரை எழுதி இருந்தேன். அந்தக் கட்டுரையில் ஒரு காலகட்டம் முடியப் போவதை முன்கூட்டியே நான் உணர்ந்திருக்கிறேன். அந்தக் காலகட்டம் 1995இல் முடிவடைகிறது. இந்தக் கட்டத்தில்தான் எங்களைப் போன்றவர்களின் செயல்பாடுகள்_இயக்கங்கள் ஒரு முடிவுக்கு வந்து சேர்கிறது. சில வருடங்கள் கழித்து எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் ‘பாபா’ படத்திற்கு கதை வசனம் எழுதப் போகிறார். இதில் இன்னொரு சுவாரஸ்யமான தகவல் என்னவென்றால் ஏற்கெனவே திரைப்படங்களுக்கெல்லாம் வசனம் எழுதிக் கொண்டிருந்தவர்கள் எல்லோரும் காலியாகிறார்கள். அந்த இடத்தை நிரப்ப ராமகிருஷ்ணன் தேவைப்படுகிறார். இதைத்தான் ஹெகல் சொல்வார் ‘‘வரலாற்றில் எப்போதும் ஒரு குரங்குத்தன்மை இருக்கிறது’’ என்று. அவர் சொல்வதைப் போல் வரலாற்றிலுள்ள ஒரு குரங்குத் தனம், கோணல் புத்தி என்பது அறியாமலே சில இடங்களில் நம்மைக் கொண்டுபோய் செலுத்தும். ஆனால் இவற்றை ரொம்பக் கூர்மையான சிந்தனையாளன் என்பவன் ஏதோ ஒரு வடிவத்தில் கண்டுபிடித்து விடுவான். இதிலிருந்து தப்பியவர்கள் யாரென்றால் கோணங்கி, எம்.டி.முத்துக்குமாரசாமி, நான், இதையே எதிர்கொண்டு தப்பிய இன்னொருவர் தமிழவன் _ ஜே.கே. மர்மநாவல் என்ற ஒன்றை எழுதி இதிலிருந்து அவர் தப்பினார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் என்ன நேர்கிறதென்றால் எல்லோரும் கார்ட்டூன்களாக மாறக்கூடிய அபாயம் ஏற்படுகிறது. பெரிய ஆளுமையாக இருக்கின்றவர் சட்டென்று ஒரு கேலிச் சித்திரமாக மாறுகிறார். இந்த சமயத்தில் ஜெயமோகன் தம்மை ஜெயகாந்தனின் வாரிசாக அறிவிக்கிறார். ஜெயகாந்தன் ஜெயமோகனின் புத்தகங்களைத் தம்மால் படிக்க முடியவில்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே அவற்றை மேடையில் வெளியிடுகிறார். ஒருவர் நான் சொல்லுவது தான் நாவல் என்று அறிவிக்கிறார். இதுபோல நிறைய சொல்லலாம்! ஆக இந்த முழு சூழலையும் ஏதோ ஒரு பைத்திய நிலை, பித்த நிலை கவ்வி இருக்கிறதென்று நான் நினைத்தேன்.

ஆக, 1996_லிருந்து இதுவரையுள்ள காலகட்டத்தை ஒரு பித்தத்தின் முகம் என்று கூடச் சொல்லலாம். அதன் உச்சகட்ட முடிவு என்பது கனிமொழியின் தற்கால அரசியல் பிரவேசம். அன்றைக்கு கனிமொழியின் முதல் கவிதைத் தொகுப்பான ‘கருவறை வாசனை’ வெளியீட்டு விழாவில் கருணாநிதி ‘‘என்னுடைய கவிதைகளை என் மகள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை’’ என்று வருத்தப்பட்டுப் பேசுகிறார். அன்றைக்கு கருணாநிதியின் கவிதைகளை ஏற்றுக் கொள்ளாத கனிமொழி இன்று அவரது அரசியலை மட்டுமின்றி எல்லாவற்றையுமே முதலீடாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். நான் முன்பு குறிப்பிட்ட பித்தத்தின் ஓர் உச்சகட்ட முடிவு இதுதான். நகுலன் இந்தப் பித்தத்தினால் சிதைவுக்குள்ளாகி பைத்தியமானவர். அவர் இன்று இறந்து போய் இருக்கிறார். நாங்கள் எல்லாம் இந்தப் பித்தத்தினால் வெறுத்துப் பேசாமல் போனவர்கள். இன்று நாங்கள் எல்லாம் மறுபடியும் பேசத் தொடங்கி இருப்பதும் எதைக் காட்டுகிறது என்றால் ஏதோ ஒரு வகையில் இந்தப் பித்த காலகட்டம் முடிவடைவதைக் காட்டுகிறது. மார்க்வெஸ்ஸின் ஒரு நூற்றாண்டுத் தனிமை மாதிரி எனது பத்தாண்டுத் தனிமை வாசம் இது.

தீராநதி: தத்துவ உறவு என்பது எப்போதும் ஒரு சங்கிலியின் கண்ணி போன்று இலக்கியத்திற்குள் தொடர்ந்து இருக்கிறது. சிலர் இலக்கியத்திற்கு தத்துவம் அவசியமற்ற ஒன்று என்கிறார்கள். இலக்கியத்திற்கு தத்துவத்தின் துணை தேவையற்ற ஒன்றா?

நாகார்ஜுனன்: தத்துவவாதிகளை இலக்கியமும் இலக்கியத்தைத் தத்துவமும் ஆகர்ஷித்த கதை என்பது இந்தியாவில் காலம் காலமாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. ராமானுஜர் ஆண்டாளின் பரம ரசிகர். Interpretr. வைணவ மரபிலுள்ள பாஷ்யக்காரர்கள் யாரிடம் போய் நீங்கள் கேட்டாலும் இதை அவர்கள் சொல்வார்கள். நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்திற்கு உரை எழுதுவது, அதை தத்துவப்படுத்துவதும்தான் என் வேலையே என்று அவர் சொல்கிறார். அவருடைய தத்துவம் பொய்யானதல்ல; சமூக இயக்கம் கொண்டது என்பதை வைணவம் குறித்த தொ. பரமசிவத்தினுடைய புத்தகத்திலிருந்தோ சுவிரா ஜெய்ஸ்வால் புத்தகத்திலிருந்தோ இன்றைக்கு நாம் தெரிந்து கொள்கிறோம். வைணவத்தில் இப்படி ஒரு சுவாரஸ்யமான சீர்த்திருத்தப் பரிசளிப்பு தென்னாட்டிலிருந்து அது புறப்பட்டுப் போகிறது. இந்திய வரலாற்றில் அதை நாம் பார்க்க முடிகிறது. இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தை எடுத்துக்கொண்டால், சூஃபிக்கள் பல பேர் கவிஞர்கள், இசைக் கலைஞர்கள், தத்துவவாதிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். பல மதங்களுக்குள் அவர்கள் ஓர் இணைப்பை ஏற்படுத்துகிறார்கள். பௌத்தத்தின் ‘மிலிந்த பன்ஹ’ புத்தகம் இலக்கியமா, தத்துவமா என்று போர்ஹெ இன்று சிலாகித்து எழுதுகிறார்

Labels: , , , ,


This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Subscribe to Posts [Atom]