Feb 7, 2017

அலைகள் ஒய்வதில்லை - பகுதி 8


”Medical Science equality has increased the longevity of life.
Social economic inequality is forcing people to end their life prematurely" 

+++++

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னான காலக்கட்டங்களில் உலக அரசுகளின் கொள்கை (Policy) முடிவுகள் அத்தனையுமே வலது, இடது, நடுவிலிருந்து கொஞ்சமாய் வலது, கொஞ்சமாய் இடது என்பதாக தான் இருந்தது. வலது, இடது பொருளாதாரப் பார்வைகளின் அடிப்படை காரல் மார்க்ஸின் “மூலதனம்” தான்.

மார்க்ஸ் இடுப்பொருள், மனித உழைப்பு என்பதை அடிப்படையாக வைத்து தான் ‘உழைப்பு தான் உருவாக்கம்’ என்கிற அடிப்படையில் ”எல்லோர்க்கும், எல்லாம் பொது”, ”உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுப் படுங்கள்” என்று அறைகூவல் விடுத்தார். இந்த சிந்தாந்தத்தினை நம்பிய நாடுகள் இடது சாரி நாடுகளாக மாறின. இதை மறுத்து தனிநபர் பார்வைகள், பெரு நிறுவனங்கள் என திரும்பிய நாடுகள் வலது சாரி நாடுகளாக திரும்பின. இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் என எடுத்துக் கொண்ட பெரும்பாலான நாடுகள் இவை இரண்டுக்கும் நடுவில் உழல ஆரம்பித்தன. ஜவஹர்லால் நேருவின் ஜனநாயக சோஷலிசம் என்பதும் அந்த மாதிரியான ஒரு வகைமையே.

மார்க்ஸ் வாழ்ந்து மறைந்த ஐரோப்பாவிலேயே அவருடைய சிந்தாந்தத்தின் ‘மனிதநேய’ சங்கதிகளை (Welfare of Citizens) மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ’அரசே எல்லாவற்றையும் செய்யும்’ (State Ownership) என்கிற நிலையை பல நாடுகள் நிராகரித்தது. மார்க்ஸின் சித்தாந்த்தை ஏற்றுக் கொண்ட கிழக்கு ஐரோப்பா, சின்னபின்னமாகி, சிதறி இப்போது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தேறி வருகிறது.

இடதுசாரி தத்துவத்தினைத் தழுவிய கிழக்கு ஜெர்மனியும், முதலாளித்துவம் என்று முழுமையாக சொல்லாமல் போனாலும் பெரு நிறுவன சித்தாந்தையும், மனித நேயத்தையும் தழுவி எழும்பிய மேற்கு ஜெர்மனியும் பெரிய உதாரணம். பின்னாளில் மேற்கு ஜெர்மனி தான், கிழக்கு ஜெர்மனி திவால் ஆகாமல் காப்பாற்ற இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்தது. சமீபத்திய உதா. தென் கொரியா Vs. வட கொரியா.

19-ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ் முன் வைத்த பார்வைகள் தேவைப்பட்டன. அந்த காலக்கட்டத்தில் மனிதர்கள் வேளாண்மையிலிருந்து இயந்திர மயமான உழைப்பு சூழலுக்கு தயாராக நகரங்களுக்கு குடிப்பெயர்ந்தனர். தொழிற்சாலைகள் உருவாகின. ரயில் ரோடுகள் போடப் பட்டன. மின்சார கம்பங்கள் நிறுவப்பட்டன. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பெட்ரோலியப் பயன்பாடு கண்டறியப்பட்டு அதற்கான தேவைகள் உருவாயின. மார்க்ஸ் அந்த வகையில் முக்கியமானவரே.

இடுப்பொருள் + மனித உழைப்பு
=
பொருட்கள் & சேவைகள்
 

மனித உழைப்பு குறைவாக தேவைப்படுகின்ற, பல இடங்களில் தேவைப்படாத 21-ஆம் நூற்றாண்டில் அந்த பார்வைகள் காணாமல் போகின்றன.

இடுப் பொருள் +
அறிவேந்திரங்கள் +
கால் ஸ்பூன் அளவு மனித சிந்தனை
=
பொருட்கள் & சேவைகள். 

மனித உழைப்பின் தேவைகள் குறையும் போது மார்க்ஸின் சித்தாந்தம் அடி வாங்குகிறது. மனித உழைப்பு தான் எல்லாமே என்பதிலிருந்து அது மனிதர்களின் வாழ்வியலுக்காக தான் எல்லாமே என்று உருமாறுகிறது. அப்போது 'வியர்வையிலிருந்து உருவாகும் வருவாய்' என்பதாக இருந்த பார்வை 'வருவாயற்ற மனிதர்கள் இருக்கக் கூடாது' என்பதாக திசை மாறுகிறது.

இதற்கு இரண்டு முக்கியமான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

  1. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் “பொருட்களுக்கான” தேவைகள் அதிகமாக இருந்தது. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் “சேவைகளுக்கான” தேவைகள் அதிகமாக இருக்கிறது. பொருட்களையேக் கூட சேவைகளாக மாற்றுவதும் தொடர்ச்சியாக நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. (உ.தா கார் என்பது பொருள். டாக்சி என்பது சேவை. ஊபரும், ஓலாவும், பாஸ்ட் ட்ராக்கும் கார் வைத்திருக்க வேண்டிய தேவைகளைக் குறைத்து விட்டார்கள்.)
  2. மனித உழைப்பும், அதனால் உருவாகிய தொழிலாளர் / பணியாளர்களால் தான் உலகம் இயங்கியது. ஆனால் எப்போது மனித உழைப்பிற்கான தேவைகள் குறைய ஆரம்பித்து அதே சமயத்தில் உற்பத்தித்திறன் மனித உழைப்பை விட பல மடங்கு வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறதோ, அங்கே ’மனித உழைப்பு’ தேவை இல்லை. இருந்தாலும், அதற்கு மதிப்பில்லை.  

மருத்துவ தொழில்நுட்பமும், அறிவியலும் வளர வளர மனிதர்களின் வாழ்நாள் நீள ஆரம்பித்திருக்கிறது. செயற்கை உறுப்புகளோ, வாழ்நாள் நீட்டிப்பு சாத்தியங்களோ அடுத்த சில பத்தாண்டுகளில் வந்து விடும். மனித இனம் ஸ்துல வடிவமாகவோ, கணினி மெமரியாகவோ அறிபுனை கதைகளில் வருவதைப் போல “வாழ்வாங்கு” வாழ்வதென்பது அடுத்த 20 - 30 வருடங்களில் கை கூடும். ஆனால், இந்த “வாழ்வாங்கு” வாழ்தல் என்பது எதற்காக என்பது தான் முக்கியமான விவாதம்.

உலகின் 99% மக்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகள் பெரியதாய் எதுவுமே கிடையாது. தலைக்கு மேலே கூரை, மூன்று வேளை உணவு, அடுத்த சந்ததியினருக்கான அடிப்படைக் கல்வி, உத்திரவாதமுள்ள பாதுகாப்பான வாழ்க்கை, தெரிந்த வேலை. இவ்வளவே. கேட்க எளிதாக இருந்தாலும், இதை நவீன நாகரீக உலகம் சாதிக்கவே முடியவில்லை என்பது தான் யதார்த்தம்.

மனித உழைப்பு தான் வெளியேற்றப்பட்டு இருக்கிறதே தவிர, உற்பத்தித் திறனோ, உருவாக்கமோ குறையவில்லை. அதனால் தான் அமெரிக்காவில் தொடர்ச்சியாக வேலைவாய்ப்பின்மைப் பேசப்பட்டு வந்தாலும், ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன், வேலை வாய்ப்பு உயர்வாக இருந்த காலக்கட்டத்தை விட, அதிகமாக இருக்கிறது.

ஜ.மு.கூ - 2 கடைசி மூன்று வருடங்கள் & மோடியின் இரண்டரை ஆண்டுகள் என கண்களுக்கு தெரிந்து பெரிய மாற்றங்கள் எதுவுமே நடக்கவில்லையென்றாலும், இந்திய ஒன்றியத்தின் வளர்ச்சிக் குறையவே இல்லை. இத்தனைக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் இப்போது வருடத்திற்கு 2 கோடி பேருக்கு வேலை வாய்ப்பில்லை என்று கோஷமிடுகிறார்கள். Herein lies the greatest paradox.

வேலைகள் இல்லை. ஆனால் உற்பத்தியோ, திறனோ, உருவாக்கமோ, பயன்பாடோ குறையவில்லை. மாறாக, மனித இன வரலாற்றில் இல்லாத அளவிற்கு அதிகரித்து இருக்கிறது. அதனால் வளர்ச்சி விகிதங்கள் பெரிய அளவில் கீழே சரியவில்லை. இது தான் வெளிப் பார்வைக்கான ரிப்போர்ட் கார்டு.

ஆனால் உள்ளே நுழைந்தால் இதன் அபாயங்கள் தெளிவாய் தெரிகின்றன. வளரும் நாடுகள் அனைத்திலும் இளமையான மக்கள் தொகை. ஆனால் அதில் இளைஞர்களுக்கு வேலை இல்லை. வளர்ந்த நாடுகளில் மருத்துவ உதவியுடன் நூறு வயதுக்கு மேல் வாழும் முதியவர்கள், அவர்களால் உற்பத்தி எதுவும் கிடையாது. ஆனால் அவர்களை கொல்ல முடியாது. அதே சமயத்தில் உற்பத்திக் குறையவில்லை. பொருட்களும், சேவைகளும் பரவலாக கிடைக்கின்றன. இத்தனைக்கும் வளரும் நாடுகள் இன்னும் அறிவேந்திரங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்தக் கூட ஆரம்பிக்கவில்லை.

ஒரு பெரும் மத்திய தர வர்க்கம் உலகில் தொடர்ச்சியாக உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதன் தேவைகள், பார்வைகள், விருப்பு வெறுப்புகள் என தொடர்ச்சியாய் வாய்ப்புகளும் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் இவை பெரும்பாலும் Winners Take All என்கிற நிலையில் சில நிறுவனங்களோடு மட்டுமே போய் நின்று விட்டன.

உலக மத்திய தர வர்க்கத்தின் பெரும் பகுதி சில நிறுவனங்களின் வருவாயாக தொடர்ச்சியாக மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த நிறுவனங்களின் சேவைகள், பொருட்கள் மத்திய தர வர்க்கத்தின் தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக மாறி விட்டன. இதை அரசாங்கங்களால் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை. அதனால் தான் அரசு வரி விதிப்பு விவாதங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் பெருநிறுவனங்களின் லாபிகளுக்கு முன்பு அரசாங்கங்கள் பணிய வேண்டிய கட்டாயங்களும் இருக்கிறது.



இந்த நிலையில் தான் யு.பி.ஐ உள்ளே வருகிறது

யு.பி.ஐ என்பது ஒரு தனிநபரின் திறன் சார்ந்த (அ) திறன் அடிப்படையிலான வருமானமில்லை. அது ஒருவரின் உழைப்பு சார் கணக்குமில்லை. அது ஒருவரின் வயது, ஆணா, பெண்ணா, கல்வித்தகுதி என எதையும் கணக்கில் எடுக்காது. அதன் ஒரே அளவுக்கோல் நீங்கள் மனிதராக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவே.

2017 - 18 பட்ஜெட்டில் பேசப்படும் என்று எதிர்ப்பார்க்கப் பட்டு, ஆனால் பொருளாதார சர்வேயில் மட்டுமே தலைமை பொருளாதார ஆலோசகரால் இப்போதைக்கு முன் எடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. இனி இது தீவிரமாக இந்தியாவில் விவாதிக்கப்படும். அனைவருக்குமான குறைந்தபட்ச வருவாய் (Universal Basic Income) என்று பெயரில் இருந்தாலும், அனைவருக்கும் தர முடியுமா என்பது அடுத்த பத்தாண்டுகளில் தான் தெரியும். இப்போதைக்கு இந்தியாவில், வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே இருக்கும் மக்களுக்கு தங்கள் குறைந்த பட்ச வாழ்வாதார தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள என்ன பணம் தேவையோ அதை நேரடியாக தருவது தான் யு.பி.ஐ.

மாதா மாதம் உத்தரவாதமான வருமானம் என்பதே ஏழைகளுக்கு கொடுங்கனவு. அதை யு.பி.ஐ செய்யும். அது தான் அந்த கொடுங்கனவிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறுவதற்கான வழி.

நாளைக்கு என்ன கிடைக்கப் போகிறது என்று தெரியாத போது தான், வாழ்வின் மீதான பயம் வருகிறது. அது அவர்களை அடுத்த நாள் பணத்தைத் தவிர வேறு எதையும் சிந்திக்க விடாமல் செய்கிறது. அது பதட்டத்தையும், அழுத்தத்தையும் உருவாக்குகிறது. அது அவர்களை சட்டமீறலுக்கு தூண்டுகிறது. ’ஒண்ணுமே இல்லை, புடிச்சா என்ன ஜெயில்ல தானே போடுவானுங்க, பார்த்துப்போம்’ என அவநம்பிக்கையையும், விரக்தியையும் தருகிறது. இந்த பலவீனத்தை பெருநிறுவனங்கள், அரசுகள், தொழிலதிபர்கள், நடுத்தர வர்க்கம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. வன்முறை தான் வழி என ஆயுதமேந்த வைக்கிறது.

”எதுவுமே இல்லாமல் இருப்பது என்பதிலிருந்து, இருப்பவர்கள் இடமிருந்து அடித்து பிடுங்குதல் நியாயமே” என்கிற சாகச மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ராபின் ஹுட் கதைகள் காவியங்களாக மாறுகின்றன. சட்டத்தை மீறுதலும், அடித்து பிடுங்குதலும் ஹீரோயிசமாக பார்க்கப் படுகிறது.

இதை மாற்ற வேண்டுமானால் முதலில் அவர்களுக்கு நாளையைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும், உத்தரவாதத்தையும், அவர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள தேவைப்படும் குறைந்தப்பட்ச பணத்தையும் தருதல் அவசியம். நாட்டின் பெரிய ஜனத்திரளுக்கு அவர்கள் அடிப்படை தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ள தேவையான பணம் நிச்சயமாக கிடைக்கும் என்கிற certainity ஏகப்பட்ட சமூக மாற்றங்களை உருவாக்கும். அடுத்த நாள் பற்றி தெளிவாக சிந்திக்கும் ஒரு சாமான்ய மனம், வன்முறையாய் யோசிக்காது. அது வாழ்க்கையை, அதன் அடுத்த கட்டத்தை யோசிக்க ஆரம்பிக்கும். அது தான் யு.பி.ஐயின் அடிப்படையான நோக்கம்.

இந்த அடிப்படையான நோக்கத்தின் மீது செலுத்தப்படும் அரசியல்கள், மான்யங்கள் ரத்து, இதை எப்படி உருவாக்குவது என்பதெல்லாம் இயந்திர பேரலைகளை விட ஆழமாக சிந்திக்க, விவாதிக்க வேண்டிய விஷயங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக அடுத்த பகுதியில்.

Image Courtesy: Still from 'City of God' (2002)

(அலைகள் தொடரும்.....)

இந்த தொடரில் இதற்கு முன் வந்தவை

அலைகள் ஒய்வதில்லை - 1
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 2
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 3
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 4
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 5
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 6
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 7

Labels: , , , , ,


Comments:
இது அவ்வளவு எளிதானது அல்லவே. இது குறித்து ஹிண்டுவில் திரு. சம்பத் எழுதியதை படித்த போது அவ்வளவு எளிதாகப் படவில்லை. அவர் Finlandஐ மேற்கோள் காட்டி பேசியிருந்தார்.
 
எளிதா இல்லையா என்பதில்லை விவாதம். தேவையா, இல்லையா என்பது தான் விவாதம். இதன் operation, execution and most importantly funding எல்லாமே பெரிய சவால்கள் தான். ஆனால் மாறிக் கொண்டிருக்கும் உலகிற்கான சவால்களை இப்போது வைத்திருக்கும் monetary policy வைத்துக் கொண்டு சமாளிக்க முடியாது.
 
அனைத்து கட்டுரைகளையும் முழுதாக படித்தேன்.மிகப்பெரிய உழைப்பும்.அறிவும் இருக்கிறது.நமது 100 நாள் வேலைத்திட்டமும் நீங்கள் சொல்லுவ்துபோன்ற ஒரு வடிவமாகத்தான் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.விஞ்ஞானம் சிறிது சிறிதாக ஆயுளைக்கூட்டும்.அதே விஞ்ஞானம் மற்றொரு வடிவில்.போராகவோ இல்லை நோயாகவோ இயற்கை பேரழிவாகவோ சமன் படுத்தி விடும்.அரசாங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கத்தான்.எந்த இசங்களும் எல்லோருக்கும் எல்லாமும் கொடுப்பதாக இருக்காது.அம்பானிகளும்.போலிஸ் தடியடிகளும்.பசியோடு தூங்கப்பவனும் சூழப்பட்டதாகவே உலகம் இருக்கும்.200 நாடுகளிள் ஒரு சுவிட்சர்லாந்துவும்.ஒரு சோமாலியாவும்.இருப்பதே உலக பொருளாதாரமாக பார்க்கிறேன்.என்றாவது ஒரு நாள் உலகமே ஒற்றை நாடாகும் போது எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு கண்டிப்பாக தோன்றும்.நன்றி .உங்கள் எழுத்துக்கள் தொடரட்டும்.
 
அனைத்து கட்டுரைகளையும் முழுதாக படித்தேன்.மிகப்பெரிய உழைப்பும்.அறிவும் இருக்கிறது.நமது 100 நாள் வேலைத்திட்டமும் நீங்கள் சொல்லுவ்துபோன்ற ஒரு வடிவமாகத்தான் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.விஞ்ஞானம் சிறிது சிறிதாக ஆயுளைக்கூட்டும்.அதே விஞ்ஞானம் மற்றொரு வடிவில்.போராகவோ இல்லை நோயாகவோ இயற்கை பேரழிவாகவோ சமன் படுத்தி விடும்.அரசாங்கள் மாறிக்கொண்டே இருக்கத்தான்.எந்த இசங்களும் எல்லோருக்கும் எல்லாமும் கொடுப்பதாக இருக்காது.அம்பானிகளும்.போலிஸ் தடியடிகளும்.பசியோடு தூங்கப்பவனும் சூழப்பட்டதாகவே உலகம் இருக்கும்.200 நாடுகளிள் ஒரு சுவிட்சர்லாந்துவும்.ஒரு சோமாலியாவும்.இருப்பதே உலக பொருளாதாரமாக பார்க்கிறேன்.என்றாவது ஒரு நாள் உலகமே ஒற்றை நாடாகும் போது எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு கண்டிப்பாக தோன்றும்.நன்றி .உங்கள் எழுத்துக்கள் தொடரட்டும்.
 
Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]



Links to this post:

Create a Link



<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Subscribe to Posts [Atom]