Feb 7, 2017

அலைகள் ஒய்வதில்லை - பகுதி 8


”Medical Science equality has increased the longevity of life.
Social economic inequality is forcing people to end their life prematurely" 

+++++

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பின்னான காலக்கட்டங்களில் உலக அரசுகளின் கொள்கை (Policy) முடிவுகள் அத்தனையுமே வலது, இடது, நடுவிலிருந்து கொஞ்சமாய் வலது, கொஞ்சமாய் இடது என்பதாக தான் இருந்தது. வலது, இடது பொருளாதாரப் பார்வைகளின் அடிப்படை காரல் மார்க்ஸின் “மூலதனம்” தான்.

மார்க்ஸ் இடுப்பொருள், மனித உழைப்பு என்பதை அடிப்படையாக வைத்து தான் ‘உழைப்பு தான் உருவாக்கம்’ என்கிற அடிப்படையில் ”எல்லோர்க்கும், எல்லாம் பொது”, ”உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுப் படுங்கள்” என்று அறைகூவல் விடுத்தார். இந்த சிந்தாந்தத்தினை நம்பிய நாடுகள் இடது சாரி நாடுகளாக மாறின. இதை மறுத்து தனிநபர் பார்வைகள், பெரு நிறுவனங்கள் என திரும்பிய நாடுகள் வலது சாரி நாடுகளாக திரும்பின. இங்கே கொஞ்சம், அங்கே கொஞ்சம் என எடுத்துக் கொண்ட பெரும்பாலான நாடுகள் இவை இரண்டுக்கும் நடுவில் உழல ஆரம்பித்தன. ஜவஹர்லால் நேருவின் ஜனநாயக சோஷலிசம் என்பதும் அந்த மாதிரியான ஒரு வகைமையே.

மார்க்ஸ் வாழ்ந்து மறைந்த ஐரோப்பாவிலேயே அவருடைய சிந்தாந்தத்தின் ‘மனிதநேய’ சங்கதிகளை (Welfare of Citizens) மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு ’அரசே எல்லாவற்றையும் செய்யும்’ (State Ownership) என்கிற நிலையை பல நாடுகள் நிராகரித்தது. மார்க்ஸின் சித்தாந்த்தை ஏற்றுக் கொண்ட கிழக்கு ஐரோப்பா, சின்னபின்னமாகி, சிதறி இப்போது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தேறி வருகிறது.

இடதுசாரி தத்துவத்தினைத் தழுவிய கிழக்கு ஜெர்மனியும், முதலாளித்துவம் என்று முழுமையாக சொல்லாமல் போனாலும் பெரு நிறுவன சித்தாந்தையும், மனித நேயத்தையும் தழுவி எழும்பிய மேற்கு ஜெர்மனியும் பெரிய உதாரணம். பின்னாளில் மேற்கு ஜெர்மனி தான், கிழக்கு ஜெர்மனி திவால் ஆகாமல் காப்பாற்ற இரண்டையும் ஒருங்கிணைத்தது. சமீபத்திய உதா. தென் கொரியா Vs. வட கொரியா.

19-ஆம் நூற்றாண்டில் மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ் முன் வைத்த பார்வைகள் தேவைப்பட்டன. அந்த காலக்கட்டத்தில் மனிதர்கள் வேளாண்மையிலிருந்து இயந்திர மயமான உழைப்பு சூழலுக்கு தயாராக நகரங்களுக்கு குடிப்பெயர்ந்தனர். தொழிற்சாலைகள் உருவாகின. ரயில் ரோடுகள் போடப் பட்டன. மின்சார கம்பங்கள் நிறுவப்பட்டன. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் பெட்ரோலியப் பயன்பாடு கண்டறியப்பட்டு அதற்கான தேவைகள் உருவாயின. மார்க்ஸ் அந்த வகையில் முக்கியமானவரே.

இடுப்பொருள் + மனித உழைப்பு
=
பொருட்கள் & சேவைகள்
 

மனித உழைப்பு குறைவாக தேவைப்படுகின்ற, பல இடங்களில் தேவைப்படாத 21-ஆம் நூற்றாண்டில் அந்த பார்வைகள் காணாமல் போகின்றன.

இடுப் பொருள் +
அறிவேந்திரங்கள் +
கால் ஸ்பூன் அளவு மனித சிந்தனை
=
பொருட்கள் & சேவைகள். 

மனித உழைப்பின் தேவைகள் குறையும் போது மார்க்ஸின் சித்தாந்தம் அடி வாங்குகிறது. மனித உழைப்பு தான் எல்லாமே என்பதிலிருந்து அது மனிதர்களின் வாழ்வியலுக்காக தான் எல்லாமே என்று உருமாறுகிறது. அப்போது 'வியர்வையிலிருந்து உருவாகும் வருவாய்' என்பதாக இருந்த பார்வை 'வருவாயற்ற மனிதர்கள் இருக்கக் கூடாது' என்பதாக திசை மாறுகிறது.

இதற்கு இரண்டு முக்கியமான காரணங்கள் இருக்கின்றன.

  1. 19-ஆம் நூற்றாண்டில் “பொருட்களுக்கான” தேவைகள் அதிகமாக இருந்தது. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் “சேவைகளுக்கான” தேவைகள் அதிகமாக இருக்கிறது. பொருட்களையேக் கூட சேவைகளாக மாற்றுவதும் தொடர்ச்சியாக நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது. (உ.தா கார் என்பது பொருள். டாக்சி என்பது சேவை. ஊபரும், ஓலாவும், பாஸ்ட் ட்ராக்கும் கார் வைத்திருக்க வேண்டிய தேவைகளைக் குறைத்து விட்டார்கள்.)
  2. மனித உழைப்பும், அதனால் உருவாகிய தொழிலாளர் / பணியாளர்களால் தான் உலகம் இயங்கியது. ஆனால் எப்போது மனித உழைப்பிற்கான தேவைகள் குறைய ஆரம்பித்து அதே சமயத்தில் உற்பத்தித்திறன் மனித உழைப்பை விட பல மடங்கு வளர்ச்சி அடைந்திருக்கிறதோ, அங்கே ’மனித உழைப்பு’ தேவை இல்லை. இருந்தாலும், அதற்கு மதிப்பில்லை.  

மருத்துவ தொழில்நுட்பமும், அறிவியலும் வளர வளர மனிதர்களின் வாழ்நாள் நீள ஆரம்பித்திருக்கிறது. செயற்கை உறுப்புகளோ, வாழ்நாள் நீட்டிப்பு சாத்தியங்களோ அடுத்த சில பத்தாண்டுகளில் வந்து விடும். மனித இனம் ஸ்துல வடிவமாகவோ, கணினி மெமரியாகவோ அறிபுனை கதைகளில் வருவதைப் போல “வாழ்வாங்கு” வாழ்வதென்பது அடுத்த 20 - 30 வருடங்களில் கை கூடும். ஆனால், இந்த “வாழ்வாங்கு” வாழ்தல் என்பது எதற்காக என்பது தான் முக்கியமான விவாதம்.

உலகின் 99% மக்களின் எதிர்ப்பார்ப்புகள் பெரியதாய் எதுவுமே கிடையாது. தலைக்கு மேலே கூரை, மூன்று வேளை உணவு, அடுத்த சந்ததியினருக்கான அடிப்படைக் கல்வி, உத்திரவாதமுள்ள பாதுகாப்பான வாழ்க்கை, தெரிந்த வேலை. இவ்வளவே. கேட்க எளிதாக இருந்தாலும், இதை நவீன நாகரீக உலகம் சாதிக்கவே முடியவில்லை என்பது தான் யதார்த்தம்.

மனித உழைப்பு தான் வெளியேற்றப்பட்டு இருக்கிறதே தவிர, உற்பத்தித் திறனோ, உருவாக்கமோ குறையவில்லை. அதனால் தான் அமெரிக்காவில் தொடர்ச்சியாக வேலைவாய்ப்பின்மைப் பேசப்பட்டு வந்தாலும், ஒட்டு மொத்த உற்பத்தித் திறன், வேலை வாய்ப்பு உயர்வாக இருந்த காலக்கட்டத்தை விட, அதிகமாக இருக்கிறது.

ஜ.மு.கூ - 2 கடைசி மூன்று வருடங்கள் & மோடியின் இரண்டரை ஆண்டுகள் என கண்களுக்கு தெரிந்து பெரிய மாற்றங்கள் எதுவுமே நடக்கவில்லையென்றாலும், இந்திய ஒன்றியத்தின் வளர்ச்சிக் குறையவே இல்லை. இத்தனைக்கும் எதிர்க்கட்சிகள் இப்போது வருடத்திற்கு 2 கோடி பேருக்கு வேலை வாய்ப்பில்லை என்று கோஷமிடுகிறார்கள். Herein lies the greatest paradox.

வேலைகள் இல்லை. ஆனால் உற்பத்தியோ, திறனோ, உருவாக்கமோ, பயன்பாடோ குறையவில்லை. மாறாக, மனித இன வரலாற்றில் இல்லாத அளவிற்கு அதிகரித்து இருக்கிறது. அதனால் வளர்ச்சி விகிதங்கள் பெரிய அளவில் கீழே சரியவில்லை. இது தான் வெளிப் பார்வைக்கான ரிப்போர்ட் கார்டு.

ஆனால் உள்ளே நுழைந்தால் இதன் அபாயங்கள் தெளிவாய் தெரிகின்றன. வளரும் நாடுகள் அனைத்திலும் இளமையான மக்கள் தொகை. ஆனால் அதில் இளைஞர்களுக்கு வேலை இல்லை. வளர்ந்த நாடுகளில் மருத்துவ உதவியுடன் நூறு வயதுக்கு மேல் வாழும் முதியவர்கள், அவர்களால் உற்பத்தி எதுவும் கிடையாது. ஆனால் அவர்களை கொல்ல முடியாது. அதே சமயத்தில் உற்பத்திக் குறையவில்லை. பொருட்களும், சேவைகளும் பரவலாக கிடைக்கின்றன. இத்தனைக்கும் வளரும் நாடுகள் இன்னும் அறிவேந்திரங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்தக் கூட ஆரம்பிக்கவில்லை.

ஒரு பெரும் மத்திய தர வர்க்கம் உலகில் தொடர்ச்சியாக உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதன் தேவைகள், பார்வைகள், விருப்பு வெறுப்புகள் என தொடர்ச்சியாய் வாய்ப்புகளும் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் இவை பெரும்பாலும் Winners Take All என்கிற நிலையில் சில நிறுவனங்களோடு மட்டுமே போய் நின்று விட்டன.

உலக மத்திய தர வர்க்கத்தின் பெரும் பகுதி சில நிறுவனங்களின் வருவாயாக தொடர்ச்சியாக மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. இந்த நிறுவனங்களின் சேவைகள், பொருட்கள் மத்திய தர வர்க்கத்தின் தவிர்க்க முடியாத அங்கமாக மாறி விட்டன. இதை அரசாங்கங்களால் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை. அதனால் தான் அரசு வரி விதிப்பு விவாதங்கள் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஆனால் பெருநிறுவனங்களின் லாபிகளுக்கு முன்பு அரசாங்கங்கள் பணிய வேண்டிய கட்டாயங்களும் இருக்கிறது.



இந்த நிலையில் தான் யு.பி.ஐ உள்ளே வருகிறது

யு.பி.ஐ என்பது ஒரு தனிநபரின் திறன் சார்ந்த (அ) திறன் அடிப்படையிலான வருமானமில்லை. அது ஒருவரின் உழைப்பு சார் கணக்குமில்லை. அது ஒருவரின் வயது, ஆணா, பெண்ணா, கல்வித்தகுதி என எதையும் கணக்கில் எடுக்காது. அதன் ஒரே அளவுக்கோல் நீங்கள் மனிதராக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவே.

2017 - 18 பட்ஜெட்டில் பேசப்படும் என்று எதிர்ப்பார்க்கப் பட்டு, ஆனால் பொருளாதார சர்வேயில் மட்டுமே தலைமை பொருளாதார ஆலோசகரால் இப்போதைக்கு முன் எடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. இனி இது தீவிரமாக இந்தியாவில் விவாதிக்கப்படும். அனைவருக்குமான குறைந்தபட்ச வருவாய் (Universal Basic Income) என்று பெயரில் இருந்தாலும், அனைவருக்கும் தர முடியுமா என்பது அடுத்த பத்தாண்டுகளில் தான் தெரியும். இப்போதைக்கு இந்தியாவில், வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே இருக்கும் மக்களுக்கு தங்கள் குறைந்த பட்ச வாழ்வாதார தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள என்ன பணம் தேவையோ அதை நேரடியாக தருவது தான் யு.பி.ஐ.

மாதா மாதம் உத்தரவாதமான வருமானம் என்பதே ஏழைகளுக்கு கொடுங்கனவு. அதை யு.பி.ஐ செய்யும். அது தான் அந்த கொடுங்கனவிலிருந்து அவர்கள் வெளியேறுவதற்கான வழி.

நாளைக்கு என்ன கிடைக்கப் போகிறது என்று தெரியாத போது தான், வாழ்வின் மீதான பயம் வருகிறது. அது அவர்களை அடுத்த நாள் பணத்தைத் தவிர வேறு எதையும் சிந்திக்க விடாமல் செய்கிறது. அது பதட்டத்தையும், அழுத்தத்தையும் உருவாக்குகிறது. அது அவர்களை சட்டமீறலுக்கு தூண்டுகிறது. ’ஒண்ணுமே இல்லை, புடிச்சா என்ன ஜெயில்ல தானே போடுவானுங்க, பார்த்துப்போம்’ என அவநம்பிக்கையையும், விரக்தியையும் தருகிறது. இந்த பலவீனத்தை பெருநிறுவனங்கள், அரசுகள், தொழிலதிபர்கள், நடுத்தர வர்க்கம் பயன்படுத்திக் கொள்கிறது. வன்முறை தான் வழி என ஆயுதமேந்த வைக்கிறது.

”எதுவுமே இல்லாமல் இருப்பது என்பதிலிருந்து, இருப்பவர்கள் இடமிருந்து அடித்து பிடுங்குதல் நியாயமே” என்கிற சாகச மனநிலையை உருவாக்குகிறது. ராபின் ஹுட் கதைகள் காவியங்களாக மாறுகின்றன. சட்டத்தை மீறுதலும், அடித்து பிடுங்குதலும் ஹீரோயிசமாக பார்க்கப் படுகிறது.

இதை மாற்ற வேண்டுமானால் முதலில் அவர்களுக்கு நாளையைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும், உத்தரவாதத்தையும், அவர்கள் தங்கள் விருப்பப்படி அடிப்படைத் தேவைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள தேவைப்படும் குறைந்தப்பட்ச பணத்தையும் தருதல் அவசியம். நாட்டின் பெரிய ஜனத்திரளுக்கு அவர்கள் அடிப்படை தேவைகளைக் கவனித்துக் கொள்ள தேவையான பணம் நிச்சயமாக கிடைக்கும் என்கிற certainity ஏகப்பட்ட சமூக மாற்றங்களை உருவாக்கும். அடுத்த நாள் பற்றி தெளிவாக சிந்திக்கும் ஒரு சாமான்ய மனம், வன்முறையாய் யோசிக்காது. அது வாழ்க்கையை, அதன் அடுத்த கட்டத்தை யோசிக்க ஆரம்பிக்கும். அது தான் யு.பி.ஐயின் அடிப்படையான நோக்கம்.

இந்த அடிப்படையான நோக்கத்தின் மீது செலுத்தப்படும் அரசியல்கள், மான்யங்கள் ரத்து, இதை எப்படி உருவாக்குவது என்பதெல்லாம் இயந்திர பேரலைகளை விட ஆழமாக சிந்திக்க, விவாதிக்க வேண்டிய விஷயங்கள். அவை ஒவ்வொன்றாக அடுத்த பகுதியில்.

Image Courtesy: Still from 'City of God' (2002)

(அலைகள் தொடரும்.....)

இந்த தொடரில் இதற்கு முன் வந்தவை

அலைகள் ஒய்வதில்லை - 1
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 2
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 3
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 4
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 5
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 6
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 7

Labels: , , , , ,


Feb 5, 2017

அலைகள் ஒய்வதில்லை - பகுதி 7

”I never once considered that it was appropriate to put taxpayer money on the line in resolving Lehman Brothers. A Fed loan to Lehman Brothers would not have prevented a bankruptcy"

- Henry 'Hank' Paulson, Treasury Secretary to USA

+++++
செப்டம்பர் 15, 2008. 


லேமென் பிரதர்ஸ் என்கிற நிதி தரகு நிறுவனம் வீழ்ந்தது. அந்த வீழ்ச்சி தான் பொருளாதார மந்தநிலையை உருவாக்கியது. அடுத்த சில வாரங்களில் கிட்டத்திட்ட எந்த வங்கியும், அடுத்த வங்கியை நம்ப மறுத்தன. ஒட்டு மொத்த நிதிப் பொருளாதார அடிப்படைகளும் ஆட்டம் கண்டன. உலகம் திரும்பவும் 1930களின் பெரு பொருளாதார வீழ்ச்சிக்குப் போனது. அன்றைக்குப் போனது பத்து வருடங்களாகியும் முழுமையாக மீளவே முடியவில்லை.

லேமென் பிரதர்ஸ் கவிழ்ந்தது, சப் ப்ரைம் மார்ட்கேஜ் சிக்கல்கள், பங்குச்சந்தை தரகு நிறுவனங்களின் போங்காட்டங்கள், பெரு நிதி நிறுவனங்களின் அராஜகங்கள் என எல்லாவற்றையும் தாண்டி இதன் அடிப்படை கண்ணிகள் வேறு ஒரு விஷயத்தில் குடிக் கொண்டிருந்தது. அது அரசாங்கங்கள் மக்களுக்கு தர வேண்டிய ஒய்வூதியம்.

70களின் பெட்ரோலிய சிக்கல்கள், 80களுக்கு பின்னான முன்னேற்றங்கள், 90களின் பின்னால் நடந்த வளைகுடா சண்டைகள் என அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சரிய ஆரம்பித்த காலக் கட்டம். கூடவே 90களுக்கு பின் இணையம் வர ஆரம்பித்தது. தொழில்நுட்பம் வளர ஆரம்பித்தது. 2000களில் டாட் காம் வீழ்ச்சியெல்லாம் வந்தாலுமே கூட உணவு, உடை, மூச்சுக் காற்று போல திறன் பேசிகள், இணையம், மெசேஜிங், சமூக வலைத்தளங்கள், மின் வணிகம், மின் பரிவர்த்தனை வளர ஆரம்பித்தது.

அமெரிக்கா ஒரு தொழிற்சாலைகளின் நாடு (தொழில்நுட்பம், சிலிக்கன் பள்ளத்தாக்கெல்லாம் 80களுக்கு பின்னாடி வந்தது. இன்றளவும் டெட்ராய்டிற்கான மரியாதையே வேறு) அதன் யூனியன்கள் பலமானவை. அதனால் காப்பீடு, ஒய்வூதியம், ஒய்வு, 8 மணி நேர வேலை என்பதெல்லாம் தெளிவாக வரையறுக்கப் பட்டவை. நிறுவனங்கள் பணியாளர்களை ஏமாற்ற முடியாது. Class Action Suite எனப்படும் பல தனிநபர்கள் ஒன்று சேர்ந்து நிறுவனத்தின் மீதோ, அரசின் மீதோ வழக்கு தொடுத்தால் தப்ப முடியாது. ஒரு பக்கம் போர்கள், இன்னொரு பக்கம் வயதாகிக் கொண்டேப் போகும் மக்கள் தொகை என உருவான சிக்கலில் 80களின் இறுதியில் கிளம்பியது தான் ஏகப்பட நிதி சார், கணக்கியல் உட்டாலக்கடிகள்.

இது தாண்டி, மருத்துவ அறிவியலின் வளர்ச்சி, நீண்ட வாழ்நாள் என ஒய்வூதியம் தரப் பட வேண்டிய காலம் நீண்டதும் ஒரு காரணம். ஆக இது ஒரு double whammy. ஒரு பக்கம் இந்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றியே ஆக வேண்டிய அரசு அழுத்தம். இன்னொரு பக்கம் அதிக ரிட்டர்னுக்கான தேடல்கள். அப்படி போய் எல்லா சாத்தியங்களின் மீதும் பணம் போட்டு, வீழ்ந்தது தான் 2008 பொருளாதார வீழ்ச்சியின் அடிப்படை.

ஏனென்றால் வெறும் அரசு பத்திரங்களில் செய்யும் முதலீட்டால் வரும் வட்டிப் பணத்தை வைத்துக் கொண்டு  ஒய்வூதிய நிறுவனங்கள் பென்ஷனைத் தர முடியாது. அதிக வட்டி பெற வேண்டுமென்றால், அரசை தாண்டி தனியார் நிறுவனங்களில் முதலீடு செய்ய வேண்டும். அதை சந்தைகளிலோ அல்லது சந்தை சார்ந்த திட்டங்களிலோக் கொண்டு வந்தால் தான் அதிக ரிட்டர்ன் கிடைக்கும். அப்படி திறக்கப் பட்டது தான் ஒய்வூதியத்திற்கான, காப்பீட்டிற்கான சந்தை முதலீடுகள். அதனுடைய தொடர் விளைவு தான் வீழ்ச்சி.

இது அமெரிக்காவின் கதை மட்டும் கிடையாது. பெருமளவு ஐரோப்பாவின் கதையும் கூட. இதனுடைய இன்னொரு வடிவம் தான் ஜப்பானின் நினைத்துப் பார்க்க முடியாது வளர்ச்சியும், கடந்த 15 ஆண்டுகளாக அந்த நாட்டின் தேக்க நிலையும். உலகமயமாக்கப்பட்ட பின்னாலான இந்தியாவிலும் இதே நிலை தான். அது வரை அரசாங்கம் எல்லாவற்றையும் கட்டுக்குள் வைத்திருந்தது. தனியார் மயமாக்கப்பட்டப் பிறகு, அரசு நிறுவனங்கள் தேங்க ஆரம்பித்தன. பல உடைய ஆரம்பித்தன. பலவற்றிலிருந்து அரசுக்கு வரும் டிவிடெண்ட் வருமானம் குறைய ஆரம்பித்தது. ஆனாலும் இன்று வரைக்கும் அரசு தான் இந்தியாவின் மிகப் பெரிய எம்ப்ளாயர். அதனால் பி.எப், ஈ.பி.எப், ஈ.எஸ்.ஐ என சேர்த்து, பணியாளர்கள் இறக்கும் வரை பென்ஷன் தர வேண்டிய கட்டாயமிருந்தது. சராசரி இந்தியர்களின் வாழ்நாளும் தொடர்ச்சியாக அதிகரித்துக் கொண்டேப் போகிறது. அதனால் தான் போன ஐ.மு.கூ அரசின் நேரடி ஒய்வூதிய திட்டத்திலிருந்து, தேசிய பென்ஷன் திட்டத்துக்கு தொழிற்சங்கங்களில் கடுமையான எதிர்ப்பு இருந்தது. ஆனால் வழக்கம் போல அமெரிக்காவில் அடித்து துவைக்கப்பட்டு காலாவதியான திட்டங்களை தான் நாம் “முன்னேற்றம்” என்கிறப் பெயரில் இந்தியாவில் தூசு தட்டுகிறோம் என்பதும் உண்மை. இதன் சிக்கல்கள் அடுத்த 10-15 ஆண்டுகளில் தெரிய வரலாம்.

இதற்கும் யு.பி.ஐவிற்கும் என்ன சம்பந்தம் ?
இருக்கிறது.

தங்களுடைய வாழ்நாள் சேமிப்பும், ஒய்வூதிய வாக்குறுதிகளும் ஒரு கணத்தில் காணாமல் போனதாலும், வேலைக்கு போக முடியாத வயதான சூழலில் வாழ்வாதார தேவைகளுக்காக அடுத்தவர்களின் கையை எதிர்ப்பார்க்க வேண்டிய சூழல் வந்ததாலும் முதியவர்கள் வெகுண்டார்கள். பொருளாதார மந்தம், அதனால் உருவான வேலை வாய்ப்பின்மை, அதனூடே உருவான தொழில்நுட்ப வேலை நீக்கம் என்கிற சுழற்சியில் இளைஞர்களும், மத்திய தர வர்க்கமும் கோவத்தோடு சாலைக்கு வர ஆரம்பித்தார்கள். அது தான் அமெரிக்காவில் ட்ரம்பின் வளர்ச்சி. அது தான் பிரிட்டன் ஐரோப்பிய ஒன்றியத்திலிருந்து வெளியேற வாக்களித்தற்கான ஆரம்பம். அது தான் பிலிப்பைன்ஸில் ட்கார்த்தேயின் வரவு. அது தான் பாப்புலிச வலதுசாரி ஆளுமைகளின் உலகளாவிய எழுச்சி, இந்தியாவின் மோடி உட்பட. அது தான் அமெரிக்காவின் ’அமெரிக்கா முதலில்’ என்று சொல்ல வைத்தது. அது தான் ஐரோப்பாவில் ‘வந்தேறிகளே வெளியே போ’ என சொல்லும் இனவாத குழுக்களின் வளர்ச்சியாக இருக்கிறது.

உண்மையில் பொருளாதார சித்தாந்தங்கள் என்பவை போன நூற்றாண்டில் சொன்னதுப் போல வெறுமனே வலது சாரி, இடது சாரி என்று கறாராக பிரிக்க முடியாத படி 20-ஆம் நூற்றாண்டிலும், 21-ன் ஆரம்பத்திலும் இணைய ஆரம்பித்து விட்டன. ஒபாமா மாதிரியான ஒரு அதிபர், அனைவருக்குமான மருத்துவ நலம் பேசுகிறார். சீனாவும், ரஷ்யாவும் அரசு நிறுவனங்களை, அரசுக்கு இணைக்கமாக இருக்கும் தனியார் நிறுவனங்களை உலகம் முழுக்கக் கொண்டு செல்லுகிறார்கள். எது வலது, எது இடது என்பதற்கான எல்லைக் கோடுகள் அழிக்கப்பட்டு வலது இடதிலும், இடது வலதிலும் சங்கமித்து விட்டன.

இந்த சூழலில் தான் அறிவேந்திரங்களின் எழுச்சி, நான்காவது பேரலை, மென்பொருளாக்கம் என  ஏற்கனவே சிதைந்துப் போய் இருக்கின்ற சமூக நம்பிக்கைகளை, நவீன உலகம் மேலும் சிக்கலாக்கி இருக்கிறது. தொழில்நுட்பமும், இணையமும், டிஜிட்டல் பிட்களும் உலகினை சமப்படுத்தி விட்டன, ஆனால் வாழ்வாதார கேள்விகள் உலகமெங்கும் எழுந்திருக்கின்றன. சின்ன நாடுகள் இதைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு பெரு நிறுவனங்களை தங்களின் வழியாக வர்த்தகம் செய்ய சொல்லி வரி ஏய்ப்பினை செய்ய முனைகின்றன.

ஆக வரி வருமானம் அரசுகளுக்குப் போதுமானதாக இல்லை. அதை ஏற்றவும் முடியாது. பேரலையை தடுக்கவும் முடியாது. மக்களும் சிஸ்டத்தின் மீது கடுங்கோவத்தோடு இருக்கிறார்கள். இடியாப்ப சிக்கல். இது எளிமையாக புரிந்துக் கொள்ளக் கூடிய, உணர முடிகிற, அரசமைப்புகளால் திட்டங்கள் தீட்டி மாற்றி அமைக்க முடிகிற, தனியார் நிறுவனங்கள் தொழில்நுட்பத்தை வைத்து தீர்க்க நினைக்கக் கூடிய எளிமையான சமூக சிக்கல் கிடையாது. 21-ஆம் நூற்றாண்டில் பல அடுக்குகள், போக்குகள், பார்வைகள், அதிர்வலைகள் ஏற்படுத்தக் கூடிய ஆகப் பெரிய சிக்கல் இது தான்.

இந்த சிக்கலின் அடிப்படையானது, டிஜிட்டலாய் மக்களுக்கு எல்லாமே கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறது. ஆனால் வாழ்வியலாய் செலவு செய்ய, வாங்க, அனுபவிக்க பணமில்லை. இந்த டிஜிட்டல் டிவைடு உருவாக்கி இருக்கக் கூடிய சமூக சீர்குலைவினை கையாளத் தெரியாமல் அரசுகள் திணறுகின்றன.

இந்தியா போன்ற நாட்டில் மான்யங்கள் ஒரு பக்கமாகவும், வேலைவாய்ப்பின்மை இன்னொரு பக்கமாகவும் தலைவிரித்து ஆடுகிறது. மான்யங்களை கொடுக்காமல் சமூக நீதியை நிலை நாட்டவும் முடியாது. வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே இருப்பவர்களை அந்த நிலையிலிருந்து மீட்டு மத்திய தர வர்க்கமாக மாற்ற வேண்டிய அளவிற்கு தொழில்களோ, வேலை வாய்ப்புகளோ உருவாக்கவும் முடியாது. அதை செய்ய வேண்டுமானால், தனியார் நிறுவனங்களுக்கு தான் சந்தையை திறக்க வேண்டும். திறந்தால் அவர்களுக்கான சலுகைகள் இல்லாமல் அவர்கள் முதலீடு செய்ய மாட்டார்கள். முதலீடு செய்பவர் அதிக வருவாயையும், ROIயையும் எதிர்ப்பார்ப்பார்கள். அதை மனிதர்களை வைத்து செய்வதை விட அறிவேந்திரங்களை வைத்து செய்வதால் தான் அடைய முடியும். ஆக சந்தையை முழுமையாக திறந்தாலும், ஒரு பெரும் ஜனத்திரளை பொருளாதார அடிப்படையில் அடுத்த அடுக்குக்குக் கொண்டு செல்ல முடியாது. அதை செய்யாமல் இருந்தால் அடுத்த தேர்தலில் ஒட்டு விழாது. அதற்காக வாரி இறைக்கவும் முடியாது. ஒரு அரசாங்கம் மக்களைக் காக்க என்ன தா செய்ய முடி

இதை வெவ்வேறு நாடுகள், வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக எடைப் போட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. சில நாடுகளில் இளைஞர்கள் இல்லை, ஆனால் வளமிருக்கிறது, பணமிருக்கிறது. சில நாடுகளில் ஏழ்மை தறிக்கெட்டு ஒடுகிறது, அரசால் திட்டங்கள் போட்டு அதை சீர் செய்ய முடியவில்லை. சில நாடுகளில் இந்தியா மாதிரியான வளரும் நாடுகளில் பல்வேறு சமூகப் பொருளாதார அடுக்குகள், கூடவே சாதீயரீதியிலான பொருளாதார அடக்குமுறையும் இருக்கிறது.

மக்களின் அழுத்தம், அடக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் கோவம், விரக்தி மனோபாவம், கையறு நிலை, சுயகழிவிரக்கம், பணமின்மை, வேலையின்மை, சமூக அங்கீகாரமின்மை என நீளும் சமூக சிக்கல்கள் எப்போது எரிமலையாய் வெடிக்குமென்று தெரியாது. ஆனால்  எல்லா அரசுகளுமே உள்ளூர புகைந்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த கனலை புரிந்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அதை முழுமையாக தீர்க்க முடியாமல் போனாலும், அதை ஒரளவாவது குளிர்விக்க கையில் எடுத்திருக்கும் ஆயுதம் தான் “எல்லோருக்குமான அடிப்படை வருவாய்” ( Universal Basic Income )

இதை எப்படி எதிர்கொள்வது, யாருக்கெல்லாம் கொடுப்பது, இதற்கான நிதி ஆதாரங்களை எப்படி உருவாக்குவது என்பது அடுத்த பகுதியில்.

(அலைகள் தொடரும்.....)

இந்த தொடரில் இதற்கு முன் வந்தவை

அலைகள் ஒய்வதில்லை - 1
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 2
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 3
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 4
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 5
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 6

Labels: , , , , ,


Feb 3, 2017

அலைகள் ஒய்வதில்லை - பகுதி 6

Universal Basic Income (UBI) என்பது வளர்ந்த நாடுகளிலும், வளரும் நாடுகளிலும் கடந்த நான்கைந்து வருடங்களாக, மிகத் தீவிரமாக, தொடர்ச்சியாக, விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கக் கூடிய ஒரு திட்டம். இது ஒன்றும் புதிய நவயுக சிந்தனையெல்லாம் கிடையாது. மக்கள் வருவாய், அடிப்படை வருவாய், குறைந்தப் பட்ச உத்தரவாதமான வருமானம் என்றெல்லாம் 1500 வருடங்களாக விவாதிக்கப்படும் சங்கதி.

இஸ்லாம் உருவான காலக்கட்டத்திற்கு பிறகு உருவான காலிப்பாக்கள் என்றழைக்கப்படும், நபிகள் நாயகத்தின் வழித்தோன்றல்கள் இதை செய்திருக்கிறார்கள். முதல் காலீப்பாவான் அபு பக்கீர் தன்னுடைய அரசின் கீழ் ஆண், பெண், குழந்தைகள், முதியவர்கள் என அனைவருக்கும் அன்றைய காலக்கட்டத்தில் 10 திர்ஹாம் கொடுத்திருக்கிறார். அது பின்னால் 20 திர்ஹாம்களாக மாறி இருந்து இருக்கிறது.

தாமஸ் மோர் எழுதி (1497 - 1535) அவர் பங்குப் பெற்றிருந்த மனிதவியலாளர்கள் (Humanists) அமைப்பு ‘யுடோபியா’ என்கிற 1516-ஆம் ஆண்டு வெளியான புத்தகத்தில் தேவாலயங்களின் பணியாக அனைவருக்குமான வருவாயினை தர வேண்டும் என்று சொல்லி இருக்கிறது. ஐரோப்பிய கண்டத்தில் அந்த காலக்கட்டத்தில் நிலவிய தேவாலய கண்ணோட்டத்தில் (இறைவன் ஒருவனே; நாம் அனைவரும் அவன் பிள்ளைகளே; இறைவன் நமக்களித்த இந்த பெருஞ்செல்வத்தை அனைவரோடு பங்கிட்டுக் கொண்டு வாழ்தலே, மனித வாழ்வின் மாண்பு etc) உருவான சிந்தனையிது.

அமெரிக்க புரட்சியாளாரான, தாமஸ் பெய்ன் 1795-இல் இதை அமெரிக்க சட்டத்திற்குள் கொண்டு வர முடிந்தார். அதே காலக்கட்டத்தில் ஐரோப்பாவிலிருந்து எழுந்த மாமன்னரான நெப்போலியன் போர்ன்பார்ட்டும், பெய்னின் கருத்தை உள்வாங்கி ”Man is entitled by birthright to a share of the Earth's produce sufficient to fill the needs of his existence" என்று சொல்லி இருக்கிறார் என்று வரலாறு சொல்கிறது. ஆக யு.பி.ஐ-ற்கு ஒரு பெரிய வரலாறே இருக்கிறது.
எது யு.பி.ஐ ?
ஒரு நாட்டின் மக்கள் அனைவருக்கும், அவர்களின் பொருளாதார நிலைகளை தாண்டி ஒரு குறிப்பிட்ட வருவாயினை மாதாமாதம் அளிப்பது தான் யூ.பி.ஐ அல்லது எல்லோருக்குமான அடிப்படை வருமானம். 

அரசாங்கம் ரேஷன் கொடுக்கலாம், கேஸ் மான்யம் கொடுக்கலாம், எல்லாருக்கும் மாசா மாசம் சம்பளம் போடணும்னா எப்படி ? கட்டுப்படியாகுமா ? இதெல்லாம் சாத்தியமா ? எந்த முட்டாள் இந்த மாதிரியெல்லாம் யோசிப்பான் ? அப்படி எல்லாருக்கும் சம்பளம் போட்டுட்டா, உழைக்கவே தேவையில்லையே, இது எல்லாரையும் சோம்பேறியா இல்ல ஆக்கும் ? இதைப் போய் 21-ஆம் நூற்றாண்டாடோட பெரிய விவாதம்னு வேற சொல்றீங்க ?

அலைகள் ஒய்வதில்லை தொடரின் ஆரம்பத்திற்கு போவோம். இயந்திரப் பேரலைகளின் தாக்கங்களைத் திரும்பிப் படியுங்கள். இதுவரை வந்த மூன்று பேரலைகளிலும் மனிதர்களுக்கான வேலைகள் வெவ்வேறு காரணிகளால் சுலபமானது. நான்காவது பேரலையில் மனிதர்களுக்கான வேலைகளையே அறிவேந்திரங்கள் செய்ய ஆரம்பித்திருக்கின்றன. இந்த அடிப்படை வேறுபாடு தான் யு.பி.ஐ பற்றி உலகம் முழுக்க பேச வைக்கிறது. அறிவேந்திரங்கள் மனிதர்களின் வேலைகளை செய்கின்றன என்பது வெறும் வாக்கியமல்ல. அதில் ஏகப்பட்ட சங்கதிகள் இருக்கின்றன.

மனிதர்கள் ஏன் வேலைக்குப் போக வேண்டும் ? ”உத்யோகம் புருஷ இலட்சணம்” என்பதெல்லாம் ஒரு பக்கமிருந்தாலும், கடந்த 300 - 400 ஆண்டுகளில் வேலை என்பது மனித வாழ்வின் இன்றியமையாத ஒரு அங்கமாக மாறி விட்டது. மனித வாழ்வின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு வேலையில் கழிகிறது. பிறப்பிலிருந்து இறப்பு வரை எல்லாமே இங்கே வேலைகளை அடிப்படையாக கொண்டு இயங்குபவையே.


என சாமான்யர்களின் இருப்புக்கான கேள்விகள் அத்தனையுமே தாங்கள் பார்க்கும் வேலைகள், அதன் எதிர்கால சாத்தியங்கள், அதன் மூலம் வரும் வருவாய், அதனால் செய்யக் கூடிய முதலீடுகளால் நிறைந்திருக்கிறது. இது எந்தளவிற்கு ஊடுருவி இருக்கிறதென்றால், புதியதாக நாம் யாரையாவதுப் பார்த்தால் கேட்பது “உங்க பேர் என்ன ? அப்புறம் என்ன பண்றீங்க”. இந்த “என்ன பண்றீங்க” என்பது தான் ஒட்டு மொத்த வாழ்வின் அடிப்படை சாரமாக இருக்கிறது.

ஒரு சாமான்யரின் மாத சம்பளமென்பது வெறும் வருவாய் மட்டுமல்ல. அதில் ஒரு நாட்டின் பொருளாதாரமே அடங்கி இருக்கிறது. வாடகைக்கு வீடு எடுத்தால், வீட்டு உரிமையாளருக்கு வருவாய் வரும். டூவீலர் வைத்திருந்தால் பெட்ரோல் போட வேண்டும், ஆயில் நிறுவனங்களுக்கு வருவாய் வரும். வீட்டில் இரண்டு செல் பேசி இருந்தால், இரண்டு செல் பேசி நிறுவனங்களுக்கு வருவாய் போகும்.

ஒரு சாமான்யரின் சம்பளமென்பது அவருடைய வருவாய் மட்டுமே கிடையாது. மளிகை, காய்கறி, பால், இறைச்சி, மின்சாரம், போன் பில், பெட்ரோல், பயணங்கள், கேளிக்கை, மருத்துவ செலவு, உணவு, கல்விக் கட்டணம், ட்யூஷன் பீஸ், கீழே இருக்கும் சம்ப்பில் அடைப்பெடுக்க வரும் தொழிலாளிக்கான கூலி என ஒருவரின் சம்பளமென்பது அவரை சுற்றி மட்டுமே நடக்கக் கூடிய ஒரு நேனோ அளவுப் பொருளாதாரம்.

இந்த நேனோப் பொருளாதாரம்
x
 

7.4 பில்லியன் மக்கள்
=
உலகப் பொருளாதாரம் 

நாம் வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கக் கூடிய இந்த பூமி உருண்டையானது இப்படி தான் பொருளாதார ரீதியில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. ஆக மனிதர்களின் சம்பளம் என்பது வெறும் தனி மனித வருவாய் மட்டுமே கிடையாது, அது தான் பொருளாதாரத்திற்கான அடிப்படை. அங்கிருந்து தான் எல்லாமே உருவாகிறது, அங்கே தான் போய் எல்லாமும் விழுகிறது.

  1. அறிவேந்திரங்கள் மனிதர்களின் வேலையை செய்கின்றன. 
  2. மனிதர்கள் வேலை இழக்கிறார்கள். 
  3. அதனால், மனிதர்களுக்கு வருவாய் இல்லை.

என்கிற மூன்று வாக்கியங்களும் வெறும் efficiency, optimization, betterment மட்டுமே கிடையாது. இதை கொஞ்சம் ஆழமாய் யோசித்தால், இத்தோடு சேர்த்து உலகப் பொருளாதாரமும் ஆட்டம் காணும் அபாயங்கள் புரியும்.

பெடீகிரி மாதிரி நாய் பிஸ்கெட் உற்பத்தி செய்தாலும், அவற்றை நாய்கள் பணம் கொடுத்து வாங்கப் போவதில்லை. அவற்றை மனிதர்களிடத்தில் தான் விற்க வேண்டும். மனிதர்கள் வாங்கி தான் தங்களுடைய நாய்களுக்கு அளிக்க வேண்டும். அதே தான் இங்கும். அறிவேந்திரங்கள் மனிதர்களை விட சிறப்பாக செயல்பட்டு, குறைந்த விலையில், நிறைந்த தரத்தில் பொருட்களை, சேவைகள் செய்யும் என்பது தான் நான்காவது இயந்திர பேரலையின் அடிப்படை. ஆனால் அவ்வாரு குறைந்த விலை; நிறைந்த தரத்தில் உருவாகும் பொருட்கள் & சேவைகளுக்கான பயனாளர்கள் மனிதர்கள் தானே.

ஒரு பக்கம் தொழில்நுட்பம் வெகு வேகமாக வளர்ந்து அறிவேந்திரங்களையும், செயற்கை நுண்ணறிவையும் உருவாக்கி மனிதர்களை எங்கெல்லாம் இடம் மாற்ற முடியுமோ அதை செய்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்னொரு பக்கம் மனிதர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தங்களுடைய சிந்திக்கின்ற, தேடுகின்ற திறன்களை இயந்திரங்களிடம் இழந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதனால் திறன் குறைந்துக் கொண்டே இருக்கிறது. திறனில்லாத ஆட்களை வேலைக்கு எடுக்க நிறுவனங்கள் தயங்குகின்றன அல்லது குறைதிறன் ஆட்களின் வேலைகளை அறிவேந்திரங்கள் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்த நிலையில் உற்பத்தி ஒரு பக்கம் சீரிய நிலையிலும், தேவை இன்னொரு பக்கம் படு பாதாளத்திலும் விழ்ந்தால் உலகம் என்னவாகும் ?

மேலும், அறிவேந்திரங்கள் நுழைய, நுழைய மனிதர்களின் வருவாயில் நாம் போன அத்தியாயத்தில் பேசிய பல்வேறு சிக்கல்களும் இல்லை. ஆக இந்த நான்காம் பேரலையில் உருவாகப் போகும் இந்த ஏற்றத்தாழ்வினை தொழில்நுட்பப் பிரச்சனையாக சுருக்கினால் அது ஆபத்து. இது மிகப் பெரிய சமூகப் பிரச்சனை.

இது ஒரு பாப்புலிஸ வெறித்தனமாக மாற அதிக நாட்கள் எடுக்காது. இதை வேறு விதமாக காரணம் காட்டி தான் இன்றைக்கு உலகம் மோசமான வலதுசாரி தலைவர்களிடம் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. இயந்திரங்கள் என்பதை இந்தியர்கள் என்று இடம் மாற்றினால், இது அமெரிக்காவின் பிரச்சனை. இயந்திரங்கள் என்பதை சிரியாவின் அகதிகள் என்று இடம் மாற்றினால் இது ஐரோப்பியப் பிரச்சனை. இயந்திரங்கள் என்பது வடகிழக்கு மாநில menial job ஆட்கள் என்று இடம் மாற்றினால்,  இது தமிழகத்தின் பிரச்சனை. இன்றைக்கு ஒரு மனித இனக்குழுவை இன்னொரு மனித இனக்குழு இடம் மாற்றுகிறது என்பது தான் அந்தந்த நிலப்பரப்பின் சமூக, அரசியல், பொருளாதாரப் பிரச்சனை. ஒட்டு மொத்த மனிதகுலத்தையே அறிவேந்திரங்கள் இடம் மாற்றும் என்றால் அது மனித இனத்திற்கான பிரச்சனை. அந்த சமூக அங்கீகார இழப்பினைத் தாங்கிக் கொள்ளவோ, பொருளார சீரழிவை கையாளவோ உண்மையிலேயே மனித இனத்திற்கு தெரியாது என்பது தான் யதார்த்தம்.

யு.பி.ஐ இதற்கான மாற்றாக இப்போது முன் வைக்கப்படுகிறது. யு.பி.ஐயினை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென்கிற அவசியமில்லை. யு.பி.ஐ என்பது இந்த பேரலைகளை எதிர்க்கொள்ள பொருளாதார நிபுணர்களால், அரசுகளால், சமூக அமைப்புகளால் முன் வைக்கப்படும் ஒரு வழி. இதைப் போல பல வழிகளை இனி நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறோம்.

அவ்ளோ பணத்துக்கு எங்க போறது, சோம்பேறியா இருக்கிறவன் தப்பா தானே யோசிப்பான், இந்த பணத்தை வச்சிட்டு குடி, கூத்து, கஞ்சா-ன்னு இறங்க மாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம் என நீள்வதற்கு ஏராளமான கேள்விகள் இருக்கின்றன. அவையும், இதை எப்படி ஒரு அரசாங்கத்தால் தொடர்ச்சியாக கொடுக்க முடியும் என்பதும், மனித உளவியலில் வேலை இல்லாமல் இருப்பது என்ன மாதிரியான விளைவுகளை உருவாக்கும், இதற்கும் 2008 பொருளாதார மந்தத்திற்கும் என்ன உறவு என்பதையும் அடுத்தப் பகுதியில் அலசுவோம்.

(அலைகள் தொடரும்.....)

இந்த தொடரில் இதற்கு முன் வந்தவை

அலைகள் ஒய்வதில்லை - 1
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 2
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 3
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 4
அலைகள் ஒய்வதில்லை - 5

Labels: , , , , ,


This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Subscribe to Posts [Atom]